Liefhebbers van Buddy & Julie Miller zouden ook eens naar het album Peaks & Valleys (eigen beheer) van Megan and Shane kunnen luisteren. Megan en Shane Baskerville vormen een echtpaar dat al een hele weg in de muziek heeft afgelegd voordat het neerstreek in Nashville. Begonnen in de punk maar na diverse omzwervingen uitgekomen in de americana. Dit Peaks & Valleys is hun tweede album. Alleen digitaal uitgebracht. Die uitgave is een beetje zootje, want op Bandcamp waar je de 10 zelfgeschreven nummers kunt downloaden staan ze in een andere volgorde dan op Spotify. Gelukkig meer…

Wie kent Clarence Bucaro nog? In 2016 hebben we hier voor het laatst een album van hem gerecenseerd: Pendulum. In 2018 bracht hij nog een plaat uit – Passionate Kind– maar die bereikte ons niet. In het begin van dit jaar zou zijn nieuwste worp, The Hardest Parts, verschijnen Er kwam echter een kink in de kabel. Bucaro kreeg medische problemen (kanker) en moest behandeld worden. Sinds kort staat The Hardest Parts echter wel op de streaming sites. Een bespreking hier is daarom gerechtvaardigd; ook omdat het een buitengewoon aardig album is geworden. De Amerikaanse meer…

The Golden Crystal Kingdom (La Honda Records/RCA) van Vincent Neil Emerson is mijn plaat van het jaar. Het heeft weinig zin om te wachten tot volgende week mijn top 15 online staat, daarvoor is mijn enthousiasme over het derde album van deze Texaan te groot. Op het ook al lang niet misselijke debuut Fried Chicken And Evil Women stortte hij zich vol in het nachtleven, maar plaatste daarbij ook enige kanttekeningen. Hij wond zich op over vervelende lui in kroegen die brulden dat ze nog een nummer van David Allan Coe wilden horen. Terwijl hij helemaal geen liedje van hem had gespeeld… En dat ook niet van plan meer…

Shane Renfro ziet ze soms vliegen. De in Lockhart, Texas wonende centrale man van de band RF Shannon dacht dat hij in het nabijgelegen Palmetto State Park een rode zwaan zag. Het was echter een soort luchtspiegeling. Wel leuk als albumtitel van een plaat vol psychedelische folkrock: Red Swan In Palmetto (eigen beheer). Lekkere nummers. Opener Palmetto trekt je gelijk een lome groove in, die op zalige wijze wordt voortgezet in het fantastische Abalone. De aandacht wordt direct getrokken door een viool-riff (kan je dat zeggen?) van Rebecca Patek. Moeilijk stilzitten, hoor. Midnight Jewelry daarna heeft ook meer…

Op 25 mei 2022 overleed de Vlaamse bluesman Tim Degraeve, 44 nog maar. Hij had een aangeboren leveraandoening, die niet alleen een broze gezondheid met zich meebracht, maar ook een pover postuur. Vandaar zijn artiestennaam Tiny Legs Tim. Met de drieledigheid daarvan onderstreepte hij meteen zijn affiniteit met blueshelden als Big Bill Broonzy, Blind Lemon Jefferson en Sleepy John Estes. Sing My Title (uitgebracht op het gelijknamige eigen label) is een postuum, maar deels wel nog door Tiny Legs Tim zelf samengesteld overzichtsalbum, met een aantal meer…

Gelukkig zetten Ed Snodderly & The Shoestring Seven gewoon hun naam op de voorkant van Chimney Smoke (Majestic Records / Need To Know). Op een veel bekender album van dit jaar met een windwijzer op de cover staat niet de naam van de uitvoerende. Onbegrijpelijk, de naam van de artiest behoort deel uit te maken van het artwork. Voor de duidelijkheid. En ook gewoon omdat vormgeving van letters toegevoegde waarde is. Afijn, over naar dit album van de in Knoxville, Tennessee, opgegroeide Snodderly. Daar in de Appalachen absorbeerde hij de oldtime muziek die familieleden overal meer…

Romantisch getingel op een piano zou je bijna op het verkeerde been zetten aan het begin van Whisper (eigen beheer), maar de Amerikaan Carl Solomon slaat vrijwel onmiddellijk een andere weg in. Look West, waarmee het album opent, is een verhaal over zijn opa in Brooklyn, die hem aanspoorde het avontuur elders te zoeken. Die raad volgde Solomon op, want Portland, Oregon, waar hij al 50 jaar vertoeft, is zo ongeveer het uiterste westen van de Verenigde Staten. Op Lincoln Continental (Suicide Doors) kijkt hij terug naar de tijd dat hij rondtrok met de kermis. Solomon zingt meer…

Vier van de vijf leden van Restos kennen we nog van het titelloze in 2018 besproken album van Western Youth. Die band uit Austin, Texas, is dus doorgegaan onder deze nieuwe naam. Ain’t Dead Yet (eigen beheer) is het bewijs dat de band rond Graham Weber nog bestaat. Van deze zanger/gitarist en songschrijver bespraken we ook al twee platen onder eigen naam. De melodieuze rootsrock met de dynamiek en hooks van powerpop van die soloplaten en Western Youth is nog intact, misschien zelfs nog wel aangescherpt. Daarbij grijpt het titelnummer terug naar de jengelende pop van The Byrds, maar in meer…

Zo tegen het eind van het jaar liggen er altijd nog albums op stapeltjes die de moeite waard zijn om te bespreken. Appaloosa Bones (MNRK Records) van Gregroy Alan Isakov is er zo eentje. De fraaie hoes had zo in deze aflevering van de rubriek over albumhoezen gekund. Zelfde kleurstelling en net zo kaal als die tekeningen van western-tafereeltjes op de prairie. En die sfeer van folkliedjes van het Wilde Westen bezit ook deze plaat, zij het wat kunstzinniger. Op opener The Fall horen we de zangerige, hoge stem van de in Zuid-Afrika geboren singer-songwriter en multi-instrumentalist ook meer…

Van 2005 tot 2018 was Kenny ‘Fretboard’ Feinstein de aanvoerder van Water Tower Bucket Boys en daarna Water Tower String Band in Portland, Oregon. In dat laatste jaar trok hij naar Los Angeles en heet zijn band simpelweg Water Tower. Live From Los Angeles (eigen beheer) bevalt net zo goed als het in 2021 besproken Fly Around. Het album werd in een dag in de studio opgenomen, kort nadat ze terug waren van een tournee van twee maanden. Nog meer dan op de vorige voert bluegrass de boventoon. De bezetting: twee gitaren, twee banjo’s, een viool en bas. En naast Feinstein en meer…