The Weavers’s Broom is het solo-debuut van Ryan Joseph Anderson. Deze in Nashville wonende Anderson speelde in allerlei heftige bandjes en gaat nu in zijn eentje het americanapad op. Zoals zovelen. Maar The Weaver’s Broom is bijzonder en daarmee onderscheidt Anderson zich. In de 10 liedjes verenigt hij pop, rock, country en folk. Bovendien doet hij dat op zo’n manier dat je het gevoel hebt naar zo’n klassieker uit lang vervlogen tijden te luisteren. En met name de vergelijking met Van Morrison dringt zich op. Niet altijd, maar meer…
Vorig jaar waren we diep onder de indruk van de countrysoul van Ian Siegal op Candy Store Kid. De liveplaat Man & Guitar (Nugene Records/Bertus) is al net zo goed. En toch totaal anders. De Brit brengt zijn liedjes hier solo. Een man en zijn gitaar. En natuurlijk een stem. Lekker rauw, ongeveer zoals Michael de Jong. Of Captain Beefheart. Het concert in de Royal Albert Hall in Londen 
Soms word je hard met de neus op de feiten gedrukt. Je denkt dat je heel wat weet, maar in feite weet je niets. Het was een artikeltje in de Heaven over Rodney Crowell waarin de naam Ben Bullington genoemd werd. Crowell heeft namelijk op zijn laatste plaat een liedje opgedragen aan deze Bullington, een singer-songwriter uit Montana. Ik kende het werk van Bullington niet. Sterker nog, ik had nog nooit van Ben Bullington gehoord. Als je dan via Spotify gaat luisteren naar de vijf platen van 
Het zou naief zijn om te denken dat 
Half jaren negentig, of wellicht kort daarna. Het zenderaanbod op ‘het boze oog’ was in ieder geval nog vrij beperkt, beheersbaar. Zo kon je al zappend plots verzeild raken op een der zenders van de BBC waar muziek de boventoon voerde. Songwriters In The Round, of zoiets… Nanci Griffith was een bekende naam, althans voor mij. Die van Mary Chapin Carpenter bracht enige onwetendheid aan het licht: nooit van gehoord. De derde dame, eveneens gezeten ‘on a barstool’, was 
De conclusie van het titelloze debuut van 
Er zijn van die labels die alleen maar goede muziek uitbrengen. Labels die je in de gaten moet houden dus. This Is American Music is er een van. Fire Mountain, Hurray For The Riff Raff en Have Gun, Will Travel zijn een paar van de groepen waarvan ze muziek uitgebracht hebben. En nu is er Paint Another Layer On My Heart van ene 
Woorden. Het leven. Een melodie. Private John David McCutcheon van de Wyoming plains. Sergeant Albert Jay Jefferson uit de regen van Seattle. Meer namen. Names. Echt waar. Really Truly. Jenny en Jill die met elkaar trouwen. Jenny in de trouwjurk van haar moeder. Jill in de trouwjurk van haar moeder. Woorden. Het leven. Een melodie. Wensen. Dromen. Samadhi. Verlaten door je moeder op de dag dat je geboren werd. Fade Out. ‘And all I ever wanted was you / And all I never wanted to do / Was fade out’. 
Sommigen noemen hem de nieuwe Ryan Adams, anderen de toekomst van de americana. Feit is dat John Fullbright een niet te missen singer-songwriter is met een aantal prachtige platen in zijn tas. En missen hoef je hem niet. Op woensdag 10 september treedt hij op in TivoliVredenburg (Cloud Nine) in Urecht en wij mogen daar 2×2 vrijkaarten voor weggeven. Het enige wat je daarvoor moet doen is het juiste antwoord op de volgende vraag, voor 14 augustus, mailen naar 
Op zijn elfde begon 
Wat een geweldige plaat is dit Dixie Electric Company (Dirtleg Records) van 
‘Thank you from the bottom of my broken heart’, zingt 
Met een baard als Willie Nelson ben je nog geen country. Met een southern drawl ben je nog geen country. ‘There’s some people out there / Just country in name / All hat and no horse / All gun and no game’, verklaart 
Graag had ik hier in enthousiasmerende bewoordingen Rule The World (New West/Warner Music) van 
De Texaan 
Er is niets op de radio en er is niets op de tv. 
Het Britse reissue-label Charly viert het eigen veertigjarig bestaan met een trits heruitgaven waaronder dit in dikke kartonnen verpakking gestoken For The Sake Of The Song & Our Mother The Mountain (Charly/Bertus) van Townes Van Zandt (1944-1997). De eerste twee platen van de legendarische singer-songwriter worden hier gebundeld op twee cd’s. Oorspronkelijk 
Dankzij de Zweedse promotor Hemifran wordt de ep (34 minuten) Realizations & Declarations Vol. 1 (eigen beheer) van de Amerikaan Scott Krokoff twee jaar na de release alsnog onder de aandacht gebracht in Europa. Eigenlijk is het met ruim een half uur muziek toch net iets meer dan een ep. Wellicht spreekt Krokoff over een ep omdat een aantal nummers al op eerder werk van hem stond. En de opener What The Hell is tevens de afsluiter. De eerste versie heeft heerlijk elektrisch gitaarwerk dat The Eagles circa On The Border in 
‘I want to dream away my life, ride my bicycle into the night’, zingt de Canadees 
De eigenwijze dondersteen 
Vijf covers en vijf eigen nummers staan er op Raw (eigen beheer) van de uit Miami afkomstige 
Met The Bel-Vistas maakte 
“Hallo?” Er klopt iemand op de deur van de rustieke houten blokhut van (alt.)country. Of is het eerder een vesting? Het is in elk geval 
Als geen ander beheerst 
Hartje zomer is eigenlijk geen goed tijdstip om Understanding Land van 
In 2008 schreef ik al eens over Ben Vaughn (zie 
De organisatie van Take Root heeft drie nieuwe spectaculaire namen aan de affiche toegevoegd: the First Lady of Rockabilly Wanda Jackson, de 5-sterrenplatenafleverende Robert Ellis en…
De Canadees 
Qbus, het podium aan de Uiterste Gracht in Leiden waar al je al sinds jaar en dag heen kunt voor leuke americana-optredens, bestaat dit jaar 25 jaar. Om dat te vieren mogen wij 2 kaarten weggeven voor de optredens van Dayna Kurtz (op dinsdag 1 juli) en The Heritage Blues Orchestra (op dinsdag 8 juli). Om daarvoor in aanmerking te komen hoef je ons alleen maar 
