Het getsjilp van de mus is zo vertrouwd, dat we er nauwelijks acht op slaan. Maar kijk eens naar de hoes van Sparrow (Berkalin Records) van de Texaanse singer-songwriter Jeff Talmadge en besef wat voor een mooi vogeltje die mus eigenlijk is. De liedjes op dit album komen op zo’n vanzelfsprekende manier tot de luisteraar dat er iets vergelijkbaars ontstaat. De (praat)zang van Talmadge is op het eerste gehoor niet al te nadrukkelijk, maar beter luisteren verandert dat. Daar hoef je je niet eens voor in te spannen, hij palmt je bij iedere draaibeurt wat meer in. Zodat je hem in een rijtje met andere artiesten die meer…

Draai de eerste paar minuten van Yamaha, en je weet dat het helemaal in orde komt met Frank’s Full Moon Saloon (Dine Alone Records), het nieuwe album van Matthew Logan Vasquez. Een heerlijk upbeattempo, lekker lang instrumentaal doorgehaald voordat Logans ijle maar expressieve stem inzet met een songtekst over scheuren op je motor omdat er verder toch niks aan te doen is. Logan groeide op in Texas en California en woont alweer een tijd in Austin. Hij noemt zich dan ook ‘Calitexican’. Niet dat dit, zoals bij Calexico, iets zegt over de aard van zijn muziek, want zijn repertoire gaat qua stijl alle meer…

Chris King is een Texaanse artiest (uit Marfa) waar ik nog nooit van gehoord had. Als ik een beter geheugen had gehad en beter had opgelet had ik hem misschien kunnen herkennen als de ontwerper van de hoes van Disappearing Girl, dat geweldige album van Juliet McConkey. Want Chris King heeft een dubbeltalent; muzikant en ontwerper/graficus/beeldend kunstenaar. Zijn nieuwste werk als muzikant betreft KJRK (Classic Records). Een op zijn minst intrigerend te noemen album, waarvoor King een aantal rasmuzikanten om zich heen verzameld heeft: drummer meer…

Brennen Leigh won eerder deze maand de Ameripolitan Award voor vrouwen in de categorie western swing. Ze had met haar vorig jaar verschenen album Ain’t Through Honky Tonkin’ Yet (Signature Sounds) ook heel goed kunnen meedingen in de categorie honky tonk. Daar ging de eer echter naar Kaitlin Butts. Heel gek was de nominatie van Leigh in western swing nou ook weer niet, want het in 2022 verschenen Obsessed With The West ging wel helemaal die kant uit. Dat album werd namelijk mede geproduceerd door Ray Benson van Asleep At The Wheel. Maar Ain’t Through Honky Tonkin’ Yet is meer…

Michael McGowan is een Amerikaanse singer-songwriter die door de liefde vanuit Alabama in Värmland is terechtgekomen. Dat is het gedeelte in Zuid-Zweden dat aan Noorwegen grenst, met Karlstad als hoofdstad. Daar maakt hij onder de naam The Satchel Kid muziek. Albums zelfs: het vorig jaar in september uitgebrachte When It Stops Hurting (Ella Ruth Institutet) is zijn tweede. McGowan heeft een vrij lichte stem die je misschien niet direct verwacht bij een 54-jarige. Maar die stem past precies bij zijn melancholieke en gevoelige folknummers. Die liedjes zijn met een meer…

Popgrass, bluefolk, folkcountry, hoe je het ook noemt, Sally Buice en Molly Rochelson, samen The Montvales uit Knoxville, Tennessee, maken machtig mooie muziek. Born Strangers (eigen beheer) is hun tweede album, na Heartbreak Summer Camp uit 2019 (óók zeer de moeite waard overigens). The Montvales bewijzen dat één plus één soms veel meer is dan twee – namelijk als twee stemmen zodanig in elkaar verstrengeld en verweven raken dat er een nieuwe dimensie ontstaat van magische harmonie. Nu eens gaan ze in elkaar op, dan weer in verschillende toonsoorten tegen elkaar in. In principe alleen begeleid door gitaar en banjo, af en toe aangevuld met meer…

De Italiaanse begeleiders van Vanessa Peters vlogen naar Dallas, Texas, om daar Flying On Instruments (Idol Records) op te nemen. Echtgenoot Rip Rowan nam plaats achter het drumstel en hij zat samen met Joe Reyes (lap steel, twaalfsnarige gitaar, drums) aan de knoppen en schuiven in de rol van producer. De liedjes van de singer-songwriter uit Texas stuiteren van folkpop naar poprock en weer terug. Ook de wat rustiger liedjes hebben een voorwaartse kracht. De melodie van Pinball Heart vliegt langs als een kogel in een flipperkast. Op Blind Curves noemt ze mogelijkheden waarvoor ze meer…

Het jaar is nog jong, maar dit album is al wel een zekerheidje voor mijn jaarlijst. En dat is dan niet de eerste keer dat Daniel Young bij mijn favorieten eindigt, dat deed hij in 2021 ook al met The World Ain’t Gonna Wait. Het deze maand verschenen vierde album draagt de titel Leave It Out To Dry (eigen beheer). Wat is er zo goed aan? Ten eerste: het is een echte gitaarplaat. Young (zang, akoestische en elektrische gitaren, percussie) heeft in zijn uitgebreide band nog drie mannen die de elektrische gitaar omgorden. Het mooie daaraan is dat al die gitaristen een ander geluid voortbrengen. Ten tweede: het is meer…

Met zijn lichte combinatie van folk, soul en rock weet Niall McCabe iets bijzonders neer te zetten. Rituals (Craggy) is het smaakvolle solodebuut van de Ier. McCabe (zang, akoestische gitaren waaronder een twaalfsnarig exemplaar, banjo, piano, percussie) wordt begeleid door producer Sean Og Graham (akoestische en elektrische gitaren, piano, harmonium, bouzouki, accordeon, bas, synthesizer). Superman is melodieus duidelijk beïnvloed door het werk van The Beatles. De artiest die woont op Clare Island weet in zijn rustige liedjes de aandacht met zijn heldere meer…

Het zou fijn zijn als op een volgend album van Old Californio de nadruk zou liggen op eigen nummers, schreven we in 2022 in de recensie van Country. Die wens wordt ingewilligd op Metaterranea (eigen beheer). De band begint met een verkenning van Old Kings Road, de bijna duizend kilometer lange route over El Camino Real door Californië waaraan de overblijfselen van 21 katholieke nederzettingen herinneren aan de tijd dat de Spanjaarden er heersten. De in januari overleden Paul Lacques speelt lap steel op het nummer. Hij is ook nog te horen op The Seer, dat begint als Crazy Horse of meer…