Na de new wave rockabilly van het titelnummer Working Girls Guitar (Bloodshot Records/Bertus) en Little But I’m Loud roetsjt Rosie Flores langs nog wat andere stijlen. New country in het met steelgitaar getoonzette werkje Yeah, Yeah en garagerock in het instrumentale Surf Demon #5. En nog zo het een en ander. Het geheel is te slapjes en onsamenhangend om indruk te maken. Drug Store Rock And Roll zou gebruikt kunnen worden voor een brave musical over de jaren vijftig. Het kindstemmetje dat Flores opzet gaat ook irriteren, vooral meer…

Voor vernieuwing moet je niet zijn bij The Ragged Orchids. Melodieuze altcountry zoals het te vinden is op The Ragged Orchids (eigen beheer), het titelloze debuut van deze band uit Greenville, South Carolina, hebben we al veel vaker gehoord. Songschrijver Scott Hart is er zo een die het heeft over plaatsen en verlokkingen ver weg van de eigen omgeving. Tegenover die drang om de wereld te verkennen staat de realiteit van de dagelijkse beslommeringen. Toch schuilt ook daarin een zekere bekoring, hoe valt anders te verklaren dat dit thema meer…

Met de strofe the sky is smiling and so am I valt Forest Sun aardig te plaatsen. De singer-songwriter uit San Francisco zoekt zijn inspiratie langs de Californische kust en in het woestijnlandschap meer landinwaarts. Just Begun (Painted Sun Records) werd opgenomen in de Wavelab Studios in Tucson, Arizona, met Craig Schumacher achter de knoppen. De plaat begint met het titelnummer, dat gekenmerkt wordt door een relaxte groove. De rode draad op deze plaat is de zorg voor de natuur. Op de achterkant van het hoesje staan logo’s meer…

Sugarfoot was eind jaren ‘50 de naam van een Amerikaanse cowboyserie, met onder anderen een nog jonge Dennis Hopper in een van de bijrollen. Het is ook een nieuw project van Øyvind Holm en Hogne Galåen. Deze twee Noren brachten eerder al een aantal platen uit als Deleted Waveform Gatherings waarbij het accent meer lag op licht psychedelische jaren ’60-pop. Gelet op het gebodene op This Love That We Outwore (Crispin Glover Records) mag je er vanuit gaan dat ze ook vaak naar The Byrds èn de latere meer…

De Brabantse Amsterdammer Theo Sieben verraste vorig jaar met Until Grass, een prachtige schijf met indiefolk. En nu al ligt er een tweede plaat, Invite To Dance (Kletter Records). Een plaat die ten opzichte van z’n voorganger wat kaler en toegankelijker is geworden. Sieben is een klassiek geschoolde gitarist, maar stelt zijn kunde op dit instrument (en de dobro) geheel ten dienste van zijn liedjes. Verwacht dus geen ingewikkelde solo’s. Hij wordt vaak bijgestaan door Judith Kolen (zang en viool) en in sporadische gevallen meer…

Lilly Hiatt is de dochter van John Hiatt. Dat is zo’n feitje waardoor haar naam wel zal blijven hangen. Let Down (Normaltown Records) is het debuut van Lilly Hiatt and the Dropped Ponies. Dat is een album met zijn momenten. Angry Momma is zo’n nummer dat opvalt door de krachtige, bijna agressieve toon. Hiatt heeft een wat dunne, vrij hoge stem die echt wel geschikt is voor country van het alternatieve soort. Alleen valt ze er (nog) niet echt mee op. Misschien maakt haar gitariste Beth Finney wel de meeste indruk. Die kan namelijk tekeer gaan als meer…

Traveling Alone (Yep Roc/Munich) heet het nieuwste album van Tift Merritt. Dat mag zo zijn, in de studio heeft ze een uitgelezen stel musici tot haar beschikking. En dat is te horen. Niet in een krachtige aanpak, maar juist in de open structuur. De liedjes ademen dankzij het exquise spel van topkrachten Eric Heywood (pedal steel, lap steel, gitaren, banjo), John Convertino (drums, percussie), Marc Ribot (gitaren, Marxophone, ukelele) en Jay Brown (bas, zang). Merritt beseft dat ze in dergelijk gezelschap niets hoeft te forceren. Haar zang is puur, nergens ook maar meer…

Denk dat ik er nu wel bijna uit ben. Na maandenlang luisteren concludeer ik dat dit mogelijk mijn plaat van het jaar wordt: The Graceless Age (Bucketful of Brains) van John Murry. Murry kent u misschien van zijn samenwerking met Bob Frank. Tezamen maakten zijn 2 zeer interessante cd’s, maar dit solowerk van Murry is minimaal van even grote klasse. Vier jaar deed Murry erover, met produktionele hulp van de inmiddels overleden Tim Mooney. Vier jaar omdat zijn drugsverslaving hem in de weg stond en omdat hij bleef schaven tot alles meer…

De Amerikaanse singer-songwriter Sean Rowe treedt veelvuldig op in luidruchtige bars en soms zwerft hij maanden door de wouden van de staat New York op zoek naar inspiratie. Met zijn machtige bariton houdt hij er de wilde beesten op veilige afstand. Dronken bezoekers bij zijn optredens overstemt hij met gemak. Hij hoeft zijn mond maar open te doen of Tom Waits vlucht een donkere steeg in en verstopt zich achter de vuilnisbakken. Zijn stem is donker als een ondoordringbaar bos. Op het meesterlijke The Salesman And The Shark (Anti-/Konkurrent) zorgen meer…

Met Easy Riders Van De Peel beschrijft Ad van Meurs de brommercultuur uit de tijd dat hij nog op de middelbare school zat. Het is zo’n nummer dat op bijval kan rekenen van wat oudere jongeren in het publiek, zoals bleek tijdens de Nederlandse tournee van John Fullbright. Diens ontdekker Van Meurs verzorgde daar het voorprogramma. Bij zo’n nummer over de brommerjeugd past inderdaad de Nederlandse taal waarvoor gekozen is op En Soms (Continental Europe/Munich). Op het merendeel van de liedjes wringt er echter iets. Het is meer…