Satisfied is not the way I’ve been zong Joe Ely in 1977 op zijn titelloze debuut. Het nummer Tennessee Is Not The State I’m In kon gerust worden opgevat als een oorlogsverklaring aan Nashville, waar studiomusici country aan de lopende band produceerden. Ely liet dat niet gebeuren, hij wilde louter opnemen met zijn eigen band. Met dampende optredens en schitterende albums heeft de Texaan sindsdien naam gemaakt als de grondlegger van de alternatieve country. Satisfied At Last (Rack’ Em/Munich) heet zijn nieuwste en meer…

Op zijn vorige albums was sprake van Californische honky tonk. Op Poor Man’s Poem (eigen beheer) tapt David Serby uit een ander vaatje. De tranen-in -bierglas-muziek heeft plaats gemaakt voor gewichtiger zaken. Serby zingt als een moderne Woody Guthrie over het leed van de gewone man. Over een indiaan die nogal tragisch zijn eigen leven als een toneelspel opvoert in Wild West Show. Het gaat over Evil Men en soms gaat het over mannen die het recht in eigen handen nemen: I Just Stole Back What Was Mine. Het meer…

Nick 13 draait rondjes op hobbelpaarden. Daar val je maar niet zomaar vanaf. De verzorgde honky tonk op het titelloze Nick 13 (Sugar Hill) kwam tot stand met producers Greg Leisz en James Intveld, terwijl Jim Scott de uiteindelijke mix tot stand bracht. Het toptrio laat deze Nick 13, tevens actief in de psychobillyband Tiger Army, nergens struikelen. De liedjes van de soms lichtelijk als Chris Isaak zingende Nick 13 hebben niet veel meer nodig dan een heldere productie. Dit is klassieke Californische country golvend meer…

Hoewel nog jong, Robert Ellis klinkt beslist ouderwets op zijn debuutplaat. Hij herinnert namelijk sterk aan de troubadours van de jaren zeventig in het algemeen en de Westcoast-popmuziek in het bijzonder. De muziek op Photographs (New West/Sonic Rendezvous) is gelijk de sfeervolle, sepia getinte hoes doortrokken van een hang naar een tijd die er niet meer is. De overzichtelijke, maar fijngevoelige liedjes doen aldus denken aan James Taylor, Don McLean en Jim Croce. Maar de sfeer, een en al radiante warmte, is ook meer…

Nee, Cody Canada komt niet uit Canada. Canada komt uit het ogenschijnlijk muzikaal niet zo dicht bezaaide Oklahoma. Je denkt dan het eerst aan J.J. Cale en Leon Russell. Maar er is meer; zo is er een Red Dirt Scene waarvan ook deze Cody Canada deel uit maakt – al verhuisde hij overigens wel naar buurstaat Texas. Hoe het ook zij, Canada en zijn band The Departed produceren op hun debuut This Is Indian Land (Blue Rose/Sonic Rendezvous) aantrekkelijke rootsrock die qua sound in de swingende nummers herinnert aan meer…

Muziek stond niet op de eerste plaats voor Huke Green. Hij schreef gedichten en eigenlijk alleen omdat hij dat artistiek gezien te weinig uitdagend vond, besloot hij die teksten op muziek te zetten. Rustic Poet (eigen beheer) is het sublieme gevolg van die beslissing. De in de bayous van het oosten van Texas opgegroeide Green verhaalt over mislukte levens, zoals in het schitterende Devil’s Shout. You shouldn’t chase a dog in its own backyard, zingt Green met een grommende stem. Qua stem, maar ook qua thematiek zou het Wil Ridge meer…

Nee, nee, nee, met linedance heeft One For The Dance Halls (Stag Records/Sonic Rendezvous) van Jesse Dayton niets van doen. Daarvoor is deze muziek veel te levendig. En als de songs dan toch eens heel langzaam zijn, dan nog wil je niet groepsgewijs in rijen achterlijke stapjes maken, maar heerlijk schuifelen met je partner. Zo doen ze dat in Texas. Pretty Girls Make The World Go Round, aldus Jesse Dayton. Dit zou je willen beleven in een honky tonk in Austin, Texas, maar Jesse Dayton daar aan het werk zien zal niet voor een ieder meer…

Okee, deze recensie heeft een inleiding nodig. Mijn kennismaking met Joseph Parsons was namelijk geen gelukkige. Ik zag hem voor het eerst op Take Root een aantal jaren geleden. Een verschrikkelijk optreden, mede door toedoen van de gitarist Tom Gillam. Lawaaiig, uitgekauwde macho solo’s, overdreven gedoe. Dat wat ik later hoorde van het cd-werk van Parsons vond ik ook weinig overtuigend. Heel anders lag dat echter bij de vorig jaar verschenen cd van US Rails, een samenwerking tussen Parsons, Ben Arnold, Matt Muir en die vermaledijde meer…

Op de een of andere manier is het toch herkenbaar, die canadiana. Alsof ze daar ten noorden van Amerika vooral bedreven zijn in heel losjes de zaken stijlvol aan te kleden. Grant Davidson is er bijvoorbeeld erg goed in. Zijn tweede cd Dust And Violets (eigen beheer) is dan ook een waardige opvolger van het fraaie Tired Lambs For Ashes. De Canadees past wel tussen het rijtje landgenoten als Jerry Leger, Rodney DeCroo en Ron Sexsmith. Een vleugje melancholie wint het nooit helemaal van de toch opgeruimde indruk die Davidson meer…

Joe Fahey maakt al ruim twintig jaar muziek, maar buiten Minneapolis is dat tamelijk onopgemerkt gebleven. Bushnell’s Turtle (Rough Fish Records) is zijn tweede soloplaat, nadat hij eerder vooral actief was in de band Carp 13. De rootsrock van Fahey kan lekker puntig zijn, zo begint het album met Sunday Painter’s Sunday bijna als iets van Buzzcocks. Ook The Art Of Happiness Blues (Even The Dalai Lama Want To Kick Your Ass) gaat die kant op. Half Full heeft een sixtiessfeertje, maar dan toch vooral op de manier zoals garagerock meer…