Heel intrigerend is de nieuwe plaat, Fits Of Reason, van Brown Bird. Dat is nogal met de deur in huis vallen. En dat moet ook want dit is een album dat ook in de Lage Landen aandacht verdient. Brown Bird is de naam waaronder David Lamb (uit Rhode Island) met wisselende bandsamenstellingen zijn muziek aan de man brengt. Op deze laatste doet hij dat met bassiste/zangeres Morgan Eve Swain. Bas dus en elektrische gitaar en rudimentaire percussie. Dat is de basis waarover Lamb en Swain hun zangpartijen neervlijen in meer…

Op No Depression werd hij al eens omschreven als een ‘country Badfinger’. Jody Stephens (Big Star) schijnt een fan te zijn. Geen misselijke aanbevelingen voor de Australiër Chris Pickering. Afgaande op de ep Circles (eigen beheer) kunnen we een heel eind met die loftuitingen meegaan. Zo noteerden we bij Trivia de namen van Tim Knol en Harry Nilsson omdat die door het hoofd schoten. Fraaie pop, mooie stem, pakkende melodieën. Pickering is neergestreken in Nashville en dit Circles is de tweede in een serie van drie ep’s. Vorig jaar meer…

Het heeft even geduurd voordat dit debuutalbum verscheen. Chauncey Bowers hoefde niet zo nodig. Hij was te druk met zijn baan als onderzoeker in de celbiologie. Wie dat niet heel erg rock-‘n-roll vindt klinken, de Amerikaan was ooit een repo man. Street credibility genoeg dus. Rumors Of Reason (Back 9 Records) is het album van een kerel die niets klakkeloos aanneemt. Als hij ‘God bless America’ zingt, is het een vorm van maatschappijkritiek. Een singer-songwriter die er toe doet dus. En dankzij deze fraaie plaat niet langer slechts bekend bij meer…

Met een lekker lompe honky tonk-beat begint Haymaker Now Now Now (Honey Bucket Records) met Different Girl, een liedje over een meisje dat zich heel anders gedraagt als ze niet bij haar vriendje is. Dan gaat ze het liefst aan de boemel in New York City, terwijl ze normaal gesproken braaf thuis op de bank blijft zitten. Op het daaropvolgende Just Like Me handelt het over een meisje dat het wil maken in Los Angeles. De mannen van Haymaker weten wel hoe het afloopt: ‘Oh can’t you see, you fucked up just like me’. De band uit Long Beach, Californië, heeft meer…

Tim Bluhm (zanger-gitarist in The Mother Hips, uit San Francisco) ontdekte Nicki Chambly toen ze op een feestje een gitaar in de handen gedrukt kreeg en spontaan een liedje zong. Dat maakte indruk en hij nam haar onder zijn hoede om haar talent verder te te ontwikkelen. In dat proces ontlook ook de liefde en in 2007 trouwden ze. Sindsdien brengt Nicki platen uit onder de naam Nicki Bluhm. De vorige, het fantastische Driftwood, haalde al mijn top-10 over 2011. Nu ligt er een titelloos album (Little Sur Records) van Nicki Bluhm & the Gramblers. En meer…

De vorige plaat van Jeffrey Foucault droeg de titel Cold Satellite (zie recensie). Nu heeft hij zijn band zo genoemd. Op Cavalcade (Signature Sounds/Continental Record Services/Munich) brengt de Amerikaanse singer-songwriter wederom gedichten van Lisa Olstein tot leven. Prima, maar dat feit is eigenlijk van ondergeschikt belang. Waar het hier namelijk echt om gaat is de geweldige rockmuziek van Cold Satellite. De elektrische gitaren van Foucault, Hayward Williams (tevens toetsen) en David Goodrich die uitbreken en dan weer meer…

De Texaan Philip Boone pakte zijn boeltje in en verhuisde naar de Topanga Canyon in Californië. Daar voegde hij wat extra zonnestralen toe aan zijn countryfolk. Het resultaat is A Light And A Line (eigen beheer). Op zijn tweede album leren we hem kennen als een gevoelige jongeman die muzikaal past tussen streekgenoten Dawes en Jonathan Wilson. Voor wat betreft de Texanen komt hij vooral in de buurt van Robert Ellis. ‘I dust my heart off every day’, zingt hij op Either Way. Ook de tekst van Brother is fraai: ‘Brother are you running meer…

Sinds begin jaren 90 maakt Mark Kozelek deel uit van mijn muzikale universum. Eerst als centrale figuur in de slowcore-groep Red House Painters, daarna in een zelfde rol in Sun Kil Moon en ook als soloartiest. Ik moet wel zeggen dat ik hem de laatste jaren minder volg. Het op zijn eigen label, Caldo Verde, uitgebrachte titelloze album met de groep Desertshore is echter een album dat me weer geheel overtuigt. Een prachtige, stemmige en toegankelijke plaat met gitaar- en folkliedjes. Het mooist zijn echter de teksten van Kozelek. Het lijken terloopse meer…

Binnenkort treden The Milk Carton Kids op in Nederland (o.a. op Take Root). Een goede reden om nun nieuwe album The Ash & Clay (Anti) eens tegen het licht te houden. De uit Californië afkomstige Milk Carton Kids worden vaak vergeleken met Simon & Garfunkel. Daar is inderdaad best wel wat voor te zeggen, maar Joey Ryan en Kenneth Pattengale verschillen toch ook in veel opzichten van hun illustere voorgangers. Ja, ze maken ook akoestische folkmuziek en het zijn ook mooizingers. Maar bij The Milk Carton Kids is het meer…

Met zijn baard zou hij kunnen doorgaan voor een verdwaalde woudloper in de Appalachen zo’n honderd jaar geleden. Muzikaal zoekt Bradford Loomis daar ook inspiratie, maar in werkelijkheid komt de Amerikaan uit het noordwesten van de Verenigde Staten. Into The Great Unknown (eigen beheer) is geen reis naar een ander tijdperk, daarvoor maakt Loomis teveel gebruik van moderne opnametechnieken. Het handgeklap op End Of This Chain mag teruggrijpen naar oude opnamen van geketende gevangenen, het is duidelijk opgenomen in meer…