Net als op Moonlit Rambles (zie recensie) schijnt de maan op de door Scott Cook zelf getekende hoesafbeelding van zijn nieuwste album. One More Time Around (eigen beheer) van de Canadees is net zo’n vredig werkstuk als de voorganger. Mama Always Said gaat over de les (doe voorzichtig) op het gebied van de liefde die zijn moeder hem meegaf. Cook heeft zijn wilde jaren achter de rug en denkt met een glimlach terug aan haar wijze woorden. Op het fraaie van rollende dobroakkoorden voorziene Use Your Imagination valt de meer…

Een banjo, een fiddle, een gitaar en een bas. Dan denk je al gauw aan bluegrass maar wat Hey Mavis op Honey Man (eigen beheer) met dat instrumentarium te berde brengt gaat veel verder. Zelf noemen ze het ‘Appalachian americana’ en dat dekt de lading veel beter. Honey Man is de tweede plaat van dit gezelschap, maar sinds het debuut, Red Wine (bespraken we hier), is er veel veranderd. Allereerst verving bassist Bryan Thomas Sarah Benn, maar belangrijker nog was de toevoeging aan de groep van een vierde lid, zanger/gitarist Brent Kirby. Zijn stem meer…

De Amerikaanse staten Texas en Tennessee kennen geen algemeen rookverbod in de horeca. Dat is goed nieuws voor muziekliefhebbers! Immers, zouden er anders in de toekomst nog doorrookte stemmen te horen zijn zoals die van Delbert & Glen? Vast niet. Delbert McClinton en Glen Clark maakten veertig jaar geleden samen twee elpees. Nu zijn ze terug met Blind, Crippled And Crazy (New West/Warner Benelux). McClinton maakte in die veertig jaar naam met platen vol soul, blues, country en rock. Zijn doorleefde geluid van teveel whisky en sigaretten hoort meer…

God komt naar Los Angeles en hij zal de stad vernietigen wegens alle zonden. Met die weinig vreugdevolle mededeling van een evangelist op straat begint A Happy Animal (eigen beheer) van The Coals. Eventjes dacht ik de zonderlinge figuur die we horen te herkennen als de Legendary Stardust Cowboy, maar dat is niet het geval. Het op straat opgenomen citaat is een mooie opener naar het eerste nummer dat de titel Redeem Me draagt. Waarin bandleider Jason Mandell zingt dat hij verlost wil worden van zichzelf. The Coals bestaat uit meer…

Met Drunkard’s Daughter vertelt Diana Jones een verhaal zoals het helaas maar al te vaak gaat. De dochter van een dronkelap kiest zelf ook voor zo’n man die zijn verdriet en onvrede tracht weg te drinken. En ook al zegt ze dat ze hem zal verlaten, de kracht om dat ook werkelijk te doen ontbreekt. Museum Of Appalachia Recordings (Proper/Rough Trade) is een album met liedjes waarin tijdloze verhalen verteld worden. Jones zingt over zondaars die op genade kunnen rekenen van het thuisfront (O Sinner) en over harde werkers die meer…

The Goods Saints was een altcountryband uit Lexington, Kentucky waar James Jackson Toth deel van uitmaakt. Genoemde Toth is bij Pitchfork-lezers bekend onder naam Wooden Wand. Doc Feldman was ook lid van de Good Saints, maar of hij in dezelfde hipsterkringen bekendheid zal gaan genieten, weet ik niet. Daarvoor is de muziek op Sundowning At The Station (This Is American Music, een erg interessant label trouwens) misschien te veel traditioneel alt.country. Ik bedoel daarmee dat het geluid doet denken aan een mengeling van meer…

Met Guy Clark had het zomaar net zo kunnen aflopen als met zijn vriend Townes Van Zandt, die in 1997 op 52-jarige leeftijd overleed na jarenlang overmatige inname van alcohol en andere drugs. Gelukkig had Guy Clark zijn Susanna die hem enigszins in toom wist te houden. De 71-jarige Texaanse singer-songwriter dankt zijn vorig jaar overleden vrouw met het schitterende My Favorite Picture Of You (Dualtone/Bertus). Op de coverfoto toont Clark een foto uit de jaren zeventig waarop ze boos het huis was uitgelopen nadat ze meer…

Blue eyed soul op zijn best staat er op The Bright Spots (New West/Warner Benelux) van Randall Bramblett. De Amerikaan maakte in de jaren zeventig deel uit van de nauw met de Allman Brothers verweven band Sea Level. Sindsdien is hij nooit gestopt met blues, rock en soul samen te voegen. The Bright Spots is een meesterlijk album zoals het eigenlijk alleen in de zuidelijke staten van Amerika kan worden gemaakt. De toetsenist (tevens saxofoon en gitaar) uit Georgia zou er eindelijk eens volop mee in de spotlichten moeten geraken. De met lichtbruine meer…

De manier waarop de Amerikaanse band David Wax Museum met Mexicaanse muziek omgaat, is anders dan wat we doorgaans horen, zoals we hier trouwens ook al verkondigd hebben tijdens de bespreking van het debuut Carpenter Bird. Op Knock Knock Get Up (eigen beheer) gaat het gezelschap uit Boston rond David Wax nog een paar stappen verder met de verkenning van nieuwe wegen. Verwacht geen stampende beat derhalve. De accordeon is niet belangrijker dan een Hammond orgel, synthesizer of Fender Rhodes. En de trompet meer…

Ik hoor het wel, hoor. Maar het doet me niks. Ik wil het wel, maar het komt nu gewoon niet, die bewondering. Ik heb hem ook live aan het werk gezien, Greg Trooper, tweemaal zelf en toen was ik onder de indruk. Maar bij beluistering van Incident On Willow Street (52 Shakes Records), overkomt het me niet. Er gebeurt te weinig boeiends. Dat openingsnummer b.v, All The Way To Amsterdam, waarin een Texaans meisje in een weinig benijdenswaardige gezinssituatie ervan droomt om eens te schaatsen op de bevroren grachten van Amsterdam. Wat meer…