Tsjonge, wat kan een hoes je op het verkeerde been zetten. Man zonder enige uitstraling met gitaar op betonnen trap, hmm. Ik dacht dat deze Sean O’Brien een of andere Ierse bluesartiest zou zijn. Komt ook door die naam natuurlijk. En daar had ik blijkbaar geen zin in, want ik liet Future Harvest (First Cold Press) maanden staan en dat doe ik zelden. Dus wat een verrassing toen ik eindelijk de moeite nam eens te luisteren. Want wat een knallende opener! Shadow Sharks is een heerlijke popmelodie op stevig fundament van een droge klappen uitdelende meer…

Ai, ai, ai, zingt Karen Choi op Gone, het eerste nummer van haar debuut Paper Birch (eigen beheer). Een mandoline en een fiddle voeren beurtelings de boventoon. Klinkt lang niet onaardig. Een beetje als Alela Diane misschien wel. Grassroots noemt de Amerikaanse haar muziek en dat sluit inderdaad aardig aan bij de belevingswereld van haar bekendere collega. Choi komt uit Lincoln, Nebraska, en woont tegenwoordig in St. Louis, Missouri. Ze heeft netjes haar opleiding afgemaakt en een gezinnetje gesticht voordat ze zich meer…

Gospel, ik heb er eerlijk gezegd weinig mee. Het was dan ook niet met groot enthousiasme dat ik de nieuwe cd van singer-songwriter Kevin Deal, die als gospel-americana werd aangekondigd, opzette. Ik weet dat religies zeer nuttig kunnen zijn, maar het bezingen van de band met een god mondt vaak uit in een soort bekeringsdrift. En dat stoort me. Als Deal dan een liedje als King Jesus (“who can say of the king/he died for me”) zingt, is mijn gedachte dan ook: “Prima dat je gelovig bent, maar meer…

Ze komen uit Chatham County, North Carolina, en spelen akoestische americana in een mix van zelfgeschreven nummers en covers. Eastern Tennessee (eigen beheer) is door de onbevangen aanpak een alleraardigst album van The Guilty Pleasures waarop bluegrass en old-time het startpunt vormen. Chris Stamey hielp bij de produktie. De vijf bandleden zijn John McNeal (gitaren, zang, mondharmonica), Greg Cordell (mandoline, fiddle, zang, gitaar), Meredith Nye (fiddle, zang), Tim Stambaugh (banjo, dobro, gitaar, zang) en Nat Smith (bas, zang). De meer…

Wat nu als je een punker bent, van Tom Waits houdt en wel eens wat meer wil dan recht voor z’n raap punk spelen? Dan zoek je wat gelijkgestemden, begint met hen een bandje en noemt dat Tin Horn Prayer, naar een zegswijze uit een nummer van Waits. Dat is wat Mike Herrera uit Denver althans deed. Tin Horn Prayer bestaat naast Herrera uit vijf andere enthousiaste musici en heeft net met Grapple The Rails (Paper + Plastick) een opvolger van het heerlijke Get Busy Dying uit 2010 uitgebracht. Laten we het maar folkpunk noemen, met hier en meer…

Dat we hier nooit eerder schreven over Session Americana is eigenlijk wel een beetje vreemd, want als er één groep is die, in elk geval op basis van haar naam, daarvoor in aanmerking komt is het dit gezelschap wel. Session Americana bestaat thans uit vijf muzikanten die hun sporen in de lokale scene van Boston al hadden verdiend voordat ze hun krachten in deze americanaband bundelden. Love and Dirt is al hun vierde of vijfde studioalbum (er zit een soort heruitgave tussen). Het is een heel afwisselend plaatje geworden. Americana waar meer…

Dat The Flatlanders tegenwoordig beschouwd worden als de aartsvaders van altcountry is op zijn minst opmerkelijk. Begin jaren zeventig vielen de Texanen Joe Ely, Butch Hancock en Jimmie Dale Gilmore namelijk vooral (niet) op door een totaal gebrek aan ambitie. Dat de eerste opnamen bijna veertig jaar zoek waren is tekenend voor de allesbehalve professionele houding. Met The Odessa Tapes (New West/Rough Trade) is een stukje Texaanse muziekgeschiedenis alsnog aan de vergetelheid ontrukt. De banden bleken in een kast te liggen bij meer…

Vorig jaar ontving ik van Joey + Rory de cd A Farmhouse Christmas. Nooit gedraaid. Pas onlangs ging het ding een keertje de cd-speler in. Niet in verband met de naderende kerst, maar omdat ik de laatste maanden met veel plezier heb geluisterd naar His And Hers (Sugar Hill/Vanguard). Dat is namelijk een heerlijk traditioneel album. Joey + Rory zingen allebei de helft van de nummers. Vooral als Joey zingt – dat is in dit geval de vrouw, het moet voor de duidelijkheid toch even vermeld worden omdat beide namen gebruikt worden voor meer…

Sterke tekstregel: You might have been to Paris once, but I’ve been to Paris, Texas, twice. Zo, dat heeft David Kraai mooi gezegd tegen de dame die koos voor een snelle jongen aan Wall Street. Kraai hoeft geen Zwitserse bankrekening, geef hem maar het plattelandsleven. Hij begrijpt best dat de boodschap waarschijnlijk niet over zal komen bij de vrouw in kwestie. Het zij zo. Country Dreamer (Fine Country Folk Recordings) is een plaatje waar wel meer van dit soort tekstregels er uitspringen. Bovenal is het een album vol nostalgisch verlangen. Want meer…

De titelloze debuut-cd van de David Latto Band komt in een ouderwetse jewelbox en het inlegvel bevat nauwelijks informatie. Maar de voorkant van het hoesje is prachtig. Dat kan ook gezegd worden van de muziek die het vijftal uit Schotland ons voorschotelt. Tien nummers in een stijl die we tegenwoordig klassieke alt.country zouden kunnen noemen. Uiterst melodieuze composities waarop de samenzang van David Latto en Gavin Brady een belangrijk stempel drukt. Ik kan me ook niet aan de indruk onttrekken dat een groep als The Jayhawks een meer…