Kijk, dat is nu het leuke van deze hobby. Dat je vanuit het niets ineens tegen een bandje aanloopt dat zo lekker fris is dat het een recensie op deze site rechtvaardigt. In dit geval Completely Pedestrian van Uncle Uncle, een band uit het Zuid-Californische Santa Barbara. In 2017 begonnen ze een beetje te jammen in de garage en na 3 ep’s ligt er nu een volwasen debuut. Het is of je naar vier mannen luistert die graag indierock maken maar die de country die ze in hun jeugd door hun ouders erin gegoten hebben gekregen, maar niet kunnen kwijtraken. En er zit ook meer…

Brad Apple en Pam Setser zijn al actief sinds de jaren zeventig. Vooral in het Ozark Folk Center in Mountain View, Arkansas. Setser stond al eens op het podium met de legendarische Grandpa Jones. Ze speelden allebei bluegrass in een band die voornamelijk bestond uit familieleden. Pas sinds 2017 vormen ze het duo Apple & Setser. Het merendeel van het materiaal op Apple & Setser (Bell Buckle Records) bestaat uit bewerkte liedjes uit het publieke domein. Maar toch weet zo’n traditional als Hand Me Down My Walking Cane je toch mee te slepen. Mooie samenzang, niet te lief, gewoon puur. En fraaie meer…

Settler (Need To Know Music) van de Schotse singer-songwriter Malcolm MacWatt is al anderhalf jaar uit, maar nu toch weer even actueel omdat de man op dit moment bezig is aan een korte tournee door Nederland. Het is countryfolk met de kracht van een Avalanche And Landslide. Met Jaimee Harris die met hem meezingt op die opener. MacWatt combineert de traditie van Schotse balladen met het geluid van de oude country en bluegrass uit de Appalachen. Met op Letter From San Francisco een prominente rol voor dobro. En natuurlijk heeft Banjo Lullaby veel banjo. Maar ook dobro, viool en gitaar. Op Ghosts Of Caledonia en meer…

Het drie jaar geleden verschenen album Brothers was al een puike plaat vol southern rock, maar Homebound (Continental Record Services) is zelfs nog beter. En je zou werkelijk niet verwachten dat Copperhead County een Nederlandse band is. Alles op Homebound klopt namelijk. En niet op een manier dat het perfect nagedaan lijkt. Nee, hier wordt vrijuit gemusiceerd. Met passie. Want met kennis van de Amerikaanse voorbeelden kun je gewoon je eigen ding doen. En dat doen Corvin Silvester, Robert van Voorden, Jordy Deutscher, Alex Stolwijk, Johan van Dijk en Marja Boender dus. Opener Sunny heeft meer…

De titel Anarchist Gospel (New West Records/V2 BeNeLux) zegt alles. Het nieuwste album van Sunny War is een vat vol tegenstrijdigheden. Dat is ze zelf ook. En eigenlijk begint dat al bij haar artiestennaam. Ze ligt niet alleen overhoop met zichzelf, ze ziet het ook bij anderen. ‘I am out of remedies / At least I’m not a liar / Somewhere in my memories / I held my head much higher’, zingt ze op Higher. ‘I was a human test dummy / I was an ape in a lab’, klinkt het op Test Dummy. En: ‘On bad days I remember / On good days I forget.’ Op Sweet Nothing gaat ze op zoek naar een vorm van geluk: ‘Let’s make a dream of meer…

Bill Berry was ruim 25 jaar geleden eigenlijk al met pensioen gegaan. De drummer en mede-oprichter van R.E.M. hoefde niet meer zo nodig. Maar stadgenoten uit Athens, Georgia, wisten hem naar een oefenruimte te lokken. En dat bleek eigenlijk weer heel erg leuk. Zo ontstond The Bad Ends, van wie dit geweldige The Power And The Glory (New West Records?V2 BeNeLux) verscheen. Naast Berry bestaat de band uit louter uit veteranen. Maar niet allemaal zo beroemd als de drummer. Mike Mantione (zang, gitaar) is de spil van de band, die naast Berry verder bestaat uit Dave Domizi (bas, zang), Geoff meer…

The art of not giving a fuck, dat is het eerste waar ik aan denk bij het verschijnen van Chicken Fried Snake (Feels So Good Records) van Rattlesnake Milk. Ik bedoel, wie brengt zijn album nu half december uit? Dan mis je alle lijstjesgekte, iedereen zit met zijn hoofd bij de kerstdagen en er ontstaat dan echt geen enkele buzz rondom je release. En dan op je eigen website wekenlang je nieuwe album niet eens noemen. Een zeer rudimentaire website verder, zonder bestelmogelijkheid. Zo zonde, want Chicken Fried Snake is van grote klasse! De band uit Austin heeft een zeer kenmerkend geluid dat op meer…

Tim Hill stond regelmatig op het podium tijdens concerten van The Allah-Las om op toetsen het bandgeluid aan te vullen. Sinds de pandemie werkt hij op een ranch in zijn thuisstaat Californië. Dit is zijn tweede soloplaat en die verschijnt net als het debuut op het label van The Allah-Las. De titel Giant (Calico Discos) is een verwijzing naar de film met James Dean. Het is een album van een wat dromerige jongeman, die echter heel goed lijkt te weten wat hij wil. Hill kiest de vrijheid om ook twee stukjes Bach te spelen. French Sweet doet hij op een kerkorgel en de manier waarop het is opgenomen doet alles in de oren meer…

Darling West wil meer zijn dan een Noorse band die americana speelt. En dus reiken ze verder. Helemaal tot de Cosmos (Jansen Records/Suburban) zelfs. Die vinden ze in de jaren 80 op het titelnummer waar het album mee begint. De verwijzing naar dat decennium is zelden een goed teken. Ook nu niet. Lelijke drums, zielloze zang. Wat je noemt een professioneel geluid. En waarom is die steelgitaar zo helemaal naar de achtergrond verdrongen? Op Light Ahead zoeken ze het in Afrika. Dat gitaarwerk heeft wat van King Sunny Adé. Still Here is een klein gehouden liedje met mellotron, golvende bastonen en meer…

Met de rafelige klanken van The Snarlin’ Yarns op Break Your Heart heb je iets om af te wisselen met Freakwater, Knitters en Gourds. Dat was de slotzin van de recensie van het drie jaar geleden verschenen debuut. Nu is er nog meer om mee af te wisselen, namelijk het tweede album van deze band uit Ogden, Utah. It Never Ends (Dial Back Sound) werd wederom opgenomen in Mississippi met Bronson Tew en Matt Patton als verantwoordelijke geluidsmannen. Er werd vast en zeker aan de knoppen geschoven, maar al te nauwkeurig hoefde dat niet. De ongepolijste klanken vinden zo hun weg ook wel. Misschien meer…