Randy Riviere komt uit de Amerikaanse staat Montana en verdiende de kost tot voor kort door zich in te zetten voor het in stand houden van natuurgebieden. Als bioloog was hij bijzonder succesvol, als musicus is hij ook niet slecht bezig. Hij maakt muziek onder de naam Mad Buffalo. Op Wilderness (eigen beheer), zijn derde cd, verkeert hij in goed gezelschap. Gitarist James Burton speelde met iedereen van Elvis (zowel Presley als Costello) tot Gram Parsons. Mickey Raphael (mondharmonica) doet zijn ding vooral in dienst van Willie Nelson. Die gasten van meer…

Met een stem als een poor man’s Diamond – Neil dus – zingt Roger Holzheimer enkele van zijn liedjes op Rough Hewn Heart (eigen beheer). De singer-songwriter uit Colorado heeft de tijd genomen voordat hij met dit debuut kwam. Het leven heeft hem voldoende stof opgeleverd voor een collectie songs. De liefdes die doofden. Het leven op straat in New Orleans en San Francisco. In Younger haalt hij herinneringen op en doet dat als een John Hiatt in zijn begintijd, met zo’n snerpende klank. Het zijn niet alleen liedjes van een man met zijn gitaar, met drums en meer…

Cole Mitchell was 15 jaar lang voorman van de cowpunkformatie The Saddlesores. Totdat hij in 1992 blind werd en zich op het solopad begaf. Primordial Reckoning (eigen beheer) is inmiddels het vierde album van de singer-songwriter uit New Mexico.  En bij New Mexico denkt u natuurlijk aan die droge, stoffige wegen, gilamonsters en donkere highwaykroegen. En de tien liedjes op deze plaat passen daar qua sfeer precies bij. Prima songs die door onder meer…

Met Amerikaans patriottisme heeft de in een stars-and-stripes-hoesje gestoken cd Ode To An American Urn (eigen beheer) van The Reverend John DeLore gelukkig niets van doen. En een echte dominee is deze reverend ook niet. The Reverend John DeLore komt uit Brooklyn, New York, en vestigt de aandacht op zich met een sterk debuut. De americana van DeLore (zang, gitaar) wordt gebracht met The Rolling Bombers, dat zijn Steve Lewis (gitaar), Kevin Blackler (piano en orgels), Jay Frederick (drums, percussie) en John ‘Beggy’ meer…

Punkabilly of psychobilly kun je de nieuwste van The Reverend Horton Heat toch echt niet meer noemen. Laughin’ And Cryin’ (Yep Roc/Munich) is eerder vermakelijk dan gevaarlijk. De vorige cd van de Texaan dateert al weer van 2005 en dat was nota bene een plaat met kerstliedjes. Nu gaat het gelukkig weer over Drinkin’ And Smokin’ Cigarettes en dat soort zaken. Hoewel, helemaal bezopen is deze dominee nou ook weer niet. Please Don’t Take The Baby To The Liquor Store houdt hij meer…

Het is blijkbaar een buitengewoon ontspannen bezigheid, de lucifer ergens bijhouden en de boel in lichterlaaie zetten. Dat kan althans worden opgemaakt uit de ongedwongen sfeer van Burn The Whole Place Down (Fat Fox) van Hey Negrita. In slechts vijf uur studiotijd slaagde deze Britse band er in om twaalf nummers op te nemen die goed genoeg waren voor deze cd, die als ondertitel draagt A Real Live Acoustic Smoke Out. Ze wilden de sfeer te pakken krijgen van de keren dat ze in keukens van vrienden stonden te spelen. Dat is heel meer…

Aanvankelijk dacht ik van doen te hebben met een mix van country & western-twang en jaren vijftig rockabilly. Een, zeg maar, soort van conservatieve redneck-country waar ik niet zo van houd. Niet alleen wijst de hoesfoto daar op, maar ik meende ook dit vooroordeel bij de eerste beluistering te zien bevestigd. Hoe verkeerd kun je het hebben. Het debuut van Ben Mallott, Look Good, Feel Good (eigen beheer/Sonic Rendezvous) is namelijk een bijzonder kleurrijke plaat, waarop de zonder uitzondering mooie liedjes hun oorsprong hebben in uiteenlopende meer…

De Amerikaanse droom, bestaat die nog? Dat vroeg JP den Tex zich af. Na de theatertournee getiteld Op Weg Naar Huis met Paul de Munnik en Kees Prins was het blijkbaar weer tijd om naar elders te reizen. American Tune (Comme Les Chansons/Bertus) is na Bad French uit 2007 het tweede deel van wat een Amerikaanse reisroman in liedjes wordt genoemd. Meer specifiek gaat het over een Europese schrijver die van New York naar San Francisco reist in een gehuurde rode Toyota. Ergens onderweg pikt hij de Russische Elena meer…

Het gaat vooral over reizen op Willows Motel (Rarebird Records) van de Canadees Jason Paul Johnston. Jarenlang werkte Johnston aan zijn liedjes, voordat hij ze eindelijk op een cd zette. De nummers zijn geschreven van 2003 tot 2008. Hij heeft geduld gehad en dat is beloond, want zijn debuut Willows Motel is een schitterend album geworden. Wie met een refrein komt aanzetten als Then I poured over the map again / (to see that I was off again) / I’m lost… / So I looked up to the sky / And folded the USA over my eyes (Traveling Map) kan wel meer…

Shayna and the Bulldog is een band uit de studentenstad Davis in het noorden van Californië. Het debuut States (eigen beheer) staat vol vlotte indiepop. Het fraai getitelde Strawberry Highway heeft wel iets van REM en het nummer wordt vooral heel interessant door een lekkere elektrische gitaar. Expratiate neigt naar de jaren tachtig en dan wel het soort bands dat dat decennium toch nog enigszins acceptabel wist te maken en dan hebben we het over de pop van bijvoorbeeld de dB’s. Dat wordt vooral opgeroepen door de fraaie samenzang. Andere meer…

Mark Stuart kennen we als de Bastard Son Of Johnny Cash. Diens Mile Markers uit 2005 was best een lekker plaatje. Stuart is het, hoewel zelfgekozen, inmiddels zat om geassocieerd te worden met Johnny Cash, en dus kiest de momenteel in Austin, Texas woonachtige singer-songwriter voor zichzelf. Met dien verstande dat hij zich op Bend In The Road (Texacali Records/Bertus) wel laat bijstaan door The Bastard Sons, een royale begeleidingsband waarin we als backing vocalist Ted Russell Kamp ontwaren. Nee, ik ben niet echt te spreken over Stuarts verrichtingen. meer…

Typografie en hoesfoto neigen naar derderangs hardrock, maar Miracle Girl (eigen beheer) van Beth Wimmer past wel degelijk op een site voor rootsmuziek. Wimmer groeide op in New Jersey en zocht op haar achttiende haar heil in Californië. Op de achterkant van het hoesje staat ze in een nogal goedkoop aandoend jurkje als een Amanda Lear te poseren. Op een andere foto staat ze naakt voor een raam naar buiten te kijken. Geen dame die zich de wet laat voorschrijven, iets wat ook naar voren komt in de liedjes die ze schrijft. Die gaan over meer…

Met een cd-titel als Tucson (Montrose Records) kun je maar beter goed werk afleveren, want die stad in het zuiden van Arizona staat hoog aangeschreven bij liefhebbers van rootsrock. LL Cooper stelt niet teleur. Larry Cooper, de voorman van de band, komt overigens helemaal niet uit Arizona. Hij woont in het twintig mijl ten noordwesten van Austin, Texas, gelegen Lago Vista. Maar hij heeft zich wel verdiept in de historie van Tucson. Zo laat hij in het titelnummer Rich Hopkins, de ‘Godfather of Desert Rock’, opdraven voor meer…

Samen met Tim Lorsch produceerde Walt Wilkins de eerste twee cd’s van Sam Baker. Het uitzonderlijke talent van Baker heeft Wilkins duidelijk beïnvloed. Op zijn vorige album Diamonds In The Sun koos hij nog voor zijn eigen vertrouwde wat gladdere sound. Dat was een plaat met koortjes waarin de schaduwen van The Eagles langsgleden. Op Vigil (Elixer String), een cd met een hoestekening die ook de cover van een boek van Cormac McCarthy had kunnen sieren, kiest Wilkins in navolging van Baker voor trager meer…

Geboren in 1980 in Memphis, Tennessee en opgegroeid in Abilene, Texas op een dieet van The Cure, Nirvana, Sonic Youth en chemische drugs, is Micah P. Hinson niet de gemiddelde singer-songwriter. Hinson ging de moeilijke weg van gevangenisstraf, verslaving en faillissement, en dat verklaart wellicht Hinsons weinig vrolijke uitsraling en diens imposante, gruizige stemgeluid. Hij maakte drie uitstekend ontvangen albums vol wanhoop, verdriet en verlangen, getoonzet op kaalgeslagen gotische folk. Net als tegenwoordig vele anderen stort meer…

De Zweden Daniel Johansson en Joakim Sveningsson begonnen muziek te maken als Friska Viljor om kapotgelopen relaties te verwerken. Muziek als therapie. Dat was in 2005. Inmiddels hebben ze die ellende wel verwerkt. For New Beginnings (Haldern/Excelsior/V2) heet de nieuwe cd dan ook. En die is ronduit prachtig. Het gaat alle kanten op en toch behouden ze een sterke eigen identiteit. Daj Daj Die neigt naar de experimentele rock van Flaming Lips, maar het daarop volgende If I Die Now kan beter met de melodieuze pop van meer…

Als fotograaf maakt Alan Weitzman werk dat in het verlengde ligt van Robert Frank. Lang niet zo goed weliswaar, maar toch, de onopgesmukte zwart/wit-beelden van het straatleven zijn beslist niet onaardig. Als singer-songwriter heeft de in de Amerikaanse staat Maryland woonachtige Weitzman met Last Call Cafe (eigen beheer) een cd gemaakt die ook niet echt heel erg goed is, maar toch opmerkelijk genoeg. De artiest, die overigens zijn brood verdient met een advertentiebureau, zoekt zijn inspiratie in het zuiden meer…

De bandnaam is intrigerend: Or, The Whale, wat bij nadere beschouwing de subtitel blijkt van Herman Melville’s Moby Dick. Dit literaire meesterwerk verleent deze band uit San Francisco aldus een klassiek signatuur, wat dan ook geheel tot zijn recht komt op de titelloze tweede cd (Seany Records/Sonic Rendezvous) van Or, The Whale. Dit is namelijk klassieke neo-countryrock. Geknipoogd wordt er overduidelijk naar het recente verleden van Whiskeytown en Dolly Varden, maar Or, The Whale graaft nog dieper: naar Gram & Emmylou – in het tranentrekkende meer…

Artiesten uit Scandinavië zijn meesters in het kopiëren. Meer dan eens weten ze ons compleet te verrassen met platen die uit een ander tijdperk lijken te komen. Prachtige westcoastprodukties of knappe altcountry, het lijkt wel of die bands uit Zweden, Noorwegen, Finland en Denemarken altijd alles goed doen. Hoe zit dat met Citizen K? Op Meet Citizen K (Somewhere Up North) (Paraply Records) is zelfs het hoesje een kopie en wel van de plaat Saturate Before Using van Jackson Browne. Dat maakt direct duidelijk in welke meer…

Het uit New York afkomstige collectief Red Rooster behaalde met Dose de hoogste waardering ooit voor een cd op deze website. Dat kunstje kunnen ze niet herhalen met Walk (eigen beheer), het nieuwste album van de band. Maar eerst nog even over Dose. De recensent liet vier jaar geleden liefst acht paarden draven voor die dubbel-cd. Voor wie het vergeten was, in die tijd stonden er geen sterren boven de recensies op altcountry.nl, maar paarden. Vijf paarden was een absolute topplaat, maar voor Red Rooster werd een uitzondering meer…

Zang, akoestische gitaar en voeten staat er achter de naam van Chris Smither bij alle songtitels op Time Stands Still (Signature Sounds/Munich). Dat maakt al duidelijk dat er beweging zit in de muziek van de Amerikaanse singer-songwriter. Het maakt daarbij niet uit dat Smither meestal op een stoel zit, die voet zorgt voor het ritme. Percussionist Zak Trojano vult dat voortreffelijk aan, sterker nog, zijn rol is misschien wel bepalend. Producer/gitarist David Goodrich is verantwoordelijk voor meer…

Het is niet zo vreemd dat de in Austin, Texas, zetelende Hilary York anders klinkt dan het gros van haar stadgenoten. Ze groeide er namelijk niet op. Met haar ouders trok ze van Amerika naar Australië, Duitsland en Bolivië Een tv-optreden van David Bowie inspireerde haar om ook muziek te maken. In The Dark (Hey… Miau! Records) is uitermate stijlvol. Alsof Marianne Faithful naar Texas is afgereisd. De klassiek geschoolde multi-instrumentalist Kullen Fuchs (piano, akoestische gitaar, orgel, blazers, zang) produceerde de schijf samen meer…