Carl Funk en Larry Mason maken al 35 jaar samen muziek. Met The Brandos hebben ze heel wat platen afgeleverd. Toch beschouwen ze Fortune Smiles (Cheshire Records) een beetje als een debuut. Vooral omdat de vrienden het met hun nieuwe band The Halyards nu helemaal voor het zeggen hebben. Ze haalden een andere vriend, Eric Tingstad, erbij als producer en derde bandlid. Tingstad drukt zijn stempel met zijn smaakvolle spel op vele gitaren, bas en percussie, terwijl hij ook niet te beroerd was om de achtergrondzang meer…

Na het fascinerende Plain Old American Mess van Oblio’s Arrow is hier alweer een heel bijzondere cd uit Colorado. And The Weary Eyes Reply (eigen beheer) is het debuut van Chris McGarry uit Denver. Ain’t it funny how the place that you are / ain’t llike the one you’re dreaming of / I was born restless in a midwestern town / but tonight I feel Brooklyn Bound, zingt hij in een liedje waarop hij banjo speelt, terwijl Aaron Keim hem op resonerende slidegitaar bijstaat. McGarry kwam ter wereld ergens aan de Mississippi en groeide op met kerkmuziek, folkballaden meer…

Met Commander Cody and his Lost Planet Airmen stond Bill Kirchen aan de basis van de countryrock, zij het in een nogal afwijkende vorm. De western swing en rockabilly van dit oorspronkelijk van de oostkust afkomstige zootje losgeslagen hippiecowboys, dat al snel vooral vanuit Texas actief was, drong door tot in de ozonlaag met liedjes vol hot licks and cold steel. Op Word To The Wise (Proper) heeft Kirchen Commander Cody weer eens uitgenodigd om een riedeltje meer…

Op de eerste twee nummers van Slowpokes (eigen beheer) slaagt Rebecca Turner er nauwelijks in om haar soms stevig spelende band vocaal aan te voeren. Haar stem ontbeert de kracht om eens even de troepen tot orde te roepen. Turner groeide op in Californië met de countryrock van Linda Ronstadt en net voordat ze naar New York vertrok, kreeg ze nog iets mee van de hype rond The Bangles. Aan de oostkust luisterde ze naar Jane Siberry en Liz Phair, terwijl ze haar liefde voor country niet verloor. Voorzichtig bouwt ze meer…

Tragisch genoeg was er een familiedrama nodig om Lars Bygdéns writer’s block op te heffen: in 2007 werd bij zijn vriendin kanker geconstateerd. Wanhoop werd zijn drijfveer, waarop de songs naar buiten stroomden. Even een opfrissertje: Tien jaar geleden was Bygdén voorman van The Thousand Dollar Playboys, pioniers van de Zweedse alt.countryscene en in 2006 had hij een grote hit met This Road, een duet met Ane Brun. Family Feelings (Massproduktion) is het tweede album van de singer-songwriter, dat dus een weerspiegeling is van meer…

Het scheefgezakte huis in een desolaat landschap op de coverfoto geeft aardig weer waarvoor Oblio’s Arrow staat. De muziek van deze band uit Colorado is ruimtelijk en een beetje dwars. Op Plain Old American Mess (eigen beheer) is een band aan het werk die altijd in de weer is met ongewone songstructuren, maar de inventieve wendingen en fraaie arrangementen van Oblio’s Arrow verlopen nergens naar leeg kunstzinnig gedoe. De afbeelding die op de niet afspeelbare kant van de cd staat, vertelt nog duidelijker dan meer…

Dale Watson heeft op zijn nieuwe cd Carryin’ On (Me And My Americana/CRS/Munich) zijn vaste begeleiders ingeruild voor topinstrumentalisten uit Nashville, waar het album ook werd opgenomen. Normaal gesproken een doodzonde, maar bij Dale Watson ligt dat toch wat anders. De man uit Austin heeft voldoende pijlen geschoten op de kleffe geprefabriceerde rotzooi die voor country moet doorgaan, om hem nu ineens te verdenken van commerciële uitverkoop in Country Music City USA. Daarvan is dan ook geen sprake. En voor wat betreft meer…

Stitch (Lazy Bones Recordings) van Alan Charing heeft me al geld gekost. Na enkele luisterbeurten heb ik namelijk ook maar een cd aangeschaft van A.C. Cotton, de voormalige band van deze artiest uit Portland, Oregon. Het mag dus wel duidelijk zijn dat dit Stitch tot enthousiasme heeft geleid. Charing maakt fijnzinnige licht rootsy rock die zelfs met songtitels als Leftover Life To Kill toch iets positiefs uitstraalt. Cold Milk, Big Bombs hangt tussen John Doe en Elvis Costello in, met een new wavy dameskoortje en wat puntig meer…

Na de zinderende americana van Graveyard Jones was het akoestische Sing This To Yourself van Jake La Botz al net zo huiveringwekkend. Direct op het titelnummer van I’m A Crow (eigen beheer) wordt duidelijk dat La Botz nog steeds in gevecht moet met de demonen: I’m a crow I’m a crow… everybody knows… I’ll never be… the star of the show. Nobody wants me… everybody taunts me… I keep a-moving… because my own voice haunts me. Van de liefde verwacht hij ook niet veel: What if you ever catch me… what do you think meer…

Rogue Valley is een groene vallei in het zuidoosten van Oregon waar doorheen de Rogue-rivier stroomt. Niet ver daar vandaan ligt Crater Lake, een woest natuurgebied. Chris Koza, een jonge singer-songwriter uit Minneapolis, Minnesota, noemde zijn nieuwe band naar Rogue Valley, en de eerste cd naar Crater Lake (eigen beheer). Het spreekt dan ook voor zich dat de natuur van Oregon in Koza’s liedjes een voorname rol speelt. Dat niet alleen; Koza vatte het ambitieuze plan op om in korte tijd vier cd’s het licht te doen zien, elk met het thema van een seizoen. meer…

The John Henrys hebben veel meer te bieden dan je op basis van hun niet al te originele naam zou verwachten. White Linen (9LB Records/Linus Entertainment) moet deze band uit Ottawa echt op de kaart zetten. Met de voorganger Sweet As The Grain, gerealiseerd met een budget van slechts 2000 dollar, dwongen ze wat zakelijke contracten af, waardoor ze meer geld te besteden hadden en in een veel professionelere studio aan de slag konden. Het is echter de vraag of het de band goed heeft gedaan. Met de opnamen, vastgelegd op analoge meer…

Austin Collins past perfect bij de Duitse Blue Rose-familie, die met broertjes en neefjes als Chris Burroughs, Michael Hall, Chris Cacavas, Rich Hopkins en Markus Rill, to name a few, familieleden van het gruizige soort kent. Was Collins’ vorige, Roses Are Black (2008), al een behoorlijk stevige rootsrockplaat, Wrong Control (Blue Rose/Sonic Rendezvous) is nog een tikkie robuuster. Wederom helder geproduceerd door Will Johnson kent Wrong Control hoofdzakelijk rootsy rockers met een hoog octaangehalte, al klinkt meer…

Eind vorig jaar waren we helemaal in de ban van Dances For The Lonely van American Aquarium. Wat een energie en wat een hartstocht had die plaat. Graham Parker, Bruce Springsteen, Little Steven en Marah haalden we er bij om het geluid van deze band uit Raleigh, North Carolina, te duiden. Het is dan ook een behoorlijk grote verrassing dat dit Small Town Hymns (Last Chance Records) een totaal ander soort album is. Veel rustiger. Niet een plaat om bij door het huis te springen, maar wel een cd die diep in je bewustzijn meer…

Californië vormt nog altijd een vruchtbare voedingsbodem voor countryrock. Neem nu Calafia, een band uit San Francisco. Op Sacred Profanities (eigen beheer) hebben we te maken met een lapjesdeken aan Amerikaanse invloeden die soms lichtjes rafelt, maar waarvan de naden stevig genoeg zijn om mee te kunnen rocken. Eigenlijk precies zoals het ooit bedoeld was in de begindagen van de countryrock. De leden van Calafia komen uit alle windstreken van Amerika en ook dat is niet nieuw. De groepsnaam Calafia meer…

Ze komen uit Georgia en hebben die losse, bijna studentikoze benadering die wel meer artiesten uit die staat kenmerkt. Denk bijvoorbeeld aan REM. Op Scrawled (Cowboy Angel Music) spelen de zes leden van Timber zonder zich al te veel te bekommeren om strakke lijnen. Ze spelen samen alsof ze om een kampvuur zitten. De nummers op Scrawled zijn na een of hooguit twee keer de opnameknop indrukken aan de band toevertrouwd. De voornamelijk akoestische aanpak is folksy, bijna amateuristisch. Met die ongedwongen meer…

Turn And Fade (326 Records/Sonic Rendezvous) begint met een instrumental die rechtstreeks uit het repertoire van Buck Owens and the Buckaroos lijkt te komen. Dan volgt een slepende countryrocksong met hoofdrollen voor de 12-snarige Rickenbacker en de Fender Telecaster. Het is in een notendop de countrymuziek die Dave Gleason inspireert, want al vier albums lang, inclusief deze Turn And Fade, struint hij het gebied af tussen Bakersfield en Topanga Canyon. Gleason is naar mijn mening dan ook meer…

We maakten er al maanden geleden melding van: de nieuwe cd van ex-Jayhawk Mark Olson komt eraan. Wie hoopte en verwachtte dat de herstelde vriendschap tussen Mark Olson en Gary Louris een comebackplaat van The Jayhawks zou opleveren, moet nog een wijle geduld oefenen – zo die plaat er ooit komt. Vreugdevol begroeten we dus Many Colored Kite (Ryko/Rough Trade), de nieuwe cd van Mark Olson. Olson heeft getuige zijn laatste album Salvation Blues (2007) het muzikale spoor weer geheel teruggevonden. Het was dan ook een adembenemende meer…

Frank Royster is al zo’n beetje 20 jaar actief in de muziekscene van Charleston, South Carolina. De powerpopper met het countryhart zat in bandjes als The Fire Apes en de (lokaal) populaire coverband The Hed Shop Boys. Innocence Is Bliss (Kool Kat Music) is zijn tweede solo-cd, die ergens geplaatst moet worden tussen Elvis Costello en The Smithereens. Dat Buck Owens Roysters jeugdidool was horen we terug in het lekker twangy Can’t You make Me Smile?, al dekt vooral het Stiff-adagium Pure Pop For Now People de lading het best. meer…

Als Joe Thompson begint te zingen over Blue New York op het eerste nummer van Yankee Twang (eigen beheer) is meteen helemaal duidelijk dat die titel niet beter gekozen had kunnen zijn. Zijn donkere stem met een zilveren randje lijkt wel wat op die van Raul Malo. Zeker in een nummer als Luisa! Luisa! dat zo op het repertoire van The Mavericks had kunnen staan. Voor een New Yorker is het toch niet de meest voor de hand liggende richting, maar de klassieke country en rock-’n-roll passen Joe Thompson als de cowboyhoed die meer…

Listen to the songs that the birdies sing, you’ll feel a little better ‘bout everything. Dat zingt Rita Hosking op het titelnummer van Come Sunrise (eigen beheer). Zelf is ze niet een zoetgevooisd zangvogeltje, daarvoor heeft ze teveel bibber in haar stem. Denk eerder aan een kraai. Of een specht. Want Hosking straalt kracht uit. Een scherpe snavel waarmee ze door de bast tikt. Er is geen ontkomen aan, Rita Hosking dwingt tot luisteren. Neem plaats bij haar aan de keukentafel. Een vertrek met een houten vloer met ruwe planken uit het bos meer…

De oorspronkelijk uit Brooklyn afkomstige Brian Kramer woont al jaren in Zweden. De countryblues op Myself And Mine (eigen beheer) wordt met overtuiging gebracht, dat moet ook wel met zo’n titel. Kramer doet zijn ding hier solo op een 1955 Gibson J-50, 1930 National Steel Triolian, NRP National Style O, Eastman 12 string. Zijn stijl laat zich het best vergelijken met iemand als Chris Smither. De ambachtelijke liedjes van Kramer zijn net zo belangrijk als het gitaarspel. Geïnspireerd vakwerk van meer…