Toen When The Dust Settles van The Parlor Soldiers hier vorig jaar besproken werd leidde dat tot behoorlijk wat reacties. Vooral omdat de moeilijk verkrijgbare fysieke exemplaren van dit album nogal gewild waren. When The Dust Settles was gelijk ook de zwanenzang van het betreffende duo. Alex Culbreth en Karen Jonas gingen ieder hun eigen weg. Van laatstgenoemde ligt er nu The Oklahoma Lottery (eigen beheer), een album met 10 zelfgepende songs. Jonas heeft in Fredericksburg, Viginia, een prima band om zich heen meer…

In de inleiding van mijn jaarlijst over 2013 had ik het over een ge-wel-di-ge ep van een Texaan die door niemand is opgemerkt. Hier dan eindelijk de recensie van dat plaatje van nog geen 19 minuten. Vijf sterren voor zo’n korte speelduur lijkt overdreven, maar is dat geenszins. Voor The Rooster (eigen beheer) van David Ramirez zou ik wel zes sterren over hebben… En het album Apologies (eigen beheer) uit 2012 is al even sterk. Hoe kan het dat deze singer-songwriter nog totaal geen naam heeft gemaakt? Mogelijk geeft hij zelf het antwoord op The Forgiven dat op The Rooster staat. Het is een sleutelnummer voor Ramirez. ‘They love me for being honest / They love me for being myself / But the minute I mention Jesus / They want me to go to Hell … It’s hard to find the balance / When I don’t believe in one / When you mix art with business / You’re just shooting an empty gun … You’re just a songwriter, you ain’t meer…

Voor The Passage Of Time (eigen beheer) van Gerry Griffin moet je wat tijd nemen. De Canadees maakt geen gemakkelijk in het gehoor liggende deuntjes. Bovendien heeft hij een hese stem die zeker nogal wat luisteraars zal afschrikken. De fans van Captain Beefheart zal hij met die stem wellicht juist weten te plezieren. Tenzij ze deze Griffin beoordelen als slap surrogaat. Dat zou onterecht zijn. Op Not Noticing en That’s What Friends Are For is de gelijkenis weliswaar sterk, ook gezien de gecompliceerde ritmische structuren, maar Griffin komt meer…

Hij zingt op het eerste nummer over Johnnie Walker en dan weet je meteen hoe hij aan die ruige strot komt. Neal Black heeft zo’n stem die doet vermoeden dat hij al vertoeft in het voorportaal van het hiernamaals. ‘Sometimes you need a higher power to keep moving on’, zingt hij op Jesus & Johnny Walker. En blijkbaar zoekt hij het dus vooral in die vierkante fles. Geen wonder dat er niets nieuws onder de zon is op Before Daylight (Dixiefrog/Bertus) van Neal Black & the Healers. Toch verrast de Amerikaan met enkele funky passages in dat meer…

Het zal toch niet waar zijn! Wordt het net een beetje lekker weer en dan laat Mark Lotterman The Year Without Summer (Harlem Recordings) op ons los. Nou ja, in feite werd dit album al in februari uitgebracht, maar we ontvingen hem hier pas recent. The Year Without Summer is een totaal andere plaat dan het hier eerder besproken Funny uit 2012. Waar dat een eletrische rock–plaat was, is het nieuwste werk van Lotterman een overwegend akoestische luisterplaat geworden. Lotterman als pure singer-songwriter dus, sporadisch begeleid door gitaar en/of meer…

Wat u moet weten over The Redlands Palomino Company. 1) het is een Engelse 5-mansband. 2) het hart ervan wordt gevormd door het echtpaar Hannah en Alex Elton-Wall. 3) ze hebben een nieuw album uitgebracht: Broken Carelessly (Clubhouse Records). 4) dat is hun vierde album. 5) en hun beste, 6) die in zes dagen opgenomen is in een Methodist Chapel ergens in de Forest of Dean 7) en dat hoor je. Er is niet eindeloos geschaaft aan de 14 liedjes. Dat maakt ze authentiek 8) de meeste nummers worden gezongen door Hannah Elton-Wall, die over meer…

Voor de derde achtereenvolgende keer vertrouwt Owen Temple op Gabriel Rhodes, die als producer en multi-instrumentalist zijn stempel drukt op Stories They Tell (Blue Rose/Sonic Rendezvous). Temple is een songschrijver met een sterk observatievermogen die zijn indrukken tamelijk droogjes verpakt, maar ondertussen wel de diepte ingaat in zijn teksten. De Texaan verstaat de kunst om zonder moeilijke woorden wijze dingen te vertellen. Verwacht geen ingewikkelde verhandelingen, maar schetsen meer…

Ik val maar met de deur in huis: Harlaz (Zeal Records) is een prachtig album. Een prachtig album met een soort indie-countryrock die je kan vinden in de magische driehoek Neil Young, Israel Nash en Band Of Horses. Het is de tweede plaat van de Belgische formatie Mad About Mountains. Da’s een viermansband geformeerd rond singer-songwriter Piet de Pessemier (die een verleden heeft in de vlaamstalige rockgroep Monza). De Pessemier kreeg tijdens een lange autorit naar Italië een idee hoe de nummers op dit album zouden moeten klinken en heeft dat met meer…

Het moet goed toeven zijn in het fictieve Texassippi. Beetje autorijden in het maanlicht langs de Golf van Mexico en genieten van de zonsopgang. De geur van magnoliabomen opsnuiven. De oceaan overzien met de zonnestralen op het gezicht. Maak je niet te druk. Relax een beetje. Zoals Jim Suhler het doet op Panther Burn (Underworld/Sonic Rendezvous). Geen noodzaak voor noviteiten als je roots hier liggen. Je nodigt Kim Wilson uit voor een potje mondharmonica op I Declare, lekker hoor. Suhler meer…

Ze zijn met honderden. Van die mannen die hun zieleroerselen in fijne, toegankelijke, liedjes verwoorden. Met een mooie stem en al dan niet met baard. Zachte mannen noem ik ze. Neem bij voorbeeld Robby Hecht, een singer-songwriter uit Nashville. Het ongetitelde album (eigen beheer) dat hij nu uitbrengt is zijn derde al, maar op dit album duikt hij meer de diepte in dan op zijn vorige werkstukken. Een aantal liedjes gaat over zijn bipolaire stoornis. In Feeling It Now bezingt hij b.v. hoe hij zich voelt in een manische meer…