De titel Weird Wild Wonderful (eigen beheer) slaat niet op Emily Hicks zelf. Het openingsnummer van het album is namelijk Weird Wild Wonderful You. En dat gaat over haar man. Toen ze hem ontmoette liet ze haar lijstje met wat ze van een man verwacht en eist subiet vallen. Zo gaat dat als je verliefd bent. Zo gaat dat althans in countrypop, waar de zaken vaak net iets rooskleuriger worden voorgesteld. De uit Salt Lake City afkomstige Hicks gaat echter ook wel degelijk in op zaken die niet helemaal goed lopen. Zo kijkt ze op Anymore terug op een jeugdvriendschap die verwaterd is. De stem meer…

“Cumbia is complexe, ritmische muziek die ontstond aan de Colombiaanse Atlantische kust. Oorspronkelijk bestond cumbia alleen uit percussie en zang. Moderne groepen gebruiken tegenwoordig echter ook blaasinstrumenten (saxofoons, trompetten, trombones) en keyboard”, aldus Wikipedia. Het ligt misschien niet voor de hand dat Chuck Prophet een album, Wake The Dead (YepRoc) opneemt met de cumbiaband ¿Qiensave?, maar aan de andere kan misschien ook weer wel. Bij Prophet werd twee jaar geleden lymfeklierkanker vastgesteld. Na een langdurige meer…

Misschien is slechts één ster voor My Covers Volume One – The Favorite Songs Of Michael Johnathon (Poet Man Records) meer een statement dan een zuivere beoordeling van het niveau van dit album. Want eigenlijk zijn de uitvoeringen van deze bekende liedjes helemaal niet zo beroerd. De Amerikaan geeft vrijwel zonder uitzondering een eigen slinger aan overbekende nummers als Blue Moon, Rolling Stone, Satisfaction, Cats In The Cradle, If You Could Read My Mind, Seeger Mashup, Love Hurts, Make You Feel My Love en Vincent (Starry, Starry Night). Johnathon heeft zelf meer dan 300 songs geschreven en meer…

Flash-A-Magic (Bloodshot Records) van Luke Winslow-King is zo ongeveer het prototype van wat we hier een lekker plaatje noemen. De 9 nummers zijn zo rond het snijvlak van bluesrock en soul te situeren. Rollende orgels en snijdende gitaren in de wildere nummers en ingehouden noten en leuke koortjes in de rustigere nummers. De Amerikaan toog naar het Italiaanse Livorno om daar met zijn band deze nummers op te nemen. Leden van zijn band zijn de gebroeders Luti (Roberto – gitaar en percussie en Simone –bas), Pierro Perelli (drums) en Nicola Venturini (orgel en piano). De meer…

Kun je aan een stem horen wat voor sokken iemand draagt? Nee, natuurlijk niet. Maar toch, alles op Love, Dan (Berkalin Records) van C. Daniel Boling neigt naar het soort muziek dat je (vroeger?) associeerde met geitenwollen sokken. Folk met de beste bedoelingen. Folk voor een betere wereld. Het woord geitenwollensokkenmuziek blijkt tot mijn verbazing opgenomen in de woordenlijst van de Nederlandse Taalunie. De waarschuwende rode stippellijn onder het woord van het tekstprogramma waarop ik dit stukje tik kan ik dus negeren. Het fluitje van een cent dat af meer…

De eerste zin van de recensie van het vorige album Alvarado is niet van toepassing op Sirens (New West Records/V2). ‘Rauwe gitaren en zoete zangharmonieën, dat is de kracht van The Wild Feathers uit Nashville’, schreven we in 2022. Rauwe gitaarklanken kunnen we niet ontwaren op deze nieuwste worp liedjes, dus een combinatie met zoete samenzang ook niet. Wat dan wel? Stereo heet het eerste nummer en het glijdt vervaarlijk dicht langs het grote gebaar van Coldplay. Bij de verzorgde rock van Pretending noteerden we Elton John als vergelijkingsmateriaal. ‘Take me back to Texas’, zingen ze meer…

De Shetlander Malachy Tallack is een begenadigd dubbeltalent: een van de vooraanstaande Schotse roman- en non-fictieschrijvers én een uitstekende singersongwriter. That Beautiful Atlantic Waltz (eigen beheer) is de muzikale pendant van Tallacks laatste, gelijknamige roman. Zeg maar de soundtrack bij het boek, waarin twee mannen centraal staan: Sonny, een getroebleerde walvisvaarder in de jaren vijftig, en Jack een eenzame liedjesschrijver in de tijd van nu. De muziek op That Beautiful Atlantic Waltz heeft die aangename, relaxte verstandhouding met Amerikaanse country die je wel vaker aantreft in het Verenigd Koninkrijk, dat wil meer…

De albumtitel R.O.A.M. (eigen beheer) staat voor Real Outlaw Americana Music. Ron Houston woont in San Diego en hij besluit het album met Gun Sale At The Church van The Beat Farmers. Die legendarische band kwam ook uit de niet ver van de Mexicaanse grens gelegen kustplaats in Californië. Houston trommelde Jerry Raney, Joey Harris, Rolle Love en Joel Kmak op om het slotnummer van extra glans te voorzien. Zo af en toe komen ze nog bijeen, The Beat Farmers. De liedjes van Houston mogen er ook zijn. Whiskey Train begint een beetje als soul en eindigt als snelle rootsrock. Zelf is hij meer…

We hebben hier een wereldprimeur. Niet in de zin van een nieuwtje, maar dit stuk is wereldwijd de allereerste recensie van Cinnamon Canyon Blues van Gill Landry. En dat is opmerkelijk, omdat het album al in juni van dit jaar is uitgebracht. We begrijpen daar niks van, want CCB is gewoon een prima plaat, dus aan de kwaliteit – voor zover dat al een criterium is om een album te bespreken- ligt het niet. Waarschijnlijk is het feit dat Landry het album in eigen beheer uitbrengt daar debet aan. De man doet alleen via zijn eigen social media-kanalen een beetje aan promotie en meer…

Over Rambling Nicholas Heron hebben we het hier al lang niet meer gehad. Voor het laatst in 2013 (recensie). We waren hem eigenlijk ook wel een beetje uit het oog verloren. Tot een oplettende lezer ons het nieuwe album Cinema Teatro onder de aandacht bracht. Niklas Hedstrom en Peter Roswall – zij zijn het hart van Rambling Nicholas Heron – hebben een werkelijk heerlijke plaat gemaakt. Echt heel anders dan het oude werk; tegenwoordig komen de invloeden, hoorbaar in de acht liedjes, overal vandaan. Maar het zijn toch voornamelijk folk en jazz die het makkelijkst hoorbaar zijn. En zo meer…