De Canadese band The Skydiggers bestaat al ruim twintig jaar. Een overzicht van het werk uit het verleden staat op de compilatie The Truth About Us – A Twenty Year Retrospective (Blue Rose/Sonic Rendezvous) dat gelijktijdig met het nieuwe album Northern Shore (Blue Rose/Sonic Rendezvous) is verschenen. De verzamelaar is met 76 minuten speelduur (22 nummers) tot de rand gevuld. Daarnaast is ook nog eens een dvd bijgevoegd. De band die ook Andrew Cash in de gelederen had, heeft nooit de bekendheid verworven van landgenoten als Cowboy Junkies of Blue Rodeo. Althans niet in Europa en daar tracht het Duitse label nu verandering in te brengen. The Byrds zijn duidelijk een startpunt geweest voor The Skydiggers, die ook graag een fijn stukje samenzang laten horen. Doordat ze uit een ander tijdperk komen, klinkt het als vanzelf toch net iets moderner. Eigenlijk meer…

Alsof The Posies op het podium staan en de stroom is uitgevallen, zo ongeveer klinkt Red Clover Ghost. Clint en Gibb Cockrum hebben namelijk net zulke hoge stemmen als Jon Auer en Ken Stringfellow. Het titelloze Red Clover Ghost (Good Soil Records) is het aparte debuut van deze broers uit de bergen van de Amerikaanse staat Maryland, die trouwens onlangs naar Virginia Beach in Virginia trokken omdat ze daar elk een baan vonden. Laat ze vooral ook doorgaan met dit uiterst interessante project. Red Clover Ghost betekent prachtige samenzang, hoe kan het meer…

Er zijn een aantal redenen waarom een plaat op deze site een waardering van 3 sterren kan krijgen: 1)´t is een leuke plaat, maar verder niet zo heel bijzonder, 2)´t is een bijzonder project maar de uitvoering is niet helemaal geslaagd of 3)´t is een plaat waarop de oninteressante nummers in evenwicht zijn met het aantal wel interessante nummers. Songs For The Coming Home (eigen beheer) van de Welshe singer-songwriter Martyn Joseph valt in die laatste categorie. Joseph maakt een soort Keltische Americana, waar je meer…

Zei iemand hier laatst niet dat de mooie releases je om de oren vliegen? Nou, ik kan er niks aan doen, maar ik heb er weer eentje die een greep naar de portemonnaie rechtvaardigt. Moet je wel van een beetje stevige altcountry houden. Catch The Presidents is het tweede album van Doc Daily & Magnolia Devil, een sextet uit Muscle Shoals, Alabama. Ze maken een soort zuidelijke countryfolkrock die niet zo zeer hard, maar bij tijd en wijlen wel lekker stevig neergezet wordt. Banjo, fiddle en steelgitaar zorgen voor aangename accenten maar meer…

Zo’n geweldige tekstuele vondst als If I Said You Had A Beautiful Body Would You Hold It Against Me staat er niet op Driven Back (eigen beheer) van Jesse & Noah, de zonen van een van The Bellamy Brothers. Nou is het ook maar de vraag of er lezers zitten te wachten op dat soort zwijmelpop. Zo erg is het dus niet dat deze broers Bellamy een andere route uitstippelen. Jesse schrijft (en zingt) de overigens wel degelijk behoorlijk catchy nummers en Noah (achtergrondzang) vervult de rol van multi-instrumentalist. Jesse heeft een goede soulstem, wat meer…

The Civil Wars zijn in oorlog en het is maar de vraag of we daar nog iets van kunnen verwachten. Geen nood, want hier zijn The Parlor Soldiers. When The Dust Settles (eigen beheer) is een harmonieus debuut van Alex Culbreth en Karen Jonas. Het duo uit Fredericksburg, Virginia, zet moeiteloos de lange traditie van countryduetten voort. Op Crazy knipogen ze naar Johnny Cash en June Carter met een lekker ouderwetse sound. Op Long Gone is sprake van tamelijk elementaire rockabilly, met dank aan derde soldaat Dan Dutton die op meer…

Women & Work (Ato Records/Loose/Munich) is het eerste album van Lucero dat in Europa verschijnt. Dat werd tijd ook, want dit is toch al de achtste release van deze band uit Memphis, Tennessee. De Amerikanen uit de hoofdstad van de rock-‘n-roll beschouwen deze plaat als een liefdesverklaring aan die stad. Sun, Stax, Elvis, Al Green, Alex Chilton; alle invloeden zijn door deze zes hardwerkende mannen samengebracht in een potente mix van rootsrock die je deze keer zou kunnen omschrijven als harde countrysoul. Ze hebben meer…

De stroom aan releases is echt niet bij te houden. Terwijl er alweer een nieuwe liveplaat ligt van Darrell Scott (met Tim O’Brien), is zijn Long Ride Home (Full Light Records/Proper/Rough Trade) hier nog niet eens besproken. Hoog tijd om dat alsnog te doen. Temeer omdat er zestien heel goede redenen voor zijn: 1. It Must Be Sunday, een liedje met piano en mondharmonica waarbij je zou wensen dat het elke dag zondag was; 2. Hopkinsville, getoonzet op een donkerbruine beat met veel steel en piano en op het eind zang die bijna gospel aanraakt; 3. Out meer…

Cam Penner’s To Build A Fire (Lucky Dice) begint statig. Een ander woord voor de blazersopening Mighty Damn Animator (So Long, Farewell) kan ik niet vinden. En de overgang naar piano met percussie in deze ouverture is ronduit schitterend. Daarna is het in het titelnummer meer back to business. De sympathieke Canadese baardman Penner en zijn begeleider John Wood toveren ons goudeerlijke ruwe en intense folk voor. Soms in klein gehouden akoestische porchsongs, maar even zo vaak ook in meer…

De Schotse singer-songwriter Rachel Sermanni deed het voorprogramma voor artiesten als Elvis Costello en Ron Sexsmith. Binnenkort moet ze op eigen naam de zalen zien te veroveren tijdens een tournee door Nederland. De verzorgde folkpop van Under Mountains (Dying Giraffe Records/V2) vormt alvast een aanbeveling om zo’n concert te bezoeken. Sermanni maakt muziek die past bij een huiselijke sfeer in de donkere dagen van het jaar. Haar lieflijke luisterliedjes worden pakkend door een onderstroom vol melancholie. Licht atmosferisch meer…