Toen ik een paar maanden geleden hier een album besprak van Jack River Kings moest ik onwillekeurig denken aan die andere altcountry-band uit Alaska, The Whipsaws. Wat hadden we daar al lang niks meer gehoord. En ook niet van Evan Phillips trouwens, zanger van de groep, die ook nog wel eens solo-albums uitbracht of participeerde in een trio met Tim Easton en Leeroy Stagger. Was dit ’n eindeverhaal-geval? Nee hoor, zo bleek bij een klein Google-onderzoekje. The Whipsaws hebben onlangs nog een nieuw ongetiteld album uitgebracht en de in meer…

Not Before Time (Slammer) is het eerste album van Foghorn Leghorn, een bluegrass-sextet uit  Londen. Dat ze in de Engelse hoofdstad ook prima bluegrass kunnen spelen bewijst deze plaat. Banjo, mandoline, dobro, fiddle, gitaar en bas zijn de gebruikte instrumenten en de mannen zingen alle zes. Daar zit wel een klein minpuntje in, want niet iedere leadzanger is even sterk. Maar afgezien daarvan is dit gewoon een prima plaat. De 12 nummers, op een na allemaal van eigen hand, zitten uitstekend in elkaar. En ook muzikaal zit het helemaal snor, zoals meer…

De herfst nadert. De bladeren verschieten van kleur. Groen verandert in oranje. Tijd om de natuur in te trekken en je te verwonderen over al die pracht. Voor Israel Nash (de naam Gripka laat hij tegenwoordig weg) vormde zijn nieuwe omgeving in de heuvels rond Austin, Texas, de inspiratie voor zijn sublieme derde plaat Rain Plans (Continental Song City/Munich). Op Woman At The Well is het heel even weer John Fogerty die dient als referentie, maar voor de rest is het veeleer Neil Young op zijn allerbest (Everybody Knows This Is Nowhere) waar meer…

Geen rechtgeaarde rocker kan heen om Elvis Club (Blue Rose/Sonic Rendezvous) van The Del-Lords. En nee, dit is geen slap eerbetoon aan Elvis Presley, maar rock-‘n-roll van de straat uit New York. In de jaren tachtig maakten deze mannen al platen. Scott Kempner, gitarist in de legendarische punkband Dictators, richtte de band op. Met Eric Ambel, voorheen gitarist bij Joan Jett, had de band twee frontmannen. Nadat The Del-Lords er in 1990 de brui aan gaven, bleef Ambel actief als producer van vele altcountryplaten en was hij meer…

Toen bekend werd dat Jeff Tweedy en Pat Sansone van Wilco de nieuwe plaat van de Amerikaanse folkies Sarah Lee Guthrie & Johnny Irion zouden produceren waren onze verwachtingen hooggespannen. En inderdaad, bij de eerste draaibeurten van Wassaic Way (Rte. 8 Records) waren we heel enthousiast. Dit is een plaat waarop Guthrie en echtgenoot Irion zo poppy als zij maar kunnen zijn, klinken. Een meedeun-plaat bovendien. Na verloop van tijd begon er echter ook wat ergernis te ontstaan. Dat openingsnummer Chairman Meow is toch wel erg meer…

Met een lekker vette Stonesy gitaarlick vangt dit Light Matter (eigen beheer) van Alias Means aan. Maar past die dunne, hoge stem daar wel bij? Poeh, moeilijk hoor. Een groots zanger is deze Amerikaan in ieder geval niet, maar heel vaak vind ik dat geen enkel bezwaar. Nu dus wel. In zekere zin past die niet al te zuivere zang wel bij deze losse rootsrock die hopt van rockabilly naar moeizame pogingen het idioom van Dylan te benaderen. De begeleiders komen van I See Hawks In LA, Dwight Yoakam, The Coals, terwijl de drummer meer…

What’s In Between (Electric Moth) is een leuke cd voor mensen die in de altcountry terecht zijn gekomen via alternatieve Amerikaanse gitaarrock. De vorige plaat van Pedaljets dateert namelijk van 23 jaar geleden. Zelf heb ik het debuut Today Today uit 1988 als elpee in de kast staan. Aardige plaat, maar echt opvallen deed de band uit Lawrence, Kansas, destijds niet in het grote aanbod. Nu worden ze gezien als een missing link tussen Replacements en Nirvana en dat is helemaal niet zo’n gekke omschrijving. Voeg er nog meer…

Het releaseseizoen is weer in volle omvang aangebroken. De een na de andere heerlijke plaat belandt in onze postbak. Stay True van Danny & the Champions Of The World (Loose Music) is er ook zo een. Centrale man (liedjesschrijver en zanger) van deze groep is Engelsman Danny George Wilson die al zo’n 20 jaar in het vak zit en in het verleden de wereld al verblijdde met albums van zijn toenmalige groep Grand Drive. Stay True is zijn beste plaat. Zo, daar kunnen we niet omheen. Prachtige liedjes in het countrysoulidioom. Het begint al met meer…

‘Sun comes up over the hill / And climbs in the kitchenwindow / Coffee on the stove / Six a.m. again’. Het zijn de simpele dingen van het leven waarover Matt Stone zingt. Alledaagse zaken. En niet alleen op The Simple Things. Ook als hij over de grenzen gaat, zoekt hij naar gewone taferelen. Op Sweet Barcelona kijkt hij rond als de toerist die hij er is. Northern Lights (eigen beheer) is het (late) debuut van de singer-songwriter uit Californië. Het is typisch muziek voor koffiehuizen, deze folk en americana van Stone (zang, baritongitaar). Op dit meer…

Zitten we nog te wachten op een band als Dawes? Dat is de grote vraag die het derde album Stories Don’t End (Hub/Mercury/Universal) oproept. Want, euh, hadden we met punk niet voorgoed afscheid genomen van megalomane rockacts als Eagles, Fleetwood Mac en Steely Dan? Dus waarom zouden we zo’n 35 jaar later opeens weer vallen voor zo’n band? Toch was dat wat er was gebeurd met het twee jaar geleden verschenen Nothing Is Wrong. De softe classic rock van vier jonge Amerikanen op die plaat was zo gloedvol dat er meer…