De wat al te obligate rockertjes waren altijd kleine smetjes op de platen van Jimmy LaFave. Het is dus goed nieuws dat op Depending On The Distance (Music Road Records/Munich) louter trage nummers staan. De Amerikaan blinkt weer uit in liefdesliedjes die een zonnestraal werpen op het wegdek. Zodat eenzame zielen die onderweg zijn op eindeloze wegen zich er aan kunnen warmen. De liedjes van LaFave, een man van middelbare leeftijd met een morsig voorkomen, zijn een middel om meer…

Van de elf nummers op A Mile Past The Dead End (eigen beheer) van Patrick Crowson duren er zes langer dan zeseneenhalve minuut. High Stakes gaat zelfs ruimschoots door de grens van tien minuten. Duren die nummers zo lang omdat de Amerikaan doodlopende wegen inrijdt? Nou nee, maar als je over Strangers To Ourselves zingt, dan ben je er niet zomaar met een paar vluchtige woorden en een couplet ter overbrugging. Om de ziel te benaderen heb je wel wat meer woorden nodig. Dringt Crowson door tot de ziel? Nou, dat hangt meer…

Het eerste dat opvalt aan Incandescent (Yer Bird) van Greater Pacific is de warme stem van Kyle Kersten en de heerlijke pedal steel van John Phinney. Die twee zijn vrij bepalend voor het geluid van deze groep. Maar er is meer: subtiele toetspartijen, ondersteunde zang van Gretchen Lieberum, een Neil Youngeske mondharmonica. En hoewel ze uit het zuiden van Californië komen is hun geluid allesbehalve zonnig. Nee, het is een en al weemoed die je bij beluistering tegemoetkomt. Dat men voor de 12 aangeboden liedjes meer…

Echt tevreden was Lee Miles niet met de drie sterren die we over hadden voor zijn album The Leaving (zie recensie). Dus hebben we nu goed nieuws voor hem. American Music (eigen beheer) van zijn band The Illegitimate Sons krijgt vier sterren. Niet als gebaar, maar omdat deze plaat werkelijk prachtig is. En ik weet zeker dat er veel lezers zijn die het daarmee eens zullen zijn. Waarom? Volgens mij zijn er nog altijd hele volksstammen die weglopen met Neil Young. Nou, daarom dus. Niet dat Miles een volgeling van de Canadees is die zijn sound meer…

Met slechts twee nieuwe liedjes op de nieuwe verzamelaar GRRR! vallen de Rolling Stones binnenkort uw zuurverdiende centen aan. Negeer die geldklopperij en koop liever het nieuwe album van Ian Hunter. Met When I’m President (Proper/Rough Trade) presteert hij iets waartoe de Stones al decennia niet in staat zijn. Want allemachtig, wat is dit een spetterende rockplaat. Terwijl Hunter met zijn 73 jaar toch echt enkele jaartjes ouder is dan Mick, Keith, Charlie en Ronnie. En dit is niet de eerste uitstekende cd dit millennium van de man die meer…

Op de biopagina van de website van Chris Kelly staat op de achtergrond een zwart-witfoto van een besneeuwde berg. De sparren steken scherp af tegen de onaangeroerde sneeuw. De roots van deze sportieve singer-songwriter liggen in Colorado, maar hij vertoeft tegenwoordig veel in Austin, Texas. Zou hij de sneeuw er missen? Unlikely (eigen beheer) biedt in ieder geval muziek die zacht is als vlokken. Kelly houdt het bij voorkeur akoestisch. Hij houdt niet van effecten en studiokunstjes. Unlikely biedt elegante meer…

De zang zwabbert alle kanten uit in een productie die bewust elementair is gehouden. Something About The Summer (eigen beheer) van Koko Beware is een plaatje dat past naast de platen van B-52’s en Blondie. De band ontstond in Savannah, Georgia, toen Ryan Beresch en Albert Omstead besloten dat ze een girlband wilden oprichten. Een probleem: ze misten een meisje. Toch begonnen de twee met het schrijven van liedjes. De oorspronkelijk voor folkrock geschreven nummers werden omgebogen naar meer simpele structuren met Dick Dale en meer…

Kirk Kiefer zat in Yardsale, een band uit Louisville, Kentucky, waarover we twee jaar geleden heel enthousiast waren (zie recensie van de cd Knock Alley West). Die band bestaat niet meer, zodat Kiefer nu komt aanzetten met Sailing Stones (eigen beheer). Dat is een behoorlijk veelzijdig album. Het eerste nummer begint akoestisch en nogal lofi, maar al snel gaat Call Home over naar gewoon in de studio tot stand gekomen powerpop. Klinkt een beetje als slordige Buzzcocks. An Old James Dean is een slepende rocksong met piano op meer…

Op Salsipuedes (Casa Julia Records) gaat de uit Los Angeles afkomstige band Tremoloco voort op de weg die is ingeslagen op het debuut. Wederom brengen deze volgelingen van Los Lobos een veelkleurig palet aan stijlen. Van dansbare accordeondeunen naar Engelstalige country met wat blues of billy. Het fraaist is La Gata, net zo traditioneel als La Pistola Y El Corazon. Op The Riverside horen we ook de invloed van Los Lobos, maar hier is het in de gedaante als de stevige bluesband die die band soms ook is. Op Mision San Fernando boenkt meer…

In deze Week van het Nederlandse Produkt bespraken we eerder een cd (van Boy River) die werd uitgebracht op het Elektrograph-label van Sebastiaan van Bijleveld. Ook het solodebuut van Roel Smeets, getiteld Jonah, komt daarop uit. Van Bijleveld is daarbij ook muzikaal nog eens van de partij. Smeets is een 20-jarige singer-songwriter die naast zijn muzikale ambacht filosofie studeert (of andersom natuurlijk). De plaat opent sterk met het mooie Intro, waarin 2 akoestische gitaren eerst rustig tegen elkaar intokkelen, maar waarin steeds meer…