Ik was al een tijdje van plan te schrijven over I’ve Been Meaning To Write (Blue Heart Records) van Ronny Elliott. Het kwam er steeds niet van. Want er is zoveel te recenseren. En eigenlijk is een recensie onnodig in het geval van een nieuw album van Ronny Elliott. Zijn negen studioplaten zijn namelijk al-le-maal vier sterren waard. De hoesjes zijn steevast foeilelijk en Elliott ziet er eigenlijk niet uit. Nou ja, iets vriendelijker dan: hij ziet er niet uit als een rockster. Maar dat zijn dus in het algemeen wel de echte rockers! De praatzingende meer…

Aanbevolen voor liefhebbers van het werk van Ronny Elliott, Mark Germino en Warren Zevon. Dat was de slotzin van de recensies van de vorige twee platen van Luke Powers. Deze keer is het de beginzin. Verandert er dan helemaal niets bij deze musicerende professor uit Franklin, Tennessee? Voegt hij niets toe? Echt wel! Powers laat ons elke keer weer kennis maken met kleurrijke karakters. Op Memphis Mermaid (eigen beheer) treffen we naast de hoofdrol opeisende dame ook nog een Angel On Beale, Miss Rubie (a body like a b-movie queen), een Girl meer…

Als het einde van het jaar nadert komt dat moment dat ik bedenk welke albums echt nog besproken moeten worden voor 31 december. A Season Lost van Jeff Zentner is er daar een van. Mag absoluut niet onbesproken blijven want hij is bijzonder èn mooi. Je kunt ook zeggen: bijzonder mooi. Zentner is in het dagelijks leven een van de leden van het gothic country-trio Creech Holler. Op deze soloplaat (z’n derde alweer) ligt het accent meer op filmische, donkere, americana. Omfloerste, soms een beetje spooky, zang, veel cello en meer…

Op haar negende wist Jenny Anne Mannan al hoe ze een gehoor tevreden moest stellen. Ze babbelde er op los, terwijl ze zelf de snaren van haar gitaar wisselde. Mannan groeide op in een muzikale familie die er veel op uit trok om gezamenlijk voor een publiek te musiceren. Op Saints & Sinners (eigen beheer) trekt ze de lijn van toen gewoon door, hetgeen betekent dat hier old-time mountain music valt te beluisteren. Dat is bluegrass, maar dan toch net iets anders. Eenvoudiger vooral. Gaat het in bluegrass vooral om het plezier van meer…

Birds of Chicago is weer een nieuwe naam die uw aandacht behoeft. Nieuwe naam, dat klopt, maar het is een beetje verneukeratief want achter die nieuwe naam gaan twee mensen schuil die de vaste lezer van deze site al lang kent: JT Nero en Allison Russell, zangeres bij Po’ Girl. Beide zijn in bezit van een mooie stem. Twee mooie stemmen dus die ook nog eens mooi bij elkaar kleuren. Dat gegeven alleen levert natuurlijk niet gelijk een geweldige plaat op, maar het titelloze debuut van dit duo (met medewerking van oa Bart de Win) is zeker de moeite meer…

Bob Lind bewaarde goede herinneringen aan de contacten met het reissuelabel Ace Records dat in 2007 met Elusive Butterfly – The Complete Jack Nitzsche Sessions twee elpees uit 1966 weer beschikbaar had gemaakt. Dat ze bij Ace ook interesse hadden in zijn nieuwe werk was een verrassing voor hem. Finding You Again (Big Beat/Munich) is een plaat met een bijzonder verhaal. Veertig jaar hoorden we niets van de Amerikaanse singer-songwriter, mede te wijten aan zijn reputatie als ruziemaker met platenmaatschappijen en producers. Al die meer…

Een witte tiener uit Alabama, zeg maar gerust een boerenkinkel, schreef halverwege de jaren zestig geschiedenis als songschrijver van sublieme soulplaten. Dan Penn was leverancier van hits voor Aretha Franklin, Otis Redding, James Carr, Arthur Conley, Percy Sledge, Arthur Alexander, Solomon Burke, Irma Thomas, Barbara Lynn en vele, vele anderen. Op The Fame Recordings (Ace/Munich) staan de versies zoals hij ze zelf in de verloren uurtjes met de sessiemuzikanten in de Fame-studio in Muscle Shoals, Alabama, opnam. En wat blijkt? Dat meer…

Alles is groen en glooiend aan Places (eigen beheer) van James Justin & Co., een trio uit Richmond, Virginia. Het album is de weerslag van de vele reizen door Amerika. De rollende heuvels tussen de steden brengen niets dan groen. James Justin Burke (gitaar, zang), Tom Propst (bas, zang) en Bailey Horsley (banjo, zang) brengen vloeiende samenzang die als een rivier door het landschap meandert. Het is het Amerika dat we kennen van softe psychedelica eind jaren zestig. Het is het Amerika waar een regenboog de omgeving in het allermooiste licht zet. Het is meer…

Wie Phantom Limb inmiddels heeft grijsgedraaid, moet nu maar eens de aandacht verleggen naar Samantha Martin & The Haggard. De Canadese zangeres heeft namelijk ook een ijzersterk album vol countrysoul afgeleverd. Samantha Martin & The Haggard (eigen beheer/Sonic Rendezvous) is een debuut waarop de band negen eigen nummers brengt en vier covers. De blanke Martin is gezegend met een zwarte stem, waarmee ze geen moment forceert. Zelfs als ze schreeuwend als een Janis Joplin Heavy Load neerlegt, doet ze meer…

Platenmaatschappij RCA contracteerde in 1956 de pas 15-jarige Janis Martin om haar te lanceren als The Female Elvis. Haar eerste single verkocht 750.000 exemplaren, maar in 1958 werd ze aan de kant geschoven omdat ze zwanger was. Daarna was het in feite over voor de vrouwelijke Elvis. In 1995 was ze even terug nadat Rosie Flores haar uitnodigde mee te zingen op Rockabilly Filly. In 2007 werd de samenwerking voortgezet met The Blanco Sessions (Cow Island Music/Sonic Rendezvous), die pas dit jaar op cd verschenen. De opnamen maken duidelijk wat een talent meer…