Withered Hand is de artiestennaam van Dan Wilson, een Schot die pas op zijn dertigste serieus werk begon te maken van muziek. New Gods (Fortuna Pop/Munich) is zijn tweede album. Een typisch Schots product en niet alleen door de medewerking van King Creosote en leden van The Vaselines en Belle & Sebastian. Regelmatig valt er te denken aan Teenage Fanclub. Net als die Schotse band heeft ook Withered Hand een hang naar de westkust van de Verenigde Staten. Dat blijkt uit songtitels als King Of Hollywood (met twangende gitaar) en meer…

Veel dode mannen. Veel bloed. Veel moordlust. Een flinke dosis gekte en bezetenheid brengt Lincoln Durham op Exodus Of The Deemed Unrighteous (Droog Records). Huilen als een oude bluesman die een wolf nadoet (Stupid Man), zo klinkt dat. Op zijn website staat de omschrijving ‘Obnoxious Southern Gothic Gospel Revival Punk One Man Band’. De Amerikaan nam deze cd op in Austin, Texas, met George Reiff achter de knoppen. Net als op The Shovel vs The Howling Bones (zie recensie) dus, maar deze keer zonder meer…

In een vorig leven was Jens Lysdal een sessiemuzikant voor The Pointer Sisters, Donna Summer en Sergio Mendes. Huh? Wat doet hij dan hier op deze site? Misschien helpt het dat hij die rol als oproepkracht op het podium tegenwoordig ook wel eens vervult voor Eliza Gilkyson. Dat klinkt toch een stuk vertrouwder nietwaar. Easy Heart (Continental Record Services/Munich) is dan ook wel degelijk een rootsplaat. Niet zomaar eentje. Geen dertien in een dozijn van deze Deen die dit album opnam in Austin, Texas, met mensen als Tim O’Brien, Greg Leisz, meer…

Hoe zou je nu de muziek die The Coffis Brothers & The Mountain Men (uit Californië) maken moeten omschrijven? Powerpop met sterke country- en bluesinvloeden? Of toegankelijke rootsmuziek met een sterke rock-inslag? Het hangt er een beetje vanaf waar je op dit album de spreekwoordelijke “naald zou laten zakken.” De gebroeders Coffis, Jamie (zang en toetsen) en Kellen (zang en gitaar), laveren een beetje tussen beide omschrijvingen door op dit tweede album, Wrong Side Of The Road (eigen beheer). Ze worden begeleid meer…

Angel Olsen is zo eenzaam dat ze wel zou kunnen janken, maar dat doet ze niet. Ze zit liever bij iemand die net zo eenzaam is. Wie weet wat er dan ontstaat. Het levert in ieder geval met Hi-Five een lekker rockend liedje op. Daarna daalt Olsen echt af in haar vertwijfeling. White Fire is goed voor bijna zeven beklemmende minuten. Olson zong bij Bonnie ‘Prince’ Billy. Solo is ze al net zo intens. Op Burn Your Fire Fo No Witness (Jagjaguwar/Konkurrent) voorkomt ze door af en toe eens flink uit te halen op elektrische gitaar dat meer…

Voor zijn tweede plaat reisde de jonge Canadees Joe Nolan wederom af naar Nashville. Tornado (Rootsy/Sonic Rendezvous) kwam er tot stand met zijn landgenoot Colin Linden (Blackie and the Rodeo Kings) als producer, net als op het debuut. Tom Wilson (tevens Blackie and the Rodeo Kings) is een andere Canadees die we hier aantreffen. Een ieder die Goodbye Cinderella (zie recensie) wist te waarderen, kan hier weer zonder nadenken toetasten. Linden heeft Nolan andermaal in een licht atmosferische setting geplaatst die meer…

Yukon is een van de noordelijke territoria in Canada, ter grootte van Spanje. Er wonen ongeveer 35.000 mensen en daarvan resideert 2/3 in de hoofdstad Whitehorse. Kortom, je hebt hier de ruimte. De folkrock-zangeres Diyet werd geboren in het gehucht Burwash Landing, groeide verder op in Vancouver, maar keerde terug naar haar dorp in de grote leegte. When You Were King (eigen beheer) is haar tweede album. De liedjes hebben betrekking op het harde bestaan in het Noorden. Gaan over armoede, eenzaamheid, maar meer…

Huke Green zingt alsof hij al onder de grond ligt. De strot vol modder en gruis. De man kan niet zingen, zo vernamen we uit de vele reacties op de recensie van zijn schitterende plaat Rustic Poet (zie hier). Mij maakt het niet uit. Ik vind het mooi. Heel mooi zelfs. En velen met mij, want positieve reacties waren er ook volop. In The Wayward Sons zingt Green de helft van de nummers, de andere helft horen we Samuel Barker wiens All This For Gas Money we ook bespraken (zie hier). The Long Fall Of The Wayward Sons (Ne’er-Do-Well Records) is weer meer…

In een seinhuisje op een verlaten treinstation aan de rand van Dresden werden microfoons opgesteld om het titelloze Heated Land (K&F Records/Hometown Caravan) op te nemen. Heated Land is de band rond de Duitser Andreas Mayrock. De singer-songwriter houdt het graag minimalistisch. Dat betekent niet dat er niets te beleven valt op dit fraaie album. Integendeel zelfs. De drums van Christoph Dehne en het basspel van de uit de jazz afkomstige René Stürmer leggen interessante ritmes neer die Alexandre de Ligonnes inspireren tot meer…

Ooit waren ze de kroonprinsen van de grotestadsamericana. We hebben het over Marah, de band rond de broers Bielanko die met albums als Kids In Philly, 20.000 Streets Under The Sky en If You Didn’t Laugh, You’d Cry een onuitwisbare indruk maakte. Maar na 2008 leek het ineens over te zijn. Serge Bielanko verliet de band en het in eigen beheer uitgebrachte Life Is A Problem (2010) werd grotendeels genegeerd. Maar ze zijn terug. Orthodoxe liefhebbers van het oude Marah zullen echter moeite hebben met Marah presents Mountain Minstrelsy Of Pennsylvania meer…