Nondeju, ik was niet de enige die was afgekomen op het Nederlandse podiumdebuut van de Avett Brothers. Afgeladen vol was de bovenzaal van Paradiso. Met o.a. veel Amerikanen die de kans grepen een van de sensaties van het clubcircuit ook hier eens live aan het werk te zien. De Avett Brothers, dat zijn Seth Avett en Scott Avett, die al sinds jaar en dag worden bijgestaan door bassist Bob Crawford. Sinds een paar jaar behoort ook meer…
Het Groningse Americanafestival Take Root vindt dit jaar niet in het eerste weekend van oktober plaats, maar is om een interessantere programmering te kunnen krijgen twee weken vervroegd. Het zal nu op 18 september in de Oosterpoort georganiseerd worden. We zijn benieuwd!
In het boek Vinyl Hayride (Country Music Album Covers 1947-1989) kon ik niet een hoesfoto vinden als dit Wild And Free (eigen beheer) van Rebecca Jed. Dames als Jeannie C. Riley, Bobbie Gentry en Wanda Jackson stonden toch altijd net iets stijlvoller op de foto. In dat brutale bekkie en die blote buik in dat door de parmantig vooruitstekende borstjes hoog opgetrokken roze hesje met franje schuilt een zekere bekoring, dat geef ik wel toe. Beetje poor white trash, dat is de eerste indruk. Dat blijkt overigens nogal mee te vallen. Deze dame meer…
Artiesten uit Scandinavië zijn meesters in het kopiëren. Meer dan eens weten ze ons compleet te verrassen met platen die uit een ander tijdperk lijken te komen. Prachtige westcoastprodukties of knappe altcountry, het lijkt wel of die bands uit Zweden, Noorwegen, Finland en Denemarken altijd alles goed doen. Hoe zit dat met Born 53? Foreign Accent (Big Note Production) heet de cd van dit gezelschap uit Stockholm. Eerlijk gezegd valt het nogal mee met de uitspraak van de Zweed Anders Lindh, de aanvoerder van Born 53. Het probleem meer…
Vreemde titel misschien, maar ik wil ermee aangaven dat deze nieuwe aflevering van de Altcountry.nl-podcast gemaakt is met het programma Garageband. “Lekker belangrijk”, hoor ik u denken. Misschien niet, maar het verklaart wel de schoonheidsfoutjes die u wellicht hoort. Met de overstap van een Windowscomputer naar een Apple werken de vertrouwde programma’s niet allemaal meer…
Fascinerend, meeslepend en hartveroverend is de alt.country van Deer Park. Uit het niets, althans voor mij, komt dit trio met een prachtig album. Deer Park (eigen beheer) is een debuut en is des te meer verrassender omdat de band met een volwassen en gedegen plaat voor de dag komt. Nog verrassender is dat deze volbloed alt.country uit Londen komt. Het trio wordt geleid door zanger en songschrijver Mark Grassick en hij is er in geslaagd treffende en beeldende songs te schrijven die meer…
Er komt een nieuwe cd van Howe Gelb aan en dat gaat weer een bijzondere worden. Alegrias gaat hij heten. Dat is, zoals de titel al dat vermoeden, een flamencoplaat maar dan wel eentje in een typische Howe Gelb stijl. Opgenomen met de Band of Gypsies en flamencolegende Raimundo Amador. Hieronder een meer…
Al sinds de debuutplaat Tell It To Yourself uit 1993 ben ik een fan van Matt Keating. Zijn van melancholie doordrenkte teksten zijn spitsvondig; zijn softe benadering van powerpop vol menselijke warmte. Met die woorden opende ik vier jaar geleden de recensie van Summer Tonight en ach, waarom zou ik die niet gewoon herhalen voor Between Customers (Keaton Records)? Immers, nog steeds is er niemand die zo fraai zingt dat hij lonely blue and jealousy green is. Ook dit nieuwste album staat weer vol fraaie songs die meer…
Met Mobile After Dark begint Burden Of Proof (Crushproof Records) van Michael Shane Borden sterk. Een beetje als een stoere Steve Earle klinkt hij. Op het nummer Courage Or Southern Comfort blijkt dat rokerige honky tonks en sterke drank zijn stem niet echt hebben aangetast. Want de Texaan heeft behalve die stoere voordracht toch ook soepele stembanden als wapen. In 1998 maakte Borden al een vrijwel onopgemerkt door Lloyd Maines geproduceerd titelloos album en in 2004 liet hij The Modern Sounds Of meer…
Alex Chilton: wonderkind en total loss. Het wekt geen verbazing dat William Alexander Chilton de 60-jarige leeftijd niet gehaald heeft. Op 17 maart 2010 overlijdt hij namelijk aan een hartaanval in een ziekenhuis in New Orleans. Vierenveertig jaar daarvoor zingt de inwoner van Memphis, Tennessee ‘The Letter’ met rauwe stem naar de top van de hitlijsten over de hele wereld. Drie jaar later heeft hij zich uit de klauwen van producersduo Dan Penn en Spooner Oldham weten te wringen. Dan al een gekwetste en beschadigde ziel. meer…
Lang heb ik me afgevraagd wat ik er mee moest: de nieuwe cd van Desoto Rust, getiteld Highway Gothic. Zoveel mis er er niet mee, maar om nou te zeggen dat ik ‘m vaak voor m’n plezier draai, nou nee. Desoto Rust maakt al drie cd’s lang traditionele wat rauw klinkende countryrock waar de pils en de whisky uitklotst. Daar beleven de 4 heren op gevorderde leeftijd ongetwijfeld veel plezier mee. En ze steken er, gelet op het feit dat 11 van de 12 nummers van eigen hand zijn, ook heel wat meer…
Josh Rouse – The Neighborhood Bullys – The Holmes Brothers
Vakmanschap valt Josh Rouse niet te ontzeggen. Dit Josh Rouse presents El Turista (Bedroom Classics/ADA Global) is een nieuwe proeve van bekwaamheid. Maar toch, hoe vakkundig dit album ook in elkaar mag zijn gezet, grootse kunst levert het niet op. Daarvoor beheerst de tegenwoordig wegens de liefde veelvuldig meer…
Kennelijk in de veronderstelling dat zijn muziek dat nodig heeft, zond Shane Lamb zo’n 50 stickers mee met de promo van Disengage (eigen beheer). Als het bedoeld is om op die manier zijn uitstekende debuutplaat kracht bij te zetten, dan is dat bij mij faliekant mislukt. Want Disengage heeft van zichzelf meer dan voldoende kracht om op te vallen in het grote aanbod van talentvolle singer-songwriters. Lamb schijnt een muzikale veteraan te zijn die toerde met uiteenlopende muzikanten als meer…
Artiesten uit Scandinavië zijn meesters in het kopiëren. Meer dan eens hebben ze ons compleet verrast met platen die uit een ander tijdperk leken te komen. Prachtige westcoastprodukties of knappe altcountry, het lijkt wel of die lui uit Zweden, Noorwegen, Finland en Denemarken altijd alles goed doen. De Zweed Nicolai Dunger heeft al op vele platen bewezen dat hij met stijlkenmerken uit de popgeschiedenis een eigen origineel geluid kan neerzetten. Op Play (Fargo/Munich) doet hij het wederom. Het ontbreekft in zijn vernuftige meer…
We jangle. We twang. We rock. Meer kun je toch niet wensen als liefhebber van altcountry. Maar wacht even, er is wel degelijk meer. De Canadezen van The Alco Beat roepen op hun debuut, simpelweg The Alco Beat (eigen beheer) getiteld, namelijk vooral ook de oude tijden op van countryrock met soul en ballen. Zo grijpt het schitterende Come Back To Haunt You terug op zowel The Flying Burrito Brothers als een nummer als Wild Horses van The Rolling Stones. Kenners zien de combinatie hier wel. Steve Corbett (zang, gitaren, accordeon), meer…
Zijn zakelijk vertegenwoordiger Carter Fox overdrijft een beetje als hij Kevin James Devine naar voren schuift als de nieuwe Bruce Springsteen, de toekomst van rock-’n-roll. Bij zijn platenmaatschappij ToFo Records hebben ze geen last van valse bescheidenheid, ze presenteren zich doodleuk met de strofe The Best Music. Peroid. We zullen niet lullig doen en het Kevin James Devine aanrekenen. Zijn Through The Fields (ToFo Records) is namelijk een zeer genietbaar album. Maar toch veel meer folkrock dan je op basis meer…
The Cherokee Studios in Los Angeles, waar onder anderen Aerosmith, Steely Dan, Warren Zevon en Lenny Kravitz hun platen opnamen, is het eigendom van The Robb Brothers. Als producer zijn ze onder meer verantwoordelijk voor Lemonheads It’s A Shame About Ray. Decennia daarvoor al waren de drie Robb Brothers zelf muzikanten. Als The Robbs – drie broers en hun neef uit Oconomowoc, Wisconsin – kennen David Donaldson (alias Dee Robb, zang en gitaar), Robert Donaldson (alias Bruce Robb, zang en gitaar), George Donaldson (alias Joe Robb, toetsen) en neef meer…
De Oscar voor de beste mannelijke hoofdrol ging jongstleden zondag naar Jeff Bridges voor zijn vertolking van Bad Blake in Crazy Heart. Crazy Heart is een echte film voor de americana-liefhebber. Blake is namelijk een countryzanger op leeftijd wiens carrière voorbij lijkt te zijn en die bovendien een alcoholprobleem heeft. Kijk, dat is precies de stuff waar we hier warm voor lopen. We verwelkomen de original motion picture soundtrack van Crazy Heart (New West/Sonic Rendezvous) dan ook van harte. Geproduceerd door Stephen Bruton en de meer…
Experimenten lopen niet altijd goed af. Dit Sound Experiment (eigen beheer) van de zich Symply Bill noemende Amerikaan Bill Cave begint niet eens goed. Al op het tweede nummer, getiteld Trade Time, is duidelijk dat dit een experiment van niets is. Het nummer gaat nergens naar toe en daar eindigt het vervolgens ook. Fair Lady is slecht gezongen en productietechnisch ondermaats. Daarna wordt het niet beter. Komt nog bij dat dit alles een uitermate irritant opgejaagd gevoel veroorzaakt. Tot overmaat van ramp staat de muziek ook nog meer…
Zo’n hoesje zonder bandnaam of titel helpt niet erg mee om bekend te worden. En dat dat wel degelijk kan met dit soort altcountry is toch bewezen door Uncle Tupelo, ook al dient daarbij wel opgemerkt te worden dat die band pas echt erkenning kreeg nadat Jeff Tweedy met Wilco succesvol werd. Nou ja, dat is een bekend verhaal. Slimfit is dat nog niet, hoewel we eerder op deze site ook al enthousiast waren over het debuut Make It Worse. Dit The Path (eigen beheer) biedt wederom de ingrediënten waarom het allemaal te doen is in het genre. Dat wil meer…
Gedreven door een pure aanbidding voor God en opgejaagd door de duivel; het is een mijnenveld waarin David Eugene Edwards zich begeeft. Het is daarom des te genialer dat Edwards met zijn Sixteen Horsepower die loodzware last weet om te zetten in een zinderend, striemend amalgaam van punk, country, blues en Appalachen-folk. Edwards, geboren uit half Schotse en half Cherokee ouders, groeit op bij zijn grootouders; zijn opa is een door Colorado en Texas rondtrekkende predikant – en daarvan krijgt de jonge Edwards een klap van de molenwiek mee. meer…
Aanvankelijk ging de muziek op Broken Land Bell van The Wiyos een beetje het ene oor in, het andere oor uit. Best lekker, maar de ouderwets klinkende liedjes vielen me niet direct op. Totdat het kwartje viel. Ineens hoorde ik hoe die mix van countryblues, western swing en oldtimey country wel werkte en bemerkte ik hoe allerlei lichaamsdelen reageerden op het ritme van de liedjes. Dat is nog opvallender als je weet dat het kwartet opereert zonder drummer. En toch swingt het als de neten. Vaak wordt er een gitaar ritmisch bespeeld, maar meer…
Rechts bovenaan de prachtige hoes staat op ouderwetse manier in hoofdletters: HI-FI. Daarvan is echter nauwelijks sprake op Tex Smith (eigen beheer), het titelloze debuut van deze Texaan. Niet dat dat een probleem is, het gaat op dit album allesbehalve om opgepoetste techniek en kunstmatige glans. Daarvoor is Tex Smith veel te down-to-earth. Het gaat hem om de liedjes en dat is niet zo verwonderlijk voor iemand die vijf jaar diskjockey was voor een radiostation. In de regio Dallas/Fort Worth draaide hij op KNON 89.3 FM. Dit meer…
Manhattan Nocturne (eigen beheer) van Peter Gallway is geen altcountry. In de verste verten niet. We hebben het hier over jazz. En toch is het een album dat niet te missen is voor lezers van deze site. Voor mensen die iets verder durven te kijken dan de bekende kaders althans. In ieder geval dienen alle fans van Hayward Williams dit album blind aan te schaffen. Peter Gallway heeft namelijk precies zo’n prachtstem. En zijn uitmuntende nummers hebben een vergelijkbare sfeer als het verfijnde werk van Williams, die overigens meer…
Op 1 mei vindt in de Groningse Oosterpoort de Rhythm & Bluesnight plaats, een festival dat veel moois te bieden heeft voor de Americanaliefhebber. Inmiddels zijn de volgende acts bekend: Los Lobos, Jason & the Scorchers, Bjorn Berge, Po’ Girl, Chuck Mead & the Hillbilly Boogiemen, Jason Isbell & the 400 Unit, The Paladins, Imelda May, Marc Broussard, The California Honeydrops, Dirty Sweet, Eilen Jewel + band, Beth Hart en Cuby & the Blizzards.
Kaarten kosten € 35,-
Een vogelvlucht via Google Earth laat zien dat Merion in Pennsylvania een ruraal stadje is, net ver genoeg van het urbane Philadelphia. Uit dit Merion komt Craig Bancoff, een talentvolle jongeman die ouderwetse muziek maakt. Ouderwets omdat zijn debuut, Eden (Sweetie Records), een hartverwarmende singer-songwritersplaat is boordevol weemoed en verlangen. Je stelt je de melancholieke Bancoff – althans afgaand op zijn gloedvolle, intieme stemgeluid – eenvoudig voor in het landelijke Pennsylvania, temidden van de eens hardwerkende meer…
Competitie voor Johnny Dowd! Coyote zingt nog beroerder en deze artiest uit het Amerikaanse Fairfield, Connecticut, trekt zich al evenmin iets aan van heersende opvattingen. Al Coyote Weiner hoopt met I Don’t No Who I R (eigen beheer) ook zijn luisteraars te bevrijden. Wars van compromissen is Coyote en dat hebben we graag. Zijn funky nummers stuiteren van New Orleans (de piano op het titelnummer) via een jazzy nachtclubsfeertje op Can’t Give Up The Ghost (compleet met een Eagles-achtige slaggitaar) naar de vervreemdende meer…
Het oorspronkelijke plan van songschrijver Lucas Alberg was om klassieke country in de stijl van Hank Williams, Ernest Tubb en George Jones te spelen. Hij had in Paul DeMichele (drums) en Rick Hedges (bas) een ritmesectie, maar nadat zijn band The Beautiful Train Wrecks met de nieuwe leden Travis Magrane (gitaar) en Joe Root (toetsen) was uitgebreid, veranderde ook de stijl. Op Rainy Day Parade (eigen beheer) is derhalve altcountry te horen. Het debuut van deze band uit Portland, Oregon, is nergens vernieuwend. Een nummer als meer…
Danny Wilson heeft met de band Grand Drive en ook solo al voor een imponerende verzameling prachtmuziek gezorgd. Catchy zijn zijn nummers en de fraaie samenzang zorgt voor die toch wel typerende sound van americanabands uit het Verenigd Koninkrijk. Met Streets Of Our Time (Loose/Munich), de tweede van Danny And The Champions Of The World, voegt hij daar een bijna mystieke sfeer aan toe. Dat is vooral het geval in Lose These Rags en Wandle Swan, nummers die de bijzondere sfeer van Manassas benaderen. Bijna ijl is meer…
Dit kun je niet anders dan als een glorieuze comeback betitelen. Het lijkt alsof de tijd 25 jaar heeft stil gestaan, want Jason & The Scorchers klinken nog net zo vitaal en gedreven als in 1985. De terugkeer van de meest archetypische cowpunkbank is een topic van de hoogste orde. En wat in feite zo bijzonder is: ze maken dat op Halcyon Times (Blue Rose/Sonic Rendezvous) volledig waar. Waar reünies veelal teleurstellen en slaapverwekkend zijn, daar is Jason Ringenberg en Warner E. Hodges’ hernieuwde samenwerking van een benijdenswaardige urgentie. meer…
Vluchtstrook amerika
Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing.
© Alt Country NL