Alice Gerrard (1934) is een grootheid in de Amerikaanse folkmuziek. In de jaren zestig en zeventig zette ze samen met Hazel Dickens de traditionele bluegrass uit de Appalachen weer op de kaart. Daarna startte ze een succesvolle solocarrière en vormde ze een duo met haar echtgenoot Mike Seeger (halfbroer van Pete), met als resultaat onder meer het heerlijke album Alice Gerrard and Mike Seeger (nu onder de titel Bowling Green te vinden op Bandcamp). Ondanks haar gevorderde leeftijd is ze nog altijd bijzonder actief en in vorm. Luister maar eens naar Sun to Sun (Sleepy Cat Records), waarop ze met meer…

Voordat we het hebben over Leisureland (Tapete Records) van Wreckless Eric eerst even iets anders. Waarschijnlijk heeft de titelloze plaat uit 1978 van de Britse rockzanger de meeste rondjes gemaakt op mijn draaitafel. Maar daarbij ging het eigenlijk niet om de new wave van het broekie met op de gitaarband van de omgegorde Rickenbacker een button met de tekst ‘I’m a mess’. De elpee op doorzichtig donkergroen vinyl had ik gekocht tijdens een grootschalige uitverkoop bij een vestiging van Capi-Lux in Groningen. Dat exemplaar moet ervoor zorgen dat het draaiplateau stofvrij blijft. Want als meer…

Binnen zes uur waren de tien nummers voor Leave The Light On (eigen beheer) van Terry Klein vastgelegd. Ze stonden er zelf van te kijken hoe snel dat gegaan was. Om tien uur ’s ochtends begonnen Klein (zang, akoestische gitaar) en producer Thomm Jutz (akoestische en elektrische gitaren) met opnemen in de studio in Nashville samen met Tim Marks (bas) en Lynn Williams (drums) en drie uur later waren zeven liedjes gereed. Na een lunchpauze voegde violiste Tammy Rogers zich bij Klein en Jutz en drie uur later waren de volgende drie klaar. Een dag later kwam steelgitarist Scotty Sanders om zijn werk in een meer…

Etherisch is een woord waar ik meestal op afhaak. Op het A4’tje met blurb bij Get Me To A Nanny (Pauper Sky Records) van Heather Lynne Horton staat: ‘chockfull of ethereal gems’. En er wordt in dat schrijven een fictief verhaaltje opgevoerd rond de namen Kate Bush, Joni Mitchell en Sinead O’Connor. Dat zijn artiesten die bij mij ook niet echt veel enthousiasme teweegbrengen. Maar nog altijd meer dan een naam als Björk, waar ik zelf aan moest denken bij Call A Spade A Spade. Het nummer gaat over racisme dat al die jaren nadat Rosa Parks in een bus weigerde haar plaats af te staan nog meer…

Brant Slay en Ben Reynolds van Chickasaw Mudd Puppies zijn terug na ruim dertig jaar, deze keer als trio met Alan ‘Lumpy Weed’ Cowart. En nog altijd draait het om het uitvergroten van de eigenaardigheden van het Amerikaanse Zuiden. Fall Line (Strolling Bones Records/V2 Benelux) is een en al lompe boersheid. Op opener 9 Volts ligt een man in de hoek slangen te kussen en ook op Scale gaat het over ‘reptile brain appeal’. Als er ergens een dode boom staat te rotten in een achtertuin, dan heeft satan daar iets mee te maken. Roadkill heet dat nummer en het klinkt als funk van het platteland. De meer…

‘John R. Miller is een echte koppeltekenartiest,’ lezen we op zijn website: ‘singer-songwriter-picker’. In alle drie de disciplines staat hij z’n mannetje, zo blijkt ook uit de enthousiaste recensies op deze website van zijn vorige albums The Trouble You Follow (2018) en Depreciated (2021). Een waardige opvolger is Heat Comes Down (Rounder Records). Opnieuw trakteert de troubadour uit West-Virginia ons op een serie fraaie songs die op een poëtische manier reflecteren op de ups en vooral de downs in zijn leven: een maandenlange wodkaverslaving ‘from morning to night’, problematische meer…

Ktel (eigen beheer) heet de nieuwe plaat van Ox. Voor de muziek van Ox heb ik altijd een zwak gehad. Fijne platen met licht rammelende alternatieve country bracht Mark Browning in het eerste decennium van deze eeuw uit. Maar na Tuco uit 2011 was de bron opgedroogd. De Canadees Browning verhuisde van Vancouver terug naar Ontario, kocht er een pand waarin hij een platenwinkel uitbaatte, trouwde met zijn grote liefde, en samen hebben ze nu twee kinderen. De zaken liepen niet slecht, want inmiddels heeft hij meer onroerend goed en een taco–restaurant, toepasselijk Tuco genaamd. Het bloed meer…

Op het hogelijk gewaardeerde Coming Undone van Aaron Boyd wordt de man uit Kentucky vocaal bijgestaan door Abby Hamilton. Deze ook uit Kentucky afkomstige zangeres heeft net haar volwaardige debuut afgeleverd met #1 Zookeeper Of The San Diego Zoo (Blue Gown Records). Dat is ook een fijn album, maar wie muziek verwacht die in het verlengde ligt van het werk van Boyd: dat is niet het geval. De 10 nummers van dit album zijn beter te omschrijven als americanapop, zoals die ook gemaakt wordt door b.v. Natalie Hemby en Michaela Anne. Het zijn 10 nummers met meer…

Van beroep is Bas Beenackers psycholoog. In de liedjes van de singer-songwriter uit het naast Utrecht gelegen Oud-Zuilen gaat het over de grote onderwerpen als liefde, dood en familie. Van de artiest die ook actief is in de band My Blue Van verscheen Bas Beenackers (Revanche/ Concerto), zijn titelloze solodebuut. Vorig jaar verscheen al de ep Man. De vijf met akoestische gitaar gebrachte nummers daarvan staan ook op deze plaat, die is voorzien van vijf nieuwe liedjes die met diverse blaasinstrumenten, elektrische gitaar, bas, percussie en zingende zaag meer aangekleed zijn. Stork waarmee meer…

Op Don’t Look Back reist Hank Woji in het besef dat ergens, ooit, er een einde zal komen aan die weg. Maar voorlopig is het nog niet zover, want in het volgende nummer is hij alweer onderweg: Chasin’ My Headlights Again. Ditmaal in het gezelschap van Jaimee Harris die hem vocaal begeleidt. Na die twee eigen liedjes is het tijd voor een logisch vervolg in de vorm van I Ain’t Got No Home van Woody Guthrie. Hier zijn het Jimmie Dale Gilmore en Butch Hancock die met hem meezingen. Highways, Gamblers, Devils And Dreams (eigen beheer) is een dubbel-cd van de singer-songwriter die in meer…