De naam Mike Coykendall zal niet iedereen iets zeggen, toch gaat het hier om een niet te onderschatten persoon in de wereld die altcountry heet. Met zijn in de jaren negentig vanuit San Francisco opererende band The Old Joe Clarks maakte hij met Town Of Ten (1997) een standaardwerk. Sindsdien verhuisde hij naar het noordelijker gelegen Portland, Oregon, waar hij platen produceerde voor Richmond Fontaine, M. Ward en andere artiesten. Met dit The Unbearable Being Of Likeness (Field Hymns) brengt hij meer…
Mouse And The Traps is halverwege jaren zestig lokaal bekend in Tyler, Oost Texas. De psychedelische rockband bereikt zijn grootste faam als hun fantastische Dylaneske garagepunksingle ‘A Public Execution’ uit 1996 in 1972 wordt opgenomen op de legendarische Nuggets-verzamelaar. Mouse And The Traps bestaat dan allang niet meer, want in 1971 duiken Ronnie ‘Mouse’ Weiss (zang, gitaar, bottleneck), David Stanley (gitaar, zang) en Ken Murray (drums) op in Rio Grande, een onvervalste countryrockband. Aangevuld met 
Een leuk plaatje met een vette knipoog naar een luisterrijk verleden dit A Million Different Shades (eigen beheer). De maker ervan is een frisse jongeman met good looks die luistert naar de naam Marshall Drew. Hij komt uit het epicentrum van de countryblues: Clarksdale, Mississippi. Zijn sprankelende countrypopliedjes hebben echter weinig van doen met de blues, nee, Marshall Drew eert op A Million Different Shades grootheden als Tom Petty, T Bone Burnett en Roger McGuinn. Vooral de rinkelende Rickenbackersound zo prominent aanwezig 
In het boek Vinyl Hayride (Country Music Album Covers 1947-1989) kon ik niet een hoesfoto vinden als dit Wild And Free (eigen beheer) van 
Artiesten uit Scandinavië zijn meesters in het kopiëren. Meer dan eens weten ze ons compleet te verrassen met platen die uit een ander tijdperk lijken te komen. Prachtige westcoastprodukties of knappe altcountry, het lijkt wel of die bands uit Zweden, Noorwegen, Finland en Denemarken altijd alles goed doen. Hoe zit dat met 
Fascinerend, meeslepend en hartveroverend is de alt.country van Deer Park. Uit het niets, althans voor mij, komt dit trio met een prachtig album. Deer Park (eigen beheer) is een debuut en is des te meer verrassender omdat de band met een volwassen en gedegen plaat voor de dag komt. Nog verrassender is dat deze volbloed alt.country uit Londen komt. Het trio wordt geleid door zanger en songschrijver Mark Grassick en hij is er in geslaagd treffende en beeldende songs te schrijven die 
Al sinds de debuutplaat Tell It To Yourself uit 1993 ben ik een fan van 
Met Mobile After Dark begint Burden Of Proof (Crushproof Records) van 
Alex Chilton: wonderkind en total loss. Het wekt geen verbazing dat William Alexander Chilton de 60-jarige leeftijd niet gehaald heeft. Op 17 maart 2010 overlijdt hij namelijk aan een hartaanval in een ziekenhuis in New Orleans. Vierenveertig jaar daarvoor zingt de inwoner van Memphis, Tennessee ‘The Letter’ met rauwe stem naar de top van de hitlijsten over de hele wereld. Drie jaar later heeft hij zich uit de klauwen van producersduo Dan Penn en Spooner Oldham weten te wringen. Dan al een gekwetste en beschadigde ziel. 
Vakmanschap valt Josh Rouse niet te ontzeggen. Dit Josh Rouse presents El Turista (Bedroom Classics/ADA Global) is een nieuwe proeve van bekwaamheid. Maar toch, hoe vakkundig dit album ook in elkaar mag zijn gezet, grootse kunst levert het niet op. Daarvoor beheerst de tegenwoordig wegens de liefde veelvuldig 
Kennelijk in de veronderstelling dat zijn muziek dat nodig heeft, zond Shane Lamb zo’n 50 stickers mee met de promo van Disengage (eigen beheer). Als het bedoeld is om op die manier zijn uitstekende debuutplaat kracht bij te zetten, dan is dat bij mij faliekant mislukt. Want Disengage heeft van zichzelf meer dan voldoende kracht om op te vallen in het grote aanbod van talentvolle singer-songwriters. Lamb schijnt een muzikale veteraan te zijn die toerde met uiteenlopende muzikanten als 
Artiesten uit Scandinavië zijn meesters in het kopiëren. Meer dan eens hebben ze ons compleet verrast met platen die uit een ander tijdperk leken te komen. Prachtige westcoastprodukties of knappe altcountry, het lijkt wel of die lui uit Zweden, Noorwegen, Finland en Denemarken altijd alles goed doen. De Zweed 
We jangle. We twang. We rock. Meer kun je toch niet wensen als liefhebber van altcountry. Maar wacht even, er is wel degelijk meer. De Canadezen van 
Zijn zakelijk vertegenwoordiger Carter Fox overdrijft een beetje als hij 
The Cherokee Studios in Los Angeles, waar onder anderen Aerosmith, Steely Dan, Warren Zevon en Lenny Kravitz hun platen opnamen, is het eigendom van The Robb Brothers. Als producer zijn ze onder meer verantwoordelijk voor Lemonheads It’s A Shame About Ray. Decennia daarvoor al waren de drie Robb Brothers zelf muzikanten. Als The Robbs – drie broers en hun neef uit Oconomowoc, Wisconsin – kennen David Donaldson (alias Dee Robb, zang en gitaar), Robert Donaldson (alias Bruce Robb, zang en gitaar), George Donaldson (alias Joe Robb, toetsen) en neef 
De Oscar voor de beste mannelijke hoofdrol ging jongstleden zondag naar Jeff Bridges voor zijn vertolking van Bad Blake in Crazy Heart. Crazy Heart is een echte film voor de americana-liefhebber. Blake is namelijk een countryzanger op leeftijd wiens carrière voorbij lijkt te zijn en die bovendien een alcoholprobleem heeft. Kijk, dat is precies de stuff waar we hier warm voor lopen. We verwelkomen de original motion picture soundtrack van Crazy Heart (New West/Sonic Rendezvous) dan ook van harte. Geproduceerd door Stephen Bruton en de 
Experimenten lopen niet altijd goed af. Dit Sound Experiment (eigen beheer) van de zich 
Zo’n hoesje zonder bandnaam of titel helpt niet erg mee om bekend te worden. En dat dat wel degelijk kan met dit soort altcountry is toch bewezen door Uncle Tupelo, ook al dient daarbij wel opgemerkt te worden dat die band pas echt erkenning kreeg nadat Jeff Tweedy met Wilco succesvol werd. Nou ja, dat is een bekend verhaal. 
Gedreven door een pure aanbidding voor God en opgejaagd door de duivel; het is een mijnenveld waarin David Eugene Edwards zich begeeft. Het is daarom des te genialer dat Edwards met zijn Sixteen Horsepower die loodzware last weet om te zetten in een zinderend, striemend amalgaam van punk, country, blues en Appalachen-folk. Edwards, geboren uit half Schotse en half Cherokee ouders, groeit op bij zijn grootouders; zijn opa is een door Colorado en Texas rondtrekkende predikant – en daarvan krijgt de jonge Edwards een klap van de molenwiek mee. 
Aanvankelijk ging de muziek op Broken Land Bell van 
Rechts bovenaan de prachtige hoes staat op ouderwetse manier in hoofdletters: HI-FI. Daarvan is echter nauwelijks sprake op Tex Smith (eigen beheer), het titelloze debuut van deze Texaan. Niet dat dat een probleem is, het gaat op dit album allesbehalve om opgepoetste techniek en kunstmatige glans. Daarvoor is 
Manhattan Nocturne (eigen beheer) van 
Een vogelvlucht via Google Earth laat zien dat Merion in Pennsylvania een ruraal stadje is, net ver genoeg van het urbane Philadelphia. Uit dit Merion komt 
Competitie voor Johnny Dowd! 