John DeLore heeft een bijzonder naturelle stijl. Hij straalt een warmte uit waaraan het goed laven is. Type haardvuur met berenvel. De New Yorkse singer-songwriter voert een band aan die luistert naar de illustere naam The Reverend John DeLore. Little John The Conqueror (eigen beheer) is de opvolger van het sterke debuut uit 2009, en is ook gewoon weer sterk. Er schuilt, zoals reeds gememoreerd, een zekere onnadrukkelijkheid in stem en liedjes van de troubadour, wiens stem voor mijn gevoel zo’n beetje het midden houdt tussen Russ Tolman en meer…

De liedjes van Diana Jones mogen weliswaar wortels hebben in het verleden, de countryfolk op High Atmosphere (Proper/Rough Trade) valt toch vooral op door haar eigentijdse benadering. De live in de studio opgenomen nummers ademen de waarden van vroeger; de inspiratie haalt Jones uit het nu. Het titelnummer schreef ze na een overstroming van de Cumberland River in Nashville, waarbij haar op een heuveltop gelegen oude houten woning hoog genoeg lag om het droog te houden. Het vervulde Jones met een dankbaarheid meer…

Een man die zingt en danst in de regen, dat is het passende beeld dat Theo Sieben oproept in A Roadsong, het eerste liedje op Until Grass (Dying Giraffe Recordings/Munich). Want dat zou je wel willen doen bij deze muziek. De uit het zuiden van Nederland afkomstige Amsterdammer heeft tien jaar gewerkt aan dit album en het resultaat is er naar. Sieben is singer-songwriter, componist van filmmuziek en multi-instrumentalist in dienst van uiteenlopende artiesten als Paulusma en Raggende Manne. Maar ondertussen meer…

Als ze Brian Wright vragen wat voor muziek hij maakt, dan komt hij meestal aanzetten met ‘iets tussen Woody Guthrie en Velvet Underground’. Dat is echter nauwelijks afdoende om een voorstelling te maken van hetgeen House On Fire (Sugar Hill Records/Munich) te bieden heeft. De vanuit Laurel Canyon, Californië, opererende, maar oorspronkelijk uit Waco, Texas, afkomstige artiest werkt aan een oorspronkelijk geluid dat getuigt van ambities. Zeker op dit House On Fire, want hij koos ervoor meer…

Colorado heeft nooit veel te bieden gehad op het gebied van popmuziek. Het succes van Sixteen Horsepower heeft er blijkbaar het een en ander teweeg gebracht, want regelmatig maken we tegenwoordig kennis met interessante artiesten die Denver als uitvalsbasis kiezen. Zo ook deze Jesse Manley, die opgroeide op een ranch ten noorden van Yellowstone National Park in Montana. Devil’s Red (eigen beheer) is zijn zeer geslaagde debuut. Manley heeft een fraaie heldere stem met in het hoog een lichte trilling. Hij schrijft liedjes met meer…

Een 9 gaf de website americana.uk dit Windsor Blue (eigen beheer) van Dan Krikorian. Het plaatje was alhier op de stapel blijven liggen, want de vorige cd van de Californiër was niet veel soeps (zie recensie). Maar goed, dus toch maar luisteren. Helaas, opnieuw gaat die niets-aan-de-hand-stem van Krikorian ongelooflijk irriteren. De vergelijking die recensent Phil Edwards maakt met Josh Ritter slaat helemaal nergens op. Dit mist de sprankelende energie die Ritter uitstraalt ten enenmale. Krikorian denkt een verloren liefde meer…

Van de achtergronden van Heather McEntire (postpunk) en Jenks Miller (heavy metal) is weinig te merken op Mount Mariah (Holidays For Quince Records). De twee werkten in een platenzaak in Chapel Hill, North Carolina, en besloten samen te werken aan iets heel anders. Het duo Mount Moriah roept weliswaar de hulp in van andere musici, maar streeft toch een tamelijk uitgekleed geluid na waarin vooral de beklemmende sfeer van het zuiden van de VS te proeven is. Door de zang van McEntire is meer…

Na twee albums met zijn broer als The Kirkpatrick Project is Naps & Nightmares (My Forlorn Wallet) het solodebuut van Wes Kirkpatrick. De jonge singer-songwriter verliet Colorado om in Chicago verder te werken aan zijn muzikale loopbaan. Opnieuw beginnen is een thema dat als een rode draad door het album loopt. Dat gaat doorgaans gepaard met ups en downs en daarover zingt Kirkpatrick ook. Zijn buitengewoon relaxte voordracht helpt echter niet erg om door te dringen naar de diepere lagen van de meer…

De Texaan Jeremy Halliburton begon als radio-dj zelf ook songs te schrijven. Met de hulp van Mark Jungers en diens companen staan die nu op Whiskey & Lies (eigen beheer), een verrekt lekker plaatje. Er wordt afgetrapt met Here I Come waarin fraaie fluitende gitaarsolo’s direct een hoog verwachtingspatroon scheppen. Het titelnummer wordt gekenmerkt door een lui ritme en dan valt ook op dat de stem van Halliburton wel iets weg heeft van James McMurtry. Ondertussen draait de ritmesectie rondjes en stapt de gitarist meer…

Zo’n goede plaat als dit Horse Latitudes (Signature Sounds/Munich) heeft niet elke singer-songwriter in zich. Ook het hooggeprezen werk van Jeffrey Foucault zelf bereikte nog niet eerder dit niveau. Kwam de singer-songwriter uit Boston op vorige albums toch regelmatig net iets te netjes en verantwoord over, op deze in drie dagen in Los Angeles opgenomen cd komt zijn ingehouden passie volledig tot zijn recht. Zijn bijna elegante manier van zingen wordt vrijwel constant opgetild door de schitterende klanken van de pedal steel van meer…