Willie Watson beschouwt Willie Watson (Little Operation Records/Thirty Tigers) als zijn debuutalbum. Dat klopt niet helemaal, want na zijn tijd met Old Crow Medicine Show maakte hij al twee platen. Maar die waren gevuld met covers, deze keer ligt de nadruk op eigen liedjes. Het zijn persoonlijke nummers waarin hij afrekent met zaken uit zijn verleden. Hij wilde ze niet solo opnemen; maar de band moest ook niet teveel afleiden van zijn worsteling. Een lastige opgave, ook voor producers Kenneth Pattengale (Milk Carton Kids) en Gabe Witcher (Punch Brothers). Watson heeft het over pijnlijke meer…

“There’s blue skies, breaking through the cloud. There’s blue skies, we’re singing it out loud”. Nee,dit is geen oproep om ons op BlueSky te volgen (dat kan, hier). Het zijn regels uit een nummer, Blue Skies, van Leeroy Stagger, dat te vinden is op zijn nieuwe album 3AM Revelations (Tonic Records). Het is een oproep om positief te blijven. We hebben elkaar nodig, mensen. Eigenlijk wel grappig dat het op een album met deze titel staat, want de openbaringen die ik zelf op 3 uur ’s nachts krijg zijn meestal veel pessimistischer. Misschien is het nummer wel geschreven aan het einde van de meer…

De Britse gitarist Martin Harley voorziet de blues van heldere zonnestralen op Morning Sun (Del Mundo Records). Goedemorgen, dit is geen muziek om bij de pakken neer te zitten. Harley (zang, Weissenborn, akoestische en elektrische gitaren, lap steel, dobro en bas) heeft zijn zaakjes aardig op orde. Hij zweerde de drank af, een gegeven dat langskomt in het titelnummer en Lemonade. Alcohol was jarenlang een manier om zijn emoties te onderdrukken. Nu hij zijn onzekerheden niet langer kon onderdompelen had hij het af en toe echt wel moeilijk. Maar hij kwam er doorheen in het besef dat meer…

Wie ook alweer zes jaar dood is: Tony Joe White. Oktober 2018 overleed hij (75) plotseling aan een hartaanval. Hij was de uitvinder van de swamprock en de schepper van wereldwijde hits (meestal van anderen) als Polk Salad Annie, Rainy Night in Georgia, Willie and Laura Mae Jones, Steamy Windows, Groupy Girl en Undercover Agent For The Blues. Met zijn songs scoorden Elvis Presley, Dusty Springfield, Rory Gallagher, Tom Jones, Eric Clapton, Joe Cocker en Tina Turner, maar Tony Joe White’s (vele) eigen platen werden niet best verkocht. Misschien ook wel omdat hij altijd stug trouw bleef meer…

Net als Steven Denmark zoekt Chasen Wayne naar originele invalshoeken voor honky tonk anno 2024. Hij neemt je mee naar Strange Places (2718166 Records DK) en weet je tijdens die trip te overtuigen met afwijkende structuren die niettemin nog steeds stevig verankerd zijn in oude tradities. Op Ancient Outlaw Dance verkent hij de dansvloer op een surfplank; oftewel het klinkt als surf met wilde vioolstreken en ook een beetje als Gun Club of de Noorse band Helldorado. Op Hondo brengt hij indiaanse sferen. Of moeten we denken aan Hawaii? Hoe dan ook, hij gaat ver weg van het veilige midden. Casually doet meer…

‘I’m a man on a mission and I’m halfway there’, zingt Steven Denmark op Honky Tonk Someday. Maar halverwege het nummer moet de honky tonk plaats maken voor moeilijk te definiëren drukte, waarmee hij de vraag oproept wat zijn missie is. Waar wil hij naartoe? Tequila Tears (El Dorado Records) is in ieder geval geen doorsnee, zoveel is zeker. Denmark is een veehouder uit Californië die het als artiest wil maken en ook al is niet alles wat hij doet even geslaagd, zijn route zou best eens interessant kunnen worden. Hij heeft in ieder geval een goeie stem. Zijn zang is zuiver en duidelijk meer…

Met Molly Brandt is er weer een talent boven water komen drijven. Brandt begon als jazz–zangeres. Toen ze tijdens de pandemie thuis kwam te zitten leerde ze zichzelf aan om ook eigen liedjes te schrijven. Dat had ze voordien nog nooit gedaan. Bovendien bekwaamde ze zich in een ander genre: americana. Levenspartner Eric Julio Carranza schreef mee, nam ook in belangrijke mate de instrumentale omlijsting op zich en produceerde dit tweede album van Brandt: American Saga. En het is echt heel fijn; de uit Minnesota komende Brandt zingt echt als een americana-zangeres, maar laat in haar songs ook meer…

Met een uitvoering van het door Tyler Childers geschreven Lady May verwierf Maggie Antone online enige naam als aanstormend talent. In 2022 verscheen van haar een ep met zeven nummers met naast dat nummer ook nog Feathered Indians van Childers en verder covers van onder anderen John Prine, Dolly Parton en Beyoncé. De tien liedjes van Rhinestoned (Love Big/Thirty Tigers) schreef ze zelf, waarvan zeven stuks samen met anderen. De jonge zangeres uit Richmond, Virginia, kan lekker brutaal uit de hoek komen, maar direct op de opener verliest ze al haar hart aan Johnny Moonshine. Terwijl ze weet meer…

Anderhalf jaar terug traden de Canadees Zachary Lucky en zijn vaste dobrospeler Miles Zurawell op in Taverne de Waag in Haarlem. Een mooi, klein optreden, zonder entree maar met een rondgaande hoed. ‘Rustig, maar heerlijk onderhoudend’ schreef collega Peter Hageman over het concert. Hetzelfde kan gezegd worden over The Wind (Wroxton Recordings), het nieuwe album van Lucky (kleinzoon van de Canadese countrylegende Smilin Johnny Lucky – niks neps dus aan Zachary’s achternaam). Er is nóg een overeenkomst: de Fred Eaglesmith-cover Water in the fuel, waarmee het optreden in Haarlem werd afgesloten en die ook te vinden is meer…

Waarschuwing: de notities voor deze cd-bespreking beslaan voordat ik deze eerste echte zin formuleer al drie pagina’s in Pages, dus een kort en bondig stukje zal dit wel niet worden. De veertien nummers die Chris Gantry schreef voor The Outlaw Bible (Steadyboy Records) bieden namelijk zoveel inzicht in de muziekindustrie van Nashville in het algemeen en het pad van de outlaws in het bijzonder dat ze stuk voor stuk de volle aandacht verdienen van eenieder die ook maar een beetje geïnteresseerd is in het genre. Voordat het over die liedjes gaat eerst iets over de legendarische Gantry zelf. Dat is meer…