De geschiedenis van de countrymuziek is in goede handen bij Marty Stuart. In het cd-boekje van Nashville Volume 1: Tear The Woodpile Down (Sugar Hill Records) gaat hij in op zijn speciale band met Music City USA. Hij beschrijft hoe hij er in een Greyhoundbus midden in de nacht voor het eerst aankwam en ontdekte dat direct tegenover het station het Ryman Auditorium, de kerk van de countrymuziek, gelegen was. Collega Roland White zou hem er oppikken, maar die was nergens te bekennen. Voordat die kwam opdagen doolde meer…

Is het toeval dat we veel cd’s van vaderlandse bodem ter bespreking krijgen aangeboden? Vast, maar voor ons wel aanleiding om deze week tot de Week van het Nederlands Produkt uit te roepen. Na Boy River gisteren, vandaag aandacht voor Man From The South. Komt hij daadwerkelijk uit het zuiden? Dat hangt er natuurlijk vanaf waar u zich zelf bevindt. Paul van Hulten, die achter deze naam schuil gaat, komt uit Eindhoven en dat ligt ten opzichte van de burelen van Altcountry.nl (Utrecht, Groningen) inderdaad meer…

Soms worden de mooiste dingen gewoon thuis gemaakt. Paul van Gogh begon al in 2009 in eigen huis met de opnames van een aantal liedjes die hij nu onder naam Boy River uitbrengt. Titel van de plaat? Waarom moeilijk doen: Home Recordings. 10 Folky liedjes die klein gehouden zijn, maar uitblinken in hun eenhoud. Prachtig muzikaal vormgegeven door Van Gogh en enkele ingevlogen krachten, we noemen Alex Akela (viool en banjo) en Koen de Wit (prachtige klarinet in All the love). Ook de inbreng van Sebastiaan van Bijleveld (Okieson) meer…

Iemand wel eens gehoord van Adam Kyle? Nou, ik ook niet. Maar met de slechts 27 minuten van Darkness Hides (eigen beheer) van zijn band Geronimo Getty ben ik een fan van de man. Wat een schitterende stem! Wat een schitterende liedjes! Alsof Sal Valentino een nummer van Johnny Cash doet, zo begint de cd met het titelnummer. Met violen die hetzelfde soort accenten leggen als de trompetten in het cowboyrepertoire van the man in black. Enne, voor wie Sal Valentino niet kent, dat was de zanger van Beau Brummels. En later het minder bekende meer…

Een betere wereld, daar gingen de liedjes van de Engelse singer-songwriter Bill Fay begin jaren zeventig over. Na twee elpees vol maatschappijkritiek gegoten in rijk georkestreerde folkrock was het gedaan met zijn muzikale loopbaan. Ruim veertig jaar later verschijnt Life Is People (Dead Oceans/Konkurrent). Fay blijkt al die tijd door te zijn gegaan met componeren. Dankzij fans als Nick Cave en Wilco’s Jeff Tweedy gaat hij nu in de herkansing. Van Wilco covert hij op grootse wijze Jesus Etc. en de tekst daarvan over sad sad songs en bitter melodies is meer…

Met akoestische versies van Heroes (David Bowie) en Paint It Black (Rolling Stones) staan er in ieder geval twee aandachttrekkers op Find The One (Prima Records) van The Coal Porters. Best aardig, maar zouden we van Sid Griffin niet liever een cover van een of ander obscuur countryrockliedje horen? Trouwens, zouden we sowieso van de man die in de jaren tachtig met The Long Ryders countryrock nieuw leven inblies niet gewoon muziek in die stijl willen horen? In plaats van meer…

Het onbetwiste hoogtepunt van deze plaat is de openingstrack La Llorona, een instrumental die het woestijnzand langs de plinten jaagt. Tim ‘Too Slim’ Langford speelt hier met zoveel impact dat je hem bijna naast de betreurde Rainer Ptacek zou plaatsen. Wat daarna volgt op Broken Halo (Underworld Records) kan dan eigenlijk alleen maar tegenvallen. Maar doet dat dus niet. Dit is namelijk een hele sterke plaat van de man die het hier fikst zonder zijn Tailgaters. Hij is te horen op akoestische gitaar, dobro, tenor ukelele, mondharmonica en elektrische basgitaar en meer…

De naam Butch Vig staat voor altijd geschreven in de annalen van de rockgeschiedenis als producer van Nirvana´s Nevermind. De grunge van dat album was beeldbepalend voor de jaren negentig. Ook op belangrijke platen van Smashing Pumpkins, Sonic Youth en andere bands draaide Vig aan de knoppen. Bovendien bestuurt hij vanachter zijn drumstel ook nog eens zijn eigen succesvolle band Garbage. Op The Emperors Of Wyoming (Proper/Rough Trade), het titelloze debuut van een vriendenclub, is zijn rol minder beeldbepalend. Zo deelde meer…

Op I Hear The Wind In The Wires (Black Hen Music/Continental Record Services/Munich) van de Amerikaanse Canadees Jim Byrnes staan dertien countrycovers. De zanger wordt zoals we inmiddels gewend zijn bijgestaan door gitarist en producer Steve Dawson. Samen met de andere begeleiders brengt Byrnes je terug naar de tijden van Hank Snow, Hank Williams, Harlan Howard en al die anderen. Met zijn geweldige stem trekt Byrnes alles naar zich toe in versies die getuigen van een diep respect voor de originelen. Wat een meer…

Californische countryrock van het introspectieve soort, dat is hetgeen Topanga Ranch Motel (eigen beheer) van Skyline Drive te bieden heeft. Liedjesschrijver Derek Thomas, die eerder in de psychedelische rockband 60 Watt Kid actief was, werkte zijn nummers uit met multi-instrumentalist Erik Kristiansen, die zich helemaal focuste op de steelgitaar. In het kleine in een canyon gelegen onderkomen van Thomas werden ook andere musici uitgenodigd. Het merendeel van het materiaal bevat echo’s van mensen als meer…