Iets anders. Iets leuks. Iets vrolijks. Dat is Blind Summits & Hidden Dips (Monde Green Records) van Track Dogs. Het betreft hier een formatie uit Madrid waarvan de leden uit Ierland, Engeland en Amerika afkomstig zijn. Is het americana? Of is het latin? Een beetje van alles en dus nog wel meer. Een hutspot aan stijlen waarvoor de meest logische overkoepelende omschrijving wereldmuziek is. Een trompet en cajon zijn de eerste instrumenten op The Way Of Things. Op Cover Your Tracks klinkt fijne samenzang. Be Your Silver Bullet is funk met een banjo, waarna het gezelschap met meer…

Er zijn alweer ruim 5 jaar voorbijgegaan sinds Dési Ducrot haar debuut maakte met In Too Deep (zie recensie). De opvolger, de intrigerende titel Smile Like You’ve Never Seen A Woman Before (Quizzical Smile), ligt sinds kort in de spreekwoordelijke winkels. Die titel komt uit het nummer Max!, een ode aan de korte voorbijgaande liefdes, aan de casual affairs. Die hebben ook hun waarde. Het album staat, evenals de voorganger vol met americanapop, maar op dit album klinkt het wat steviger. Dat bevalt goed. Het is opgenomen in de Amsterdamse studio van Marg van Eenbergen, zij meer…

Het vorig jaar verschenen 49 Park St. Blues van Ticket West was een uitstekende bluesplaat van eigen bodem. Met louter liedjes die de broers Pascal en Walter Wilhelm zelf hadden geschreven. Op Chucufu (For The Road Records/Sonic Rendezvous) werkt de Nederlandse band samen met de Amerikaanse zanger en mondharmonicaspeler Greg Izor, die verantwoordelijk is voor alle composities. Hij speelde eerder met onder anderen Anson Funderburgh, Pinetop Perkins en Gary Primich. En nu dus met Ticket West. Er staan zeven liedjes op het album met 24 speelminuten. Een ep dus eigenlijk, maar meer…

De blues past Micke Bjorklof als een maatpak. Ga maar na, zelfs in gelukkige omstandigheden gaat hij ten onder aan de angst dat het mis zal lopen. Op het titelnummer Colors Of Jealousy (Hokahey! Records/CRS) winnen de tranen het omdat hij vreest dat zijn lief hem op een goede dag zal verlaten. Zodat hij direct daarna kan uitpakken met Missing That Woman. Micke Bjorklof & Blue Strip komen uit Finland; is de blues daar dichterbij? Je zou het bijna denken, want zonder al te grote aanpassingen aan de oorsprong komt het gezelschap toch vooral zeer authentiek uit de hoek. De meeste liedjes gaan over meer…

Nick Justice groeide op aan de oostkust van Amerika, maar hij verhuisde naar de westkust omdat hij van The Eagles en Crosby, Stills & Nash hield. Hij kwam daar eind jaren 80 echter terecht in de scene rond Blasters, Beat Farmers en X. Die cowpunk was wel even wat anders dan de softrock waar hij voor kwam. Hij speelde in bandjes, maar een doorbraak zat er niet in. Hij trok naar Seattle en keerde rond 2000 terug in Los Angeles. Maar de muziekbusiness keerde hij de rug toe. Totdat hij in 2015 contact zocht met wat oude bekenden. Greg Leisz bijvoorbeeld. Die is present op Stranger In My Town (eigen beheer) en dat meer…

Ze hebben alle tijd van de wereld. Dus spelen ze hun muziek zonder haast. Ze zijn niet opdringerig. Als ze niet weten te overtuigen, nou dan misschien een volgende keer. Het is juist die opstelling die je weet te winnen voor I Only See The Moon (Far Cry Records/Thirty Tigers). The Milk Carton  Kids hebben All Of The Time In The World To Kill laten ze direct op het eerste nummer weten. Een woohoo-koortje in een rustige setting. Het is allemaal even smaakvol. En dan zonder de negatieve bijklank die dat woord kan hebben. De banjo op When You’re Gone, de akoestische gitaar op Wheels & Lovers, de overgang met meer…

De gitaarsolo op Rock On is ronduit lelijk. Is het wel een gitaar? Of toch een synthesizer? Susto ligt hier niet zo goed. De slotzin van het in 2017 verschenen & I’m Fine Today luidde: psychedelische drukte die een beetje in de ruimte blijft hangen. Het in 2020 uitgekomen Time In The Sun kreeg slechts twee sterren. My Entire Life (New West Records/V2 Benelux) bevalt iets beter, maar niet over de hele linie. De manier waarop Justin Osborne een boodschap uitdraagt op het titelnummer is zowel slap als pathetisch. ‘Peace on earth’, maar hoe maakt hij niet duidelijk. Tina gaat over een meer…

Heb je één nummer beluisterd van Whistle Past The Grave (eigen beheer) van Aaron Skiles, dan heb je eigenlijk alle acht nummers wel gehoord. En dat is helemaal niet zo erg, want na de opener Don’t Take It From Me laat je graag nog meer van die krachtige powerpop over je heen komen. Iets in de melodie van Rubber Raft doet denken aan I’ll Supply The Love van Toto, maar een miljoenenpubliek zal Skiles hiermee niet bereiken. Dat zal de Amerikaan ook niet verwachten. Commercieel kun je het album – dat met 21 minuten eigenlijk niet meer is dan een ep – namelijk niet noemen. Zijn vorige meer…

Sweetheart Of The Rodeo en Exile On Main St. vormden de inspiratiebron voor Calm Ya Farm (Ato Records) van The Murlocs. Dat staat althans op hun Bandcamp-pagina. Maar dat betekent niet dat de Australische band klinkt als The Byrds of The Rolling Stones. Want garagepunk blijft het startpunt. Zodat er op een liedje als Superstitious Insights eerder een lijntje valt te trekken naar Garrett T. Capps. Dit is al de zevende plaat van dit stel vrije geesten dat af en toe ook afwisselt met een lekkere stoot soul. Als het maar lekker losjes is. Want dat zijn alle nummers. De dunne, hoge zang en het lalalalalala meer…

Wanhoop en ellende, dat is waar het om gaat in de liedjes op Weeds (eigen beheer) van The Pawn Shop Saints. Geen verrassing, want dat was ook al zo op de vorige albums van Jeb Barry en zijn Pawn Shop Saints. Met een snik in de stem probeert hij Chelsea uit zijn gedachten te bannen, nadat ze hem verlaten heeft. Chelsea Off My Mind heeft een vergelijkbare sfeer als het werk van Jonathan Richman en daar past de percussie van Josh Pisano helemaal bij. De teksten verklaren de gepijnigde vocalen van Barry. Maar misschien zal het morgen beter zijn, zo eindigt althans het titelnummer. Erg hoopvol meer…