En ik ging er eens even voor zitten. Afgaande op de schitterende hoesafbeelding waren mijn verwachtingen hooggespannen. Nu heeft de Nederlandse Fransman Pascal Hallibert met White Sands en Templo Diaz al een verdienstelijke reputatie opgebouwd, de spannende vraag was hoe zijn nieuwe project Point Quiet, stand zou houden. Welnu, deze titelloze debuut-cd (Continental Records) lost de verwachtingen volledig in – en meer nog. Dit is pure schoonheid samengebald in vijftig minuten meer…

Elliot Randall is een vaardig schrijver met een soepele stem en heeft ook nog eens de beschikking over een uitstekende band. Op het prima debuut Take The Fall vergeleek ik hem nog met Christopher Cross, misschien niet helemaal fair omdat veel rootsliefhebbers daardoor bij voorbaat zouden afhaken. Jammer dan, want daarmee misten ze wel een collectie knappe popsongs die blijven hangen. Die zijn wederom te vinden op Caffeine & Gasoline (eigen beheer), dat nog meer dan het debuut neigt naar het werk van Neal Casal. De licht golvende meer…

Het uit Boston afkomstige gezelschap The David Wax Museum heeft zich ten doel gesteld om oude Mexicaanse muziekvormen levend te houden. Carpenter Bird (eigen beheer) is een proeve van bekwaamheid. Die Mexicaanse invloeden worden samengevoegd met Amerikaanse folkrock tot een geluid dat ze zelf omschrijven als mexo-americana. Dat is heel wat anders dan tex-mex, dat helaas nogal eens is afgegleden naar platte feestmuziek. Daarvoor is The David Wax Museum te ambitieus. David Wax studeerde meer…

‘Ass-shaking rawk’n’roll’, zo is Dirty Sweets muziek in Engeland getypeerd. Behoorlijk accuraat, dacht ik zo. Dirty Sweet heeft de afgelopen jaren dan ook een imposante live-reputatie opgebouwd en ook hun debuut-cd Of Monarchs And Beggars (2008) bevatte een dampende cocktail van jaren zeventig classic rock (Bad Co, Faces) en southern rock (Lynyrd Skynyrd, The Black Crowes). De rauwdouwende Californiërs volgen die plaat nu op met American Spiritual (Acetate Records/Sonic Rendezvous), en zoals zo vaak gebeurt, heeft de lekker rauwe sound plaatsgemaakt meer…

Voor diegenen die een reisje Texas in gedachten hadden, maar daar door de aswolk of door beperkte financiële middelen niet toe in staat zijn, is er Way Back Home van AJ Downing & the Buick 6.  Op deze plaat schudden AJ en zijn maten 13 van typische Texaanse countryrocknummers uit de mouw. Het rockt, het twangt en de accordeon van Pete Weiss geeft er bij tijd en wijlen zo’n lekker onbestemd Tex-Mexrandje aan. Voorman Downing is een muzikant in hart en nieren die zijn roeping jarenlang heeft genegeerd. 20 Jaar lang heeft hij een meer…

De titel Her Tattoos Could Sail Ships (Eclectone Records) is een strofe uit het liedje For Banjo Lisa Wherever You Are. Andere songtitels als Ballad Of The Tin Star Sisters of Last Of The Red-Hot Passionista Blues maken wel duidelijk dat Jim Walsh van The Mad Ripple niet om woorden verlegen zit. Zijn intelligente nummers doen niet onder voor het werk van Go-Betweens, met wie The Mad Ripple ook qua klank te vergelijken valt. Jim Walsh draait al een tijdje mee in Minneapolis, waar hij onlangs na een verblijf in Californië terugkeerde. Fijn, want meer…

Gwil Owen is een uitstekend songschrijver die het wel prettig vindt om af en toe samen te werken met vakgenoten. Zo vinden we op Ahab’s Birthday (Rambler Records) de namen terug van David Olney, Will Kimbrough en John Hadley. Kimbrough behalve liedjesschrijver ook als gitarist op dit door Richard Ferreira geproduceerde album. Het vorige album van Owen, het bij tijden behoorlijk funky Gravy, werd ook al onder leiding van Ferreira opgenomen. Die voorganger bracht iets meer soul. Ahab’s Birthday moet het doen zonder meer…

Swagger is zo’n moeilijk uit het Engels te vertalen woord. In het Prisma Engels-Nederlands woordenboek dat nog dateert uit mijn middelbare schooltijd staat iets als branieachtig lopen. Helemaal niet zo verkeerd eigenlijk. Want als er iemand zo kon lopen, dan was het wel Rod Stewart. En diens Faces bezaten ontegenzeggelijk swagger. Yardsale heeft het ook en om misverstanden te voorkomen, rock-’n-roll heeft die swagger nodig. Zodat er platen verschijnen als Exile On Main Street. Of dit Knock Alley West (eigen beheer) van het meer…

Leopold and his Fiction is een van de vele interessante nieuwe bands uit San Francisco. Daniel James – er is geen Leopold – experimenteert er op los, maar altijd met rootsrock als uitgangsbasis. En als dat niet het geval is, dan toch zeker sixtiesspul. Want Leopold and his Fiction kan ook heerlijk ouderwets klinken. Ain’t No Surprise (eigen beheer) is het tweede album van de band. Af en toe horen we een beetje punkblues zoals Sixteen Horsepower. Andere momenten horen we heel veel Doors, vooral als dat lekkere orgeltje klinkt. Meng de energie meer…

Een daverende verrassing is het toch wel, dit tweede album van Dirtmusic. De samenwerking tussen de Amerikanen Chris Eckman (Walkabouts), Chris Brokaw (Come, Codeine, Steve Wynn) en de Australiër Hugo Race (Nick Cave) leverde op het in Tsjechië opgenomen titelloze debuut grijze beelden op, waarop geen streepje licht te ontwaren viel. Hoe anders klinkt dit BKO (Glitterhouse/Munich)! De opvolger is het resultaat van een reis in 2008 naar Mali, waar de rockveteranen optraden tijdens meer…

Slug Line was in 1979 voor mij een ware openbaring. Vanaf dat magnifieke derde album was John Hiatt wat mij betreft de top van de alternatieve rootsrock. Maar als ik nu terug kijk en langs mijn Hiatt-albums wandel, moet ik vaststellen dat Perfectly Good Guitar van 17 jaar geleden alweer mijn laatste John Hiatt-plaat is. The Open Road (New West/Sonic Rendezvous) is dus voor mij een soort heroriëntatie op het werk van de man uit Indianapolis, Indiana. Het openings- en titelnummer klinkt dan ook gelijk vertrouwd, al is het een meer…

Een van de fraaiste nummers op Luna Turista (Floating World Records/Rough Trade) van de Amerikaanse Eileen Rose & The Holy Wreck is het samen met fiddle-speler Joshua Hedley gezongen Silver Ladle. Het heeft beslist iets van Song For You van Gram Parsons. Eileen zegt over Joshua dan ook gekscherend: he’s my Emmylou. Luna Turista is het vijfde album van Eileen Rose, wiens debuut in 2000 verscheen. De artieste uit Nashville beslaat een behoorlijk spectrum van de countryrock. Ze kan goed uit de weg met meer…

De uit Chicago afkomstige Dave Ramont wenste zich niet af te laten schrikken door de recessie en dus is Taw (Clayhead Records) een dikke dubbel-cd. Dat was nodig ook, want zo kon Ramont eindelijk ruimte maken in zijn hoofd, zichzelf bevrijdend van de 23 liedjes die daar al veel te lang rondzoemden. Weliswaar kan hij zijn nummers ook kwijt bij Dick Smith, een gezelschap dat is gespecialiseerd in swillbilly en swampgrass, maar ja, wat moet je als het maar ideeën blijft stromen. De licht experimentele rootspop met meer…

De plaat kwam ergens eind vorig jaar al uit in Amerika, maar onlangs is dit kleinood op de Europese markt gebracht door alerte geesten bij Sonic Rendezvous. Een pluim verdienen ze daarvoor want het is volkomen terecht dat er alhier aandacht gevraagd wordt voor Tips & Compliments (Berkalin Records), de prachtige debuut-cd van Matt Harlan. De man is een singer-songwriter uit Houston, Texas die zijn sporen reeds verdiende in het lokale live-circuit. Opvallend aan Tips & Compliments is dat Harlan op het album niet de typerende gruizige Texaanse loner uithangt, maar meer meer…

Misschien heeft Billy Gewin nog nooit van Jack Tempchin gehoord, zou best kunnen, in dat geval zou hij toch eens naar diens muziek moeten luisteren. Of misschien juist ook niet. Wellicht is het voor een artiest vervelend, altijd die vergelijkingen; toch ben ik wel benieuwd wat hij zelf zou zeggen van de overeenkomsten in stem en manier van zingen. River Of Stone (eigen beheer) maakt bovenal duidelijk dat Billy Gewin net zo’n vaardig songschrijver is als Jack Tempchin, die ondermeer Already Gone schreef voor de Eagles. Dus is het meer…

Het leuke van How We Survive (Laughing Outlaw) van het Australische Grand Atlantic is dat het zowaar een lichte weemoed teweeg brengt naar eind jaren tachtig. De jaren tachtig waren niet zo bijzonder voor de rock-’n-roll, maar natuurlijk werd er wel degelijk leuke muziek gemaakt. En de leuke bands van die tijd vormen blijkbaar de inspiratiebron voor Grand Atlantic. Wie? The Posies bijvoorbeeld, die op hun beurt natuurlijk Big Star als voorbeeld hadden. Het titelnummer How We Survive… begint met piano en drums als van een mars meer…

Dan Krikorian heeft zo’n lichte bibber in zijn stem, waarmee hij wel eens groot zou kunnen worden. Dat Colors And Chords (eigen beheer) zoveel positiviteit uitstraalt (het plaatje werd opgedragen aan mom and dad), kan ook aardig helpen. Een relaxte groove, daar gaat Krikorian voor. Dat doet hij met simple songs and singalongs, een strofe uit het liedje Bobby Jones. Het is niet dat er geen enkel drama schuilt in de songteksten van deze uit het zuiden van Californië afkomstige singer-songwriter, maar die nogal vervelende meer…

Zo heel veel is er op het wereldwijde web niet te vinden over Raina Rose. Ze is 28 jaar geleden geboren in Portland, woont tegenwoordig in Austin en heeft met When May Came haar vierde cd gemaakt. Laten we het dan maar hebben over de muziek van When May Came. Raina maakt een soort countryfolk die enigszins te vergelijken is met die van Rachel Harrington. Haar stem is een beetje geknepen en heeft een licht trillertje. Doet me in de verte een beetje denken aan die van meer…

Hij is nog veel te onbekend, deze Mark Ambrose. Met dit Troubadour (Redbird Records) mag daar wel eens verandering in komen. Troubadour is een op vier lokaties opgenomen live-album, dat ondanks het feit dat het een samenraapsel van diverse optredens is, toch de sfeer van Live At The Old Quarter, Houston, Texas van Townes Van Zandt benadert. Ambrose is al even bezig met zijn loopbaan, maar ondanks een door David Rawlings geproduceerd album getiteld Put The Hammer Down (uit 2005 met Gillian Welch als gast) is hij toch meer…

Joe Ely mag Reckless Kelly dan wel ‘my kind of band’ noemen, voor mij geldt dat niet. Voor mijn gevoel is Reckless Kelly altijd een beetje teveel dertien in een dozijn geweest. Te weinig onderscheidend, iets te veel en te vaak platgetreden paden betredend met degelijke, gietijzeren rootsrock. Ongetwijfeld zetten ze een zaal in vuur en vlam en leveren ze goudeerlijk, zweterig top-entertainment, een topklasse-album hebben ze niet afgeleverd. Dat geldt evenmin voor Somewhere In Time (Blue Rose/Sonic Rendezvous). Het aardige is wel meer…

Het Britse Uncut-magazine waardeerde deze cd met maar liefst vijf sterren, en ik – ik zeg het gelijk maar – vind het helemaal niks. Het verhaal gaat als volgt. Emit Bloch, afkomstig uit Layton, Utah, brengt al jarenlang lofi-albums, of zeg gerust maar nofi-albums, uit. Onlangs nam hij aan de keukentafel een aantal demo’s op op een dictafoon (kosten: zes dollar) om platenmaatschappij One Little Indian te interesseren. Het label hapte toe en liet Bloch zijn demonummers opnemen in een studio met behulp van studiomuzikanten. Maar in plaats van meer…

De eerste gitaaraanslagen maken direct duidelijk dat hier iets bijzonders gaat volgen. Dan klinken een mandoline, een piano, drums en trompet. En een prachtige gebarsten stem: Bury me in East Texas caliche / Return me to my father’s father’s soil. Kijk, dat is nou rootsmuziek! Kirk Van Praag is de naam en hij doet echt niet alles perfect op Town Crier (eigen beheer), maar dat maakt het dus zo echt. En memorabel. Na dat eerste liedje getiteld East Texas volgt Everybody Sins dat heel bijzonder is door een lichtjes fluitende mellotron. Deze Kirk meer…

Puur op basis van het hoesje had ik al besloten dat dit een recensie met slechts een ster zou worden. Een gladjakker op het strand gevangen in de laatste zonnestralen van de dag. Fout, fout, fout. Natuurlijk krijgt Jon Strider wel degelijk een kans en verdwijnt Fresh Tracks (New Sky Records) in de cd-speler. Het eerste nummer heet Apple Pie Song, omdat de ogen van een meisje daar zo op lijken. Tja. Het onbezorgde liedje heeft, en dat is op zich positief, toch ook wat van een Tim Knol of Michael Miller, ook al zouden die meer…

De naam Mike Coykendall zal niet iedereen iets zeggen, toch gaat het hier om een niet te onderschatten persoon in de wereld die altcountry heet. Met zijn in de jaren negentig vanuit San Francisco opererende band The Old Joe Clarks maakte hij met Town Of Ten (1997) een standaardwerk. Sindsdien verhuisde hij naar het noordelijker gelegen Portland, Oregon, waar hij platen produceerde voor Richmond Fontaine, M. Ward en andere artiesten. Met dit The Unbearable Being Of Likeness (Field Hymns) brengt hij meer…

Een leuk plaatje met een vette knipoog naar een luisterrijk verleden dit A Million Different Shades (eigen beheer). De maker ervan is een frisse jongeman met good looks die luistert naar de naam Marshall Drew. Hij komt uit het epicentrum van de countryblues: Clarksdale, Mississippi. Zijn sprankelende countrypopliedjes hebben echter weinig van doen met de blues, nee, Marshall Drew eert op A Million Different Shades grootheden als Tom Petty, T Bone Burnett en Roger McGuinn. Vooral de rinkelende Rickenbackersound zo prominent aanwezig meer…