Elke keer als Jericho Road klinkt moet ik aan Child In Time van Deep Purple denken. En ook al heb ik niet zoveel met de hardrock van die band, op de een of andere manier is het een heel aangename associatie. Damien Jurado die gaat gillen als Ian Gillan, onwaarschijnlijk, maar toch een beetje waar. En ik? Ik vind het prachtig. Brothers And Sisters Of The Eternal Son (Secretly Canadian/Konkurrent) is een moderne plaat die op heerlijke wijze teruggrijpt naar vervlogen tijden. Vooral liefhebbers van psychedelische rock komen aan hun trekken. De samenwerking meer…

De eerste woorden van Chris Eckman op Harney County (Glitterhouse Records/Munich) zijn ‘scratched in stone’. Zo klinkt het ook als Eckman zingt. Stof en gruis, de Amerikaan zoekt het altijd op. Niet voor niets heette het laatste album van The Walkabouts Travels In The Dustland. Stof en gruis. Eckman veegt het op uit de verlaten fabrieken in Slovenië, waar hij al jaren verblijft. Of hij schept het op in Mali, waar hij met Dirtmusic musiceert in de woestijn. Deze keer keer schraapt hij het van de rotsen in Harney County. Dat ligt meer…

De gitaren wroeten in de oceaanbodem en maken het nog donkerder dan donker. Daar doorheen snijdt de stem van Jeff Finlin. Scherp als een zwaardvis met aan die gemene punt ook nog eens vervaarlijke kartelranden. Een uit duizenden herkenbare stem die gemaakt is voor rootsrock, een muziekstijl waar de echte klasbakken stoer zijn door zichzelf te blijven. Op My Moby Dick (Bent Wheel Records/Munich) staan liedjes met titels als I Killed Myself Last Night en Woke Up Inside A Revolution. Als schrijver bezit Finlin over een meer…

“Huh? Drie sterren maar?” Ik hoor het u denken. En zeker degenen die mijn muzikale voorkeuren kennen, zullen zich waarschijnlijk afvragen waarom English Oceans (ATO), het twaalfde album van de Drive-by Truckers, er zo relatief bekaaid afkomt. Eenvoudig, het zijn gewoon de liedjes. Of beter gezegd: het zijn gewone liedjes. Ze doen me weinig tot niets dit keer. Voor het eerst is een plaat van deze southern rockers eerlijk verdeeld in 7 liedjes van Patterson Hood en 6 van Mike Coooley. En waar ik altijd meer een Hoodiaan geweest ben, moet ik dit keer toegeven dat meer…

Zoveel recensenten, zoveel smaken. Ik had helemaal niet zo veel op met de vijfsterrenplaat More Like A Temple van Adam Faucett. Die kale productie ervan maakte zijn stem me iets te indringend. Maar hoe anders zijn mijn ervaringen met ‘s mans nieuwe plaat: Blind Water Finds Blind Water (Last Chance Records). Ik ben na een weekje intensief draaien helemaal om. Zalig. Waar het aan ligt? De nummers zijn wat “ronder”, wat minder rudimentair, zonder dat het gelijk muziek voor de miljoenen wordt. Verre van dat. In de paar spaarzaam aangeklede folkgetinte nummers zingt Faucett ook wat minder uitgesproken, minder meer…

Hoe deze recensie te beginnen? Ook met een valse noot, zoals Angela Perley & The Howlin’ Moons zelf doen op Hey Kid (Vital Music)? En dan doel ik op het openingsnummer, Athens, van het album. Dat laat de groep namelijk horen als een soort indierockband met lichte country-invloeden en een doorsneezangeres. In de overige 9 nummers – en dan tel ik de zoals altijd overbodige reprise van het openingsnummer niet mee – horen we Perley en haar Huilende Manen echter heel anders: als een opwindende roots ’n rollgroep met sterke nummers. Niet meer…

Als je je altcountryklassiekers kent hoef je je bij The New Madrids niet af te vragen waar ze hun inspiratie vandaan halen. Ja, Uncle Tupelo natuurlijk, op wiens Anodyne het nummer New Madrid staat. Er is trouwens nog een andere groep die zich daarnaar vernoemd heeft, maar dat zijn Amerikanen. Deze New Madrids komen uit Schotland, uit Perth om precies te zijn, en zijn ontstaan uit de resten van de americanaformatie $outhpaw (luister eens naar hun album Beautiful Mansions).  4 van de 5 mannen gingen door en kwamen voor een extra zanger uit bij meer…

De Amerikaanse singer-songwriter David Berkeley schreef een prachtig nummer, getiteld Shelter, voor het (gelijknamige) boek van de topcrime-schrijver Harlan Coben, die in een eerder boek een van de hoofdpersonen liet luisteren naar een liedje van Berkeley. Shelter is een van de prijsnummers van Fire In My Head, het zesde album van David Berkeley dat eigenlijk al in juli 2013 uitgebracht werd. Het feit dat hij komende zomer een aantal keren zal optreden in Nederland maakt echter dat het opportuun is meer…

Met Tambourine (eigen beheer/Sonic Rendezvous) levert Fred Eaglesmith zijn twintigste album af. Zoals we inmiddels van de Friese Canadees gewend zijn, gooit hij het roer weer eens volledig om. Op zijn nieuwste collectie liedjes staan zeurende orgeltjes, grof gekartelde gitaren en slaggitaartjes die golven vol heerlijk klotsende soul brengen. De muziek uit de tweede helft van de jaren zestig vormde het uitgangspunt voor Tambourine. De psychedelische soul en garagerock verpakt Eaglesmith in een soort hitparadepop die meer…

Waarschuwing: treedt niet binnen in House Of Morgan (Fluff & Gravy Records) als u van zoete broodjes houdt. Die worden hier namelijk niet verkocht. Drunken Prayer is eigenlijk Morgan Geer en die speelde in zijn eentje deze cd vol. Compleet onzinnige waanzin waarin sirenes loeien en vogeltjes kwetteren. Zo lofi als het maar kan. Opgenomen met een cassettedeck van Tascam en een microfoon van Radio Shack. Op het eerste gehoor slaat het allemaal werkelijk nergens op, maar na meerdere draaibeurten blijkt de elementaire meer…