Lynne Hanson trekt op haar tiende studioalbum Just A Poet (Panda Cave Records) meteen flink van leer met het stoere, jazzy Outlaw Lover, aangepleisterd met een robuuste, smerige gitaarsolo. Vervolgens de meer bluesy kant op in Just A Little Bit, ook hier een hoog wie-doet-me-wat-gehalte: ‘A heartbreak hurts, but never killed anyone’. Maar dan de onzekerheid – in The Princess and Her Pea, waarin een verloren liefde iemand met de neus op de feiten drukt: er is geen redden aan. In Just A Poet horen we dat je misschien wel mooie songteksten kunt schrijven, maar dat je daar weinig aan hebt als je met pech langs de weg staat. Lynne Hanson uit Ottawa, Canada laat zich meer…

Op Mariposa Gold (recensie) brachten Tommy & the Ohs een soort Californische psychedelische countryrock. Voor het nieuwe tweede album keerde het gezelchap meer landinwaarts. Op Box Truck Boogie (Perpetual Doom) hoor je voornamelijk klassieke country. Voor de goede orde: Tommy & the Ohs is het geesteskind van de in Nashville gevestigde platenproducent Tommy Oliverio en The Ohs zijn voornamelijk studiomuzikanten die hand– en spandiensten verlenen op de albums van Oliverio. De bekendste daarvan op dit nieuwe album zijn Billy Contreras op viool en meer…

Een tijdelijk baantje On The Ranch maakte van Emily Nenni nog geen echte cowgirl. Maar na dat debuut had ze de smaak van het leven als artiest wel te pakken. Op Drive & Cry (New West Records/V2 Benelux) gaat ze dus voort op die weg. Ze dompelt zich onder in het leven van de honky tonks. En aan zelfvertrouwen heeft ze geen gebrek. I Don’t Have To Like You laat ze weten. Ze wil het spelletje van veroveren best meespelen, maar wel op haar voorwaarden. Er is maar één iemand die weet wat het beste voor ze is en dat is ze dus zelf, dat is de boodschap van I Don’t Need You. En als ze toch eens, al of niet door eigen meer…

Ja, nu is het moment dat ook Nederland eens kennis gaat nemen van Matt Joe Gow. In korte tijd presenteerde hij drie albums die allemaal de moeite (meer dan) waard zijn. De in Australië gevestigde Nieuw-Zeelander is al een tijdje bezig. Eerst met/als The Dead Leaves, maar tegenwoordig vooral onder eigen naam. We beginnen met de oudste van de drie platen, Between Tonight & Tomorrow, uit maart vorig jaar. Het is een verkenning van rootsrock en americana die de luisteraar meeneemt op een emotionele reis door meer…

Afkomstig uit het Britse graafschap Norfolk zou je van het zeskoppige Brown Horse verwachten dat ze folkmuziek zouden spelen, maar nee, het debuut Reservoir (Loose Music) staat boordevol met zware Crazy Horse-countryrock. Neem alleen al de loeiende opener Stealing Horses, waarin de zwierige accordeon het moet afleggen tegen Patrick Turners logge, donkere gitaargeluid. Voeg daar Turners huiverende zang aan toe en je hebt een fantastische countryrocksong. Brown Horse bestaat uit jonge muzikanten die tezamen met gebruikmaking van accordeon, lapsteel, meer…

De eerste week van juni doet de Western AF European Tour Nederland (en België) aan met de artiesten Pat Reedy, Kristina Murray en Todd Day Wait. Western AF staat voor western as fuck, oftewel het echte werk; ze maken er video’s voor authentieke singer-songwriters die daarna op YouTube te zien zijn. Het soort artiesten dat we hier op deze site ook volgen dus. Denk aan Willi Carlisle, Benjamin Tod, Colter Wall, Charley Crockett, Kassi Valazza, Sierra Ferrell en ga zo nog maar even door. Van Pat Reedy verscheen Make It Back Home (eigen beheer), een nogal traditioneel countryalbum dat werd geproduceerd meer…

Hij was een veteraan in de rockscene van San Francisco, maar nu woont Bart Moore weer in Lansing, Michigan, waar hij opgroeide. De singer-songwriter schrijft liedjes waarin hij niet al te moeilijk wil doen. ‘Er zijn al genoeg navelstaarders die zoeken naar zelfbevestiging in folkmuziek’, meent hij. Dus zingt hij op Molly Bloom met de tong in de wang over een vrouw in Dublin die het niet zo nauw neemt met de zeden. Op de voorkant van de hoes van Wild Flora (eigen beheer) staat een jonge vrouw, op de achterkant staat Bart Moore in een vergelijkbare pose op het zelfde stukje land, maar dan zijn meer…

Droevige liedjes, daaraan is geen gebrek in folk en country. Elegies (eigen beheer) van Rupert Wates voegt er weer elf toe. Over de liefde, of eigenlijk vooral het einde daarvan. Dit is het vijfde album van de in Amerika wonende Brit dat we bespreken. Het zijn stuk voor stuk albums die steeds mooier worden. Wates mag dan naar de Verenigde Staten zijn getrokken, stilistisch gaat hij toch terug naar voorbeelden uit het Verenigd Koninkrijk. Zijn stem hangt als een wolk boven het water. Denk aan Nick Drake, Bert Jansch, John Martyn en Scott Matthews. Niet alleen door zijn zang, maar ook zijn uiterst sfeervolle meer…

Het duurde even voordat Strange Medicine (Free Dirt Records/Sonic Rendezvous) van Kaia Kater effect begon te sorteren. De liedjes van de Canadese singer-songwriter zijn verontrustend, vervreemdend en ongemakkelijk. En nogal kunstzinnig. Denk Björk of Kate Bush. Maar dan met een banjo. Want ze maakt hoe dan ook een vorm van rootsmuziek. Het is geen rock en het bevat geen twang; de originele aanpak van Kater ligt eerder in het verlengde van iemand als Sufjan Stevens. Na een flink aantal keren beluisteren blijkt het medicijn toch een louterende werking te hebben. En dat is op zich best opmerkelijk, want uit meer…

De veerboot vanuit Kopenhagen vaart langzaam de Oslofjord in, trillend en grommend. Aan weerszijden de glooiende heuvels van het Noorse land, steeds dichterbij. Nog één bocht naar stuurboord en dan ligt de stad vol in beeld. Als een drijvende ijsberg lig daar ook het uit wit marmer, graniet en glas opgetrokken Operahuis. Niet zo dominant als dat in Sydney, maar wel een niet te missen eyecatcher. Een cultuurtempel die het Noorse muziekleven nieuw elan geeft. Het is daar waar Torgeir Waldemar in 2022 een concert heeft laten vastleggen, dat nu als At The Opera (Jansen Records) meer…