Lovend bespraken we hier dit jaar al albums van HT Roberts en Bruno Deneckere. En als die twee Gentse singer-songwriters hun krachten bundelen om samen een plaat te maken, Heroes & Has-beens, dan zijn onze oren gespitst. Nu is het niet zo dat bij dergelijke combinaties het resultaat altijd meer is dan de som der delen. En dat is bij dit gezamenlijk project ook niet het geval. Deneckere en Roberts worden hier geruggesteund door Landed Gentry, een aantal kundige en gerespecteerde sessiemuzikanten. Tezamen maken zij van dit meer…

Voo Davis werd geboren in Alabama, maar groeide op in Chicago. Wat je dan krijgt? Harde blues met een zachte ondergrond van zuidelijke soul. Vicious Things (Butter & Bacon Records) vangt aan met een scheurende mondharmonica in One For The Habit, One For The Road. De drukte en aanpak is vergelijkbaar met The Black Keys. ‘I ain’t no rockin’ man’, zingt hij, maar hij bewijst het tegendeel. Ook Whisper heeft een lekker hobbelig ritme. Op Phantom Woman tapt hij uit een heel ander vaatje. Rollend pianospel en heerlijke meer…

Op Sideshow Love (Rootsy/Sonic Rendezvous) behandelt Will Kimbrough de liefde waar de glans af is. De Amerikaan kreeg nogal wat sms-jes van vrienden die worstelden met een relatie. Goed onderwerp voor een verzameling liedjes derhalve. Gevoelige liedjes, grappige liedjes, serieuze liedjes. De begaafde songwriter houdt voldoende afstand waardoor het geen moment te zwaar wordt. Dance Like Grownups Dance komt over als een opgewekt liedje met een laagje melancholie. Op I Want Too Much klinkt Kimbrough meer…

Voor alle elf vakken op school met een 7 op je rapport thuiskomen. Een dergelijk regelmatige lijst is een prestatie op zich. The Olympic Symponium presteert het met hun laatste album Chance To Fate. Alle nummers komen, afgerond, op een 7 uit. Prachtige weemoedige miniatuurtjes. Noem het maar meerstemmige folkpop met hoofdrollen voor (akoestische) gitaar en pedalsteel. Chance To Fate is het vierde album van het Canadese kwartet uit Fredericton, New Brunswick dat bovendien ook nog eens in vier dagen werd meer…

Ze zijn met honderden. Van die mannen die hun zieleroerselen in fijne, toegankelijke, liedjes verwoorden. Met een mooie stem en al dan niet met baard. Zachte mannen noem ik ze. Neem bij voorbeeld Ben Fisher, een singer-songwriter uit Seattle, die op Charleston (eigen beheer) 10 liedjes met intelligente teksten laat horen (plus een korte reprise van het titelnummer). Ik moest bij het luisteren daarom vaak denken aan een veramericanaseerde versie van Lloyd Cole, ook omdat de stem van Fisher soms gelijkenissen vertoont met die van Cole. In het mooiste meer…

Een liefdesgeschiedenis die zich afspeelt in het schijnsel van een chemische fabriek, het is een bijzonder decor. Robert Ellis schreef er een schitterend liedje over dat de titelsong werd van zijn derde cd. Op The Lights From The Chemical Plant (New West Records/Warner Benelux) vangt de Texaan zijn observaties in fraaie beelden, waarbij zijn nasale voordracht eerder versterkt dan afbreuk doet. De mooie zinnen volgen elkaar op in composities waarin zijn countryroots worden opgetild door pop en jazz. Uit de arrangementen van Ellis en meer…

“Zou je ons album misschien ook willen bespreken? Wij zijn bevriend met de Coffis Brothers.”  Dat was de vraag die Scary Little Friends ons stelde. Die vriendschap met de Coffis Brothers spoorde wel aan dit album, From The Beginning (eigen beheer),  te beluisteren. Best wel verrassend, want die nadruk die  John Payne legde op de vriendschap met die andere Californische band deed vermoeden dat er ook enige muzikale verwantschap tussen beide bands was. Maar het kwartet Scary Little Friends tapt toch uit een heel ander meer…

Een titel voor zijn nieuwe plaat was niet nodig vond Tommy Ebben. Zijn portret en naam op de cover, dat moest genoeg zijn. Tommy Ebben vindt zichzelf opnieuw uit op zijn titelloze nieuwe plaat. Hij presenteert zich zoals hij is, dat is de gedachte. Op Tommy Ebben (Goomah Music/Excelsior Recordings/V2) heeft de musicus zijn band The Small Town Villains niet meer nodig. Een rootsplaat moest het niet meer worden. En dus horen we deze keer popliedjes in een moderner jasje. Best fraaie liedjes eigenlijk, maar het duurt wel even voordat meer…

Clay McClinton volgt wel erg nauwkeurig de voetsporen van zijn vader Delbert. Hebben ze dezelfde schoenmaat? Zodat Clay in zijn cowboylaarzen precies kan stappen in de afdrukken van zijn vader? Misschien is het gezeur, maar de overheersende indruk van Bitin’ At The Bit (Red Chili Records/Sonic Rendezvous) is dat junior wel erg goed heeft geluisterd naar senior. De geweldige song Victim Of Life’s Circumstances van Delbert krijgt een natuurgetrouwe uitvoering, maar dat betekent ook dat het een nogal fletse uitvoering is. Interessanter was meer…

Sean Taylor is een jonge Britse bluesrocker die steeds duidelijker kiest voor een meer algemene koers als singer-songwriter. Op Chase The Night (eigen beheer/Bertus) doet hij dat met wisselend resultaat. Zo is het titelnummer waarmee de cd begint niet echt opzienbarend. Op het tweede nummer van de plaat maakt hij meer indruk. Biddy Mulligans is een tamelijk triest pianoliedje over een bar aan Kilburn High Road in Londen. Op So Fine spoelt de percussie als regen op straat in de Britse hoofdstad in een liedje dat atmosferisch is als Daniel Lanois en meer…