Ooit gedacht nog eens iets over Shakira op deze site te lezen? Waarschijnlijk niet. Maar nu is het echt zover. Haar producer Albert Menendez en enkele begeleiders van de Colombiaanse superster zijn namelijk nauw betrokken bij het debuut Stampede (Bluebilly Records) van Kandia Crazy Horse. Over dat album valt veel te vertellen. Zo zijn er zijn nog meer namen van collega’s die moeten worden genoemd. Geen wonder misschien, want deze Afro-Amerikaanse was hiervoor popjournalist, dus ze heeft de kennis en de contacten. Wat echter meer…

Na drie nummers bluesy hardrock is daar opeens een ander geluid. Dan volgt Mount Carmel niet Led Zeppelin, maar Big Star. Get Pure (Alive Natural Sound/Sonic Rendezvous) heet de plaat. Puur? Jawel. Een powertrio, dat is bijna altijd puur. Geen overbodige instrumentatie. Gitaar, bas en drums. Hard werken. Spelen op het scherp van de snede. In de boogie van het trio reiken de jaren zeventig naar de jaren negentig. Hebben Matthew Reed, Patrick Reed en James McCain uit Columbus, Ohio, een puur ouderwetse plaat afgeleverd? Een meer…

Dromerig en atmosferisch, zelf zou ik als lezer wellicht afhaken bij die woorden. Toch is dit Together (Bamalama Recordings) van de Zweed Martin Lorentzson een plaatje dat me intrigeert. Is het de warme voordracht van de singer-songwriter? De lichtjes slepende cadans van de nummers? Op de acht nummers die niet meer dan een half uur beslaan, wordt met enigszins teruggehouden spel een uiterst aangename sound gerealiseerd. Beetje westcoast. Beetje softrock. Zoiets. Denk bijvoorbeeld aan iemand als Neal Casal. En op een meer…

Het moest puntiger en uitgesprokener. Dat zeiden we bij de recensie van High Top Mountain van Sturgill Simpson. En op Metamodern Sounds In Country Music (eigen beheer) is Simpson puntiger en meer uitgesproken. Dit is een een zoveel beter album geworden. Geweldig gewoon. De Kentuckian (nu woonachtig in Nashville) brengt zijn hard country sound naar een veel hoger niveau. In zijn liedjes beperkt Simpson zich niet tot huisje, boompje, autootje en “O, ik ben zo down, want m’n lief is er vandoor”, thema’s die je in meer…

Is The Band terug? Met Levon Helm? Of is het flauw om met die opmerking te beginnen? The Wood Brothers geven namelijk zelf wel toe dat de legendarische band de inspiratie was voor het openingsnummer Wastin’ My Mind van The Muse (Southern Ground Artists/Sonic Rendezvous). Het is vooral flauw omdat het misschien wel het mooiste nummer is van deze funky rootsplaat. The Wood Brothers zijn Chris en Oliver Wood. Chris is een van de oprichters (en naamgevers) van de experimentele jazzformatie Medeski Martin & Wood. Oliver deed meer…

Ontkennen heeft geen zin. De invloed van Howe Gelb op The Desoto Caucus is groot. Deze Denen maken ook al geruime tijd onderdeel uit van diens entourage, onder meer als onderdeel van Giant Giant Sand. Vorig jaar waren we al redelijk enthousiast over Offramp Radio, maar het derde, ongetitelde, album (Glitterhouse) is nog beter, veel beter zelfs. Desert rootsrock van hoog niveau. Je hoort de wind door de woestijn van Jutland waaien, de tumbleweeds stapelen zich op tegen het verlaten postkantoor van meer…

Rodney Crowell maakte in de eerste helft van het vorige decennium indruk met drie albums die dieper gingen dan we van de countryrocker gewend waren. Op The Houston Kid verhaalde hij over zijn jeugd in de oostelijke wijk van die wereldstad, een tijd van armoe en geweld. Op Fate’s Right Hand en The Outsider zette hij die lijn door met persoonlijke bekentenissen en politieke vraagstukken. Daarna bleef hij imponeren op Sex & Gasoline en albums met Emmylou Harris en Mary Karr. Op Tarpaper Sky (New West/ meer…

Ik zou graag willen dat men over de bodem van de Noordzee een waterleiding zou aanleggen van Schotland naar Nederland. Dat zou een enorme kwaliteitsimpuls voor de vaderlandse americana-muziek to gevolg hebben. Wat ze in het Schotse water doen is me niet duidelijk, maar dat het drinken ervan leidt tot bijzonder rijke, melodieuze, muziek kan niet ontkend worden. We bespraken hier onlangs The New Madrids en the Wynntown Marshals en nu ligt er weer een nieuw album van Dropkick. Homeward (Taylored Records) is al weer meer…

De zevenpersoons-folkrockband Wolf In Loveland (uit Rotterdam) debuteerde vorig jaar glorieus met een een veelgeprezen titelloos album. Nu al ligt er een opvolger, We Set Out In The Naked Dawn (eigen beheer). De band rondom singer-songwriter Jan Minnaard is het afgelopen jaar waarin veel werd opgetreden, gegroeid. De 12 nummers op deze nieuwe plaat klinken een stuk volwassener en het geluid van de band wordt uitgediept. De nieuwe drummer Rafael Schwiddissen (daarnaast actief in de Rhythm Chiefs), brengt, waar nodig, dynamiek  meer…

De catchy liedjes van Reto Burrell kunnen zo op de radio, dit is de betere popmuziek voor ouderwetse FM. Burrell is schatplichtig aan Springsteen en Petty, maar het is zijn eigen verdienste dat zijn liedjes zo lekker rocken. Dat schreef ik enkele jaren geleden over de cd Go van de Zwitser. Er is weinig veranderd op Lucky Charm (Blue Rose/Sonic Rendezvous), wat betekent dat dit weer een lekker plaatje is. Niets meer, niets minder. Fraaie samenzang in voor het merendeel optimistische rockliedjes. Lalalalala. Zoals in de beste powerpop en pubrock klinkt alles meer…