Zwollenaar Bertolf had een droom: een plaat maken met de muzikale helden waarmee hij was opgegroeid. Hoe die droom werkelijkheid werd, kunt u het best bekijken in de documentaire die daarover werd gemaakt en die deze week werd uitgezonden in Het Uur van de Wolf (zie hier; echt mooie docu). Bertolf zocht een aantal van zijn liedjes uit zijn repertoire uit en trok daarmee naar Nashville om deze in 3 dagen op te nemen met Jerry Douglas (dobro), Stuart Duncan (fiddle), Mark Schatz (bas), Wes Corbett (banjo) en David Benedict (mandoline). Maar hoe klinkt Bluefinger (Excelsior)? Zoals ook meer…

Wouter Buyst is  singer-songwriter uit Gent en trekt als Equinox, the Peacekeeper door het land. Zo af en toe brengt hij een plaat op de markt. Make Amends is de eerste sinds het ook hier besproken Birdsongs On The Waste Land uit 2013. De folky liedjes klinken allemaal best vriendelijk, maar vergis je niet. In zijn teksten kan Buyst behoorlijk venijnig uit de hoek komen. In The Urge To Kill ergert hij zich rot aan een reisgenoot en kan hij zich maar nauwelijks inhouden om er een eind aan te maken en in Our People (Before Carlisle) veegt hij de vloer aan met de eigentijdse verworvenheden meer…

In de eerste jaren van dit millennium maakte folkzangeres Jolie Holland veel indruk met de albums Catalpa, Escondida en Springtime Can Kill You. Daarna bracht ze nog wel platen uit maar die kregen om een of andere reden maar weinig aandacht. Haar laatste soloplaat dateert uit 2014. Een plaat die ze in 2017 uitbracht met Samantha Parton (net als Holland actief geweest in The Be Good Tanyas) kreeg hier wel aandacht (recensie), maar daarna trad de grote stilte in. Tot nu, want er is een nieuwe plaat: Haunted Mountain (Cinquefoil Records). Daarop 9 songs, waarvan ze het titelnummer meer…

Als Buddy Miller zijn rauwe gitaarklanken flink laat resoneren, dan is bijna sprake van garagerock. De donkere noten brengen de woofers van de luidsprekers op meerdere nummers flink in beweging. Op Don’t Make Her Cry is dat bijvoorbeeld het geval, een nummer waarop bas en orgel vanaf de begintonen aansturen op countrysoul. In The Throes (New West Records/V2 Benelux) is toch wel weer een bijzonder werkstuk van het echtpaar Buddy & Julie Miller. Ze beginnen met You’re My Thrill, waarop ze duidelijk maken dat de liefde een goed instrument is om gevoelens van meer…

Zo positief als we waren over het vorige album van Allison Russell, Outside Child, zo negatief zijn we over het nieuwe werk The Returner. Niet dat het slecht is, in de zin van vals of zo, dat niet, maar er is gewoon geen enkel nummer dat kan bekoren. Echt geen enkel nummer! Dat Russell hier afstand heeft genomen van de countryfolk is een gegeven, maar dat hoeft op zich een positieve waardering niet in de weg te staan. Het is alleen dat de organische, soms jazzy, soul die we hier horen gewoon weinig indruk maakt. Vaak wordt er gekozen voor liedjes waarop de nadruk is meer…

Alweer een half jaar geleden verschenen, dit TumbleWeedyWorld (True North Records) van Lynn Miles. De countryfolk van de Canadese singer-songwriter wordt deze keer in de verf gezet door begeleiding in bluegrass-stijl. De mandoline die als een zilveren parel in het middernachtelijke blauw de Cold Cold Moon van een streepje licht voorziet. Een dobro die een mooi einde brengt op Moody. ‘I might drink water I might drink wine / Some days I’m a mess some days I’m just fine / Sometimes I rock sometimes I roll / Sometimes I want nothing and then I want your soul’, aldus een Miles die te maken meer…

A Heightened Sense Of Everything (Monologue Records/V2) is het eerste album van Jon Allen dat we op deze site bespreken. Het debuut van deze Britse singer-songwriter verscheen al in 2009, maar blijkbaar was er nooit een directe aanleiding voor een recensie. Nu wel, want Allen staat zaterdag 21 oktober op Ramblin’ Roots in Utrecht. Dus is het wat? Zeker is het wat! Allen schrijft melodieuze liedjes en heeft een fijn braampje op zijn stembanden, waardoor zijn muziek soul heeft. Heat Of The Moment begint als de Stones, maar glijdt halverwege naar een aangename ballad. En Breaking Wave gaat meer…

De nieuwe plaat van Michel Goessens heet Nie Gezeverd (eigen beheer). Maar ditmaal brengt hij deze niet uit onder de naam Goes & de Gasten, maar onder de naam Goes & Goes. De tweede Goes is namelijk zijn zoon Natan; drummer van beroep. Dit maakt dat Nie Gezeverd heel anders klinkt dan de hier eerder besproken albums. Kaler, bluesier en iets experimenteler. Alleen zang, gitaar en drums. In Biechtstoel hoor je zelfs alleen zang en percussie. Het is even wennen, maar na een paar draaibeurten begint het te wennen en blijkt er een intrigerend meer…

Vorig jaar waren we flink enthousiast over Big Thing, de debuutplaat van het Rotterdamse kwartet Elephant. Dat enthousiasme brengen we weer op voor de opvolger Shoot For The Moon (Excelsior). Natuurlijk, de verrassing is er af, want de nummers op dit nieuwe album liggen in het verlengde van die op de eersteling. Maar de kwaliteit is gebleven. In de 10 nummers verkennen de mannen, wederom onder productionele leiding van Pablo Van der Poel (ook DeWolff), het westcoastlandschap van de folkrock, dat af en toe lekker rafelige randjes kent. Door de (meerstemmige) zang meer…

Wat vooral verrassend is aan See The Big Man Cry (Have Harmony Will Travel) van Robert Rex Waller Jr., is dat countryrock een ondergeschikte rol speelt op dit album. De Amerikaan die we kennen van de band I See Hawks In L.A. doet op een liedje na allemaal covers. Voordat we bij het eerste countryliedje (Easy Loving van Freddie Hart) zijn, heeft Waller eerst zijn best gedaan op The Sun Ain’t Gonna Shine Anymore, dat een enorme hit was voor The Walker Brothers, Girl Of My Dreams (Bram Tchaikovsky), There’s No Living Without Your Loving (voor het eerst opgenomen door Gene Pitney), I’ll Never Dance Again van meer…