De naam Joshua Black Wilkins kende ik enkele maanden geleden al toen ik dit While You Wait (eigen beheer) van Joshua Black Wilkins & The Forty Volts voor het eerst op de site van CD Baby zag staan. Maar waar kende ik die naam toch van? De website van deze ingezetene van Nashville bracht uitkomst. Joshua Black Wilkins is ook fotograaf en heeft op Flickr prachtig werk staan, dat ik al dikwijls bekeken had. Op zijn foto’s figureren alternatieve randfiguren uit Nashville. Modellen en natuurlijk veel musici. Zelf hoort meer…
Dat Los Angeles nog altijd een prima voedingsbodem is voor ambachtelijke countryrock blijkt maar weer eens met dit Tonight I Ride (Round Hole Records) van 
De Amsterdammer 
Net als Jim Lauderdale en Radney Foster maakt 
Robyn Ludwick groeide op in de honky tonks van Texas en schrijft liedjes over de tijd dat ze als klein kind gehurkt tussen de geparkeerde auto’s zat te plassen. Ze kan niet alleen prachtig 
Born On Flag Day was ook al geweldig, maar wat mij betreft is The Black Dirt Sessions nog beter, want een meer allround-album. Donkerder ook, veel donkerder. Prachtige, soms hartverscheurende liedjes, mooie koortjes, elektrische piano en ruim 
De traditionele lijstjes. Was het een goed jaar? Wel volgens Hugo Vogel. Hier is zijn lijstje met een beknopte toelichting.
De Brabantse 
Op vrijdag 17 december 2010 overleed Don Van Vliet, alias Captain Beefheart. Van Vliet leed al geruime tijd aan multiple sclerose en leidde decennialang een teruggetrokken bestaan in The Mojave Desert. Muzikaal was hij onnavolgbaar en soms niet te begrijpen. Dat gold ook zeker voor de superieur croonende Captain in de magistrale soulballad ‘Further Than We Gone’. Onherkenbaar is de stem van Van Vliet, die bekend staat om zijn grommende gorgel. Onherkenbaar is ook het muzikale decor; geen ongestructureerde gekte, geen bizarre songstructuren. 
Bruce Springsteen staat weer helemaal in het middelpunt van de belangstelling door de luxe release van Darkness On The Edge Of Town met daarop heel veel niet eerder uitgebracht materiaal. For You 2 – A Tribute To Bruce Springsteen (Route 61 Music) komt dus op een gunstig moment. Op deze dubbelaar 
Op het titelnummer Illinois, Kentucky, And Tennessee (eigen beheer) verkent 
Eerlijk gezegd valt mij Sometimes Ya Gotta… (
Grote namen en fijne liedjes. Van de eerste: Willie Nelson, Glen Campbell, Frankie Valli en Randy Meisner. Van de tweede: Take it To The Limit, Fooled Around And Fell In Love, Without You en You’ve Lost That Lovin’ Feeling. Een gerevampte Juice Newton heeft op het voorspelbaar getitelde Duets (Floating World Records/Bertus Distributie) kosten noch moeite gespaard haar vrienden op te trommelen, maar het resultaat is niet veel soeps. De rimpelloze eind-vijftiger Newton ziet er op de hoes dan ook even kunstmatig uit als de serie lamlendige, 
Wie op nieuw werk van Son Volt of the Bottle Rockets zit te wachten, zal nog even geduld moeten hebben. Zij kunnen ondertussen hun oor eens te luisteren leggen bij Hard Water (Spark and Shine Records/Sonic Rendezvous) van 
Tres Sasser is een producer uit Nashville met een verleden in punkpop en mogelijk bekend van zijn samenwerking met Will Hoge. Vanaf nu dient hij naam te maken als de ontdekker van 
Aanvankelijk lijken de jaren negentig Bob Dylan niet gunstig gezind, omdat hij door het ontbreken van nieuw, origineel materiaal overkomt als een verzadigde, uitgerangeerde eind-vijftiger met een hartkwaal. Hij vindt dat hij genoeg songs geschreven heeft: ‘Let someone else write them.’ Maar het loopt anders, want als Dylan in de winter van 1997 ingesneeuwd raakt op zijn ranch in Minnesota, vloeien de nieuwe songs uit zijn pen. Hij schakelt producer Daniel Lanois in en begint aan de opnamen van het nieuwe materiaal in The Teatro, een voormalige pornobioscoop 
Streets Of Baltimore is het intrieste door Tompall Glaser en Harlan Howard geschreven countrylied dat een onuitwisbare indruk heeft gemaakt in de uitvoering van Gram Parsons. In dat lied verlaat een hardwerkende man Tennessee omdat zijn vrouw droomt over Baltimore, maar eenmaal daar blijkt dat de vrouw meer van de straten van Baltimore houdt dan van haar man. Datzelfde Baltimore, Maryland, is het decor van de liedjes op I Wasn’t Built For A Life Like This (eigen beheer) van de aldaar woonachtige 
Chris Askew schrijft donkere melancholische liedjes over moord en doodslag en sluit daarmee aan bij zijn voorbeeld Nick Cave. Het uit het uiterste zuiden van Engeland afkomstige 
De vorige cd van 
Bijzonder lovenswaardig is het dat Elliott Murphy maar doorgaat met het maken van aantrekkelijke rock-‘n-rollplaten. In Frankrijk heeft de New York-veteraan een nieuw, nuttig en productief muzikantenbestaan opgebouwd. De keerzijde is dat de 61-jarige Murphy niet meer in staat moet worden geacht een jaarlijstjesplaat te produceren. Elke plaat biedt voldoende mooie momenten – en zo moeten we, meen ik, Murphy’s hedendaagse werk ook beschouwen. Zo bezien is het zelfgetitelde Elliott Murphy (
Nederland is een mooi festival rijker! Op de laatste zaterdag voor kerst, 18 december, vindt voor de eerste keer Festival Stille Nacht plaats. De line-up: Stevie Ann, Blaudzun, Bertolf, I Am Oak, Kim Janssen, El Pino & The Volunteers, Brown Feather Sparrow & Friends, The Secret Love Parade en Praise The Twilight Sparrow. Het festival vindt plaats in poppodium Underground in Lelystad. Het presenteert de Nederlandse creme de la creme op het gebied van singer-songwriter, americana, folk- en indie-pop op 4 podia in het pand, dat voor de gelegenheid wordt omgetoverd tot een sfeervol, indoor minifestivalterrein. 
De tweede helft van de jarig tachtig staat in het teken van de invasie van de Amerikaanse gitaarbands. Achter de grote golf duiken talloze bands op die gitaarpop combineren met hoekige Britse postpunk en R.E.M.-achtige neo-countryrock. Een van die bands is Big Dipper, uit het broeinest van de gitaarpop, Boston, Massachusetts. In 1987 debuteert Big Dipper – Grote Beer – met een ep, datzelfde jaar gevolgd door het prettige debuut Heavens. Maar het echte werk is Craps uit 1988, want daarop jubelen en rinkelen de elektrische gitaren, 
Ha, wat een fantastisch plaatje is dit. En uit het volslagen niets, althans bezien van het Altcountry.nl-perspectief. De broertjes Opstals, Ad en Wil, en Martin de Ruijter uit Rosmalen vormen Sleepwater. En dat is alles wat ik van de band weet – een website hebben ze niet – en meer wil ik ook niet weten. Let the music do the talking. Er valt een lang spoor te trekken door de Nederlandse gitaarpop die beïnvloed is door Neil Young en The Byrds. Van Hallo Venray tot de Blue Guitars; van The Serenes tot Indian Summer; van 
Toegegeven, we zijn niet altijd even vriendelijk geweest voor 
De 59-jarige 
The Clutter Family
De folk van de Canadees 
Hoewel de naam 
’t Was al een tijdje stil rondom de meest Amerikaanse Zweed aan deze kant van de Atlantische Oceaan, 
Mannen met baarden. Op de jaarlijst met tien mooiste cd’s zouden zomaar tien mannen met baarden kunnen staan. J.R. Shore, Jacob Jones, Jack Wilson, ach laten we daar ook nog maar even mee wachten. Deze 