Het is herfst. De paddestoelen schieten uit de grond. De ideale tijd voor psychedelica zou je zeggen. Toch weten The Shrouded Strangers op Lost Forever (Izniz Records) daar niet van te profiteren. Slechts enkele momenten weten ze interesse op te wekken voor hun vreemde trip. Hallucinerend? Mwah, zonder middelen komt het echt niet aan. Omschrijvingen als ‘white noise atop sputtering Casio freakouts’, ‘discomforting childhood hallucinations’ of ‘fuzzed-out hillbilly stomps’ klinken interessanter dan hetgeen er uit de putjes meer…

The Onlies zijn niet alleen. Naast het duo Fawn Larson en Will Harrison uit Lafayette, Louisiana, bestaat er ook een trio tieners uit Seattle met dezelfde naam. Folk en bluegrass is waar het bij beide formaties om draait. Het titelloze The Onlies (eigen beheer) is een tamelijk traditioneel plaatje geworden. Het duo schrijft alle nummers zelf. De tweede helft van de plaat is iets sterker doordat het stel daar iets meer van gebaande paden durft af te wijken. Dat is bijvoorbeeld het geval op Narrow Road. Larson (fiddle, mondharmonica, piano en meer…

Vijf jaar na de opwindende countrysoul van het titelloze debuut van Drunken Prayer verschijnt Into The Missionfield (Fluff + Gravy Records). Na wat tussendoortjes de echte opvolger. Morgan Geer vaart met twaalf begeleiders deze keer een wat rustiger koers. Zo begint de cd met Brazil heel netjes, bijna softrockend, met gelukkig in de zang wel wat uithalen. Ain’t No Grave, een bewerkte traditional en de enige cover, schudt de boel een beetje op met een new wave beat met lekker toetsenspel. Always Sad meer…

Een beetje suf is het wel. In 2009 besprak ik het debuut van Ben Bedford, Lincoln’s Man (2008) en schreef dat hij me het toen ook al uitgekomen Land Of The Shadows wel mocht sturen. Die ontving ik dan ook, maar hoewel het zeker een mooie plaat was, ik besprak ´m niet hier. Een kwestie van overload. Die fout zal ik niet maken met de derde plaat van Bedford. What We Lost is opgedragen aan zijn ouders. In het titelnummer zingt hij: “I’m going back to find, something that I left behind/ in this fading photograph folded one too many times”. De uit meer…

Zijn albums dragen titels als The Last Desperate Man, Jesus Doesn’t Live Here Anymore en This White Man’s Burden. Ongemakkelijke muziek. Tom House snijdt onderwerpen aan waar je het liever niet over wilt hebben. Daar komt nog eens bij dat hij een hoge, doordringende stem heeft waarmee hij ongetwijfeld meer luisteraars wegjaagt dan dat hij aantrekt. Winding Down The Road (Mud Records) is weer zo’n dwarse plaat van de Amerikaan waarop hij het patent heeft. House heeft onderdak gevonden bij het label van de Canadees meer…

In Black Prairie komen we drie leden van The Decemberists tegen. Chris Funk, Nate Query en Jenny Conlee wilden naast de succesvolle band wel eens iets anders. Iets waarmee ze de volledige vrijheid hadden, vooral om lekker te stoeien met oude genres. A Tear In The Eye Is A Wound In The Heart (Sugar Hill Records) is het tweede album van de gelegenheidsformatie uit Portland, Oregon. Bovendien maakte het vijftal, naast de al genoemde namen zijn dat ook nog Annalisa Tornfelt en Jon Neufeld, muziek bij een theaterstuk voor kinderen meer…

De trouwe lezer van deze site weet dat we hier fan zijn van Michael Dean Damron (en van zijn band I Can Lick Every Sonofabitch In The House). En dat is niet zonder reden, want de robuuste zanger uit Portland maakt prachtige, rauwe platen. En, ik zeg het maar gelijk, zijn nieuwe, Nah Mr Death… I’ma Comin’ For You (Sad Crow Records),  is ook weer raak. Met het openingsnummer, Autotune The World geeft MDD gelijk zijn State of The Union voor de muziekwereld af. Hij hekelt Toby Keith en Steven Tyler (Aerosmith, omdat die in de jury ging zitten van meer…

Een bruisend orgel en een funky groove voeren de luisteraar op het titelnummer werkelijk Down South (eigen beheer). De derde cd van het duo Bedhed and Blondy bevat, en ik gebruik nu even hun eigen woorden, a healthy dose of southern stomp and bible belt boogie. Jay Studdard en Fran Jackson vormen Bedhed and Blondy. Op deze cd hebben ze gezelschap van vijf begeleiders van wie vooral gitarist Bobby Alexander opvalt met enkele heerlijke licks. Maar ook de ritmesectie en de toetsenist zijn uiterst waardevol, anders verdien meer…

Gordie Tentrees was onlangs op tournee met Fred Eaglesmith, Mary Gauthier, Jon Langford, Audrey Auld, Robbie Fulks en Jon Dee Graham. Samen reisden ze van Chicago naar Los Angeles langs Route 66. Interessante reis. Interessante groep artiesten ook. De Canadees Tentrees zorgde binnen dat gezelschap voor op blues gestoelde americana. North Country Heart (Continental Song City/Munich) is inmiddels zijn vijfde album. Het gaat vooral over de Yukon waar Tentrees vandaan komt. De meer…

Goodnight, Texas. Huh, wat is dat nu weer? Ik hoor het sommigen van jullie al denken:  “Oh, daar heb je ze weer met zo’n onbekend klotebandje”. Inderdaad, Goodnight, Texas is weer zo’n onbekend klotebandje en omdat “onbekend klotebandje” my middle name is, wil ik A Long Life Of Living graag onder jullie aandacht brengen. Maar vooral omdat het een heerlijk plaatje is natuurlijk. Goodnight, Texas heeft niets met Texas te maken. Verwacht dan ook geen vette rollende rootsrock of eenzame singer-songwitermuziek. Texas is slechts meer…