The Fall Leaves – Heavy Water Experiments – KaiserCartel
Het uit Boston afkomstige The Fall Leaves brengt op Matthew & Olivia (Raggmopp Records) tamelijk onweerstaanbare bubblegum en indierock. Of het hoesje waarin het bladerdek van een boom wel op een kauwgumbel lijkt ook als zodanig is bedoeld, we hebben echt geen idee, maar meer…
De bejaarde meester Guy Clark is, geheel in overeenstemming met zijn 67 jaar, niet meer zo productief. Nu was de Texaan nooit zo geprofileerd, en dus ontvangen we een nieuw Clark-album altijd weer met open armen. Somedays The Song Writes You (Dualtone/Bertus) is (volgens de bio) zijn dertiende studio-album in 34 jaar. En opnieuw is het een zeer sfeervol album waarop Clarks gebarsten, droge stemgeluid in praatzangstijl de boventoon voert. Gerijpt tot een Grand Cru Classé is Guy Clark een respectabele senior citizen die nog immer meer…
Een jaar of wat geleden was het debuut van Maplewood een Vergeten Klassieker op deze site (helaas verloren gegaan). Niet gek voor een groep die debuteerde in 2004. Ik was dan ook weg van de laidback Westcoast-countryrock van de New Yorkse band, maar het bleef jarenlang opmerkelijk stil rond Maplewood, ondanks dat het 2007 reünie-album van America een cover bevatte van Maplewoods Indian Summer. Maplewood ondertussen hanteert een laag profiel; nu pas verschijnt de opvolger, Yeti Boombox (Tapete Records/Sonic Rendezvous), en opnieuw meer…
Nee, het gaat nu even niet over jazz. Bop Ensemble is een samenwerkingsverband tussen de Canadezen Wyckham Porteous, Bill Bourne en Jasmine Ohlhauser. Between Trains (Cordova Bay Records) is het eerste resultaat van de gebundelde krachten van de drie. Van het trio is Wycham Porteous in Nederland toch wel de bekendste. Hij debuteerde in 1995 met het uitstekende door Jimmy Lafave geproduceerde Looking For Ground. Erg productief is hij niet en het is dan ook goed om zijn fraaie stem meer…
Omdat in de recensie van Keith Miles naar Dave Zobl wordt verwezen een herhaling van de recensie van de desbetreffende plaat. meer…
Beyond The Headlights (House Of Trout) van Keith Miles is een uitstekende cd uit Nashville die niets van doen heeft met de heersende formules van Country Music City USA. Keith Miles (zang, akoestische gitaar, baritongitaar, National steel) is een singer-songwriter die het zoekt in combinaties van country met soul, blues en jazz. Zo is 7 Cent Cigar Blues dixieland met een banjo en The South pure soul. Sweet Waters heeft fijn jazzy gitaarwerk en een vibrafoon, terwijl Them Dance Hall Girls countrysoul met fiddle is. Maar behalve meer…
Artiesten uit Scandinavië zijn meesters in het kopiëren. Meer dan eens hebben ze ons compleet verrast met platen die uit een ander tijdperk leken te komen. Prachtige westcoastprodukties of knappe altcountry, het lijkt wel of die bands uit Zweden, Noorwegen, Finland en Denemarken altijd alles goed doen. Hoe zit dat met de Trailerpark Idlers? The Power Of The Lord Will Set Us Free And We Will Be… Trailerpark Idlers (Something Wicked) is de zesde cd in drie jaar van deze Zweedse band. Een hoge productie en dat verraadt meer…
Aan The Fine Print (New West Records/Sonic Rendezvous) hoef je niet zo heel veel woorden vuil te maken: het is gewoon een ijzersterk album. Opmerkelijk is dat het om een verzameling outtakes gaat die in de loop der jaren op de plank is blijven liggen. Je vraagt je af hoe dat toch mogelijk is, gezien de kwaliteit van deze twaalf geweldige songs, die de band dus zelf als kliekjes beschouwde. Niets is minder waar, en dat zullen de Truckers zich ook wel realiseren nu The Fine Print alom met open armen ontvangen wordt. Net als opviel bij de release van die meesterlijke cd/dvd meer…
Jimmy Pettit wou de recensie van zijn cd die onlangs op deze website verscheen, vertalen en op zijn MySpace-pagina zetten, maar zoals gemeld zijn alle oude teksten van deze site verdwenen doordat hackers hebben ingebroken op een van de servers van onze provider. Zo af en toe, als de actualiteit daar om vraagt, herplaatsen we het een en ander. Zoals nu de recensies van Jimmy Pettit en David Grissom. meer…
Op Blood And Candle Smoke (Shout Factory/Proper) werkt Tom Russell samen met Calexico en het resultaat is groots. De krachtige korte verhalen met veel oog voor detail worden door Joey Burns en John Convertino voorzien van precies de juiste sfeer. Russell woont tegenwoordig in de Texaanse stad El Paso, aan de grens met Mexico, en als geen ander weten de twee hoe je south of the border kunt gaan zonder in kitsch te vervallen. Natuurlijk komen we ook anderen uit de gelederen van Calexico tegen. De trompet meer…
In 1969 maakt Sounds Unlimited de overstap van garagerock naar countryrock. Ook de naam wordt veranderd: Mason Proffit is de nieuwe naam van de band uit Chicago, Illinois die geleid wordt door de broertjes Talbot. Ze zijn relatieve voorlopers in de nieuwe muziekscene waarin folk, country en twang samengaan met geestverruimende middelen. Het debuutalbum, gekarakteriseerd door de fluwelen samenzang van de Talbots, kent zowel geëngageerde teksten als outlaw-thematiek. De hippiecowboys mengen honkytonkpiano, banjo en meer…
“Wow en flutter zijn fouten in de opname of weergave van een roterende geluidsdrager, bijvoorbeeld een grammofoonplaat, die worden veroorzaakt door variaties in de draaisnelheid. Bij wow gaat het om langzame variaties – circa 0,1-10 Hz – bij flutter om snelle – meer dan ongeveer 10 Hz.” (Bron: Wikipedia)
Wow & Flutter is een nieuwe rubriek op Altcountry.nl. Wat het letterlijk betekent heb ik hierboven vermeld, maar voor mij is het technische begrip onlosmakelijk verbonden met het tijdperk van de grammofoonplaat. meer…
Tjonge, die Daniel Norgren wordt hier te lande wel binnengehaald als de nieuwste bluesrevelatie. Ik moet zeggen, ik zie dat niet zo. Nu ben ik geen rabiate volger van de nieuwste blanke blues-ontwikkelingen, en misschien zijn die er ook niet in dit nogal zichzelf herhalende genre, dus in principe is dit niet zo aan mij besteed. Toch is er ook heel veel vóór Daniel Norgren te zeggen, die zichzelf niet een bluesman wil noemen, maar meer een Zwitsers legermes. En dat klopt; live is de jonge Zweed een one man garagebluesband, een soort van Nikkelen Nelis. meer…
Met Squirrel Nut Zippers zorgde Jimbo Mathus in de jaren negentig voor een kortstondige hype met een swingrevival. Een genre waarin ook Andrew Bird’s Bowl Of Fire destijds te plaatsen viel. Naast de zwierige zigeunerjazz met Squirrel Nut Zippers leefde Mathus zich voorts met zijn Knockdown Society uit in deltablues. Maar dan nu: Jimmy The Kid (Hill Country Records), een verpletterende plaat van de uit Mississippi afkomstige alleskunner. Jimbo Mathus levert een ongekend rauwe alternatieve countryplaat af die zijn weerga meer…
Larry Grimes zucht na elke zin. Kris Kristofferson doet dat ook, maar die is een stuk ouder. Een vrolijk plaatje is het niet, dit Concrete Statue (eigen beheer) van Larry Grimes, een artiest zonder website. De singer-songwriter uit Mobile, Alabama, heeft het over de dood en, gelukkig maar, het leven. Zijn nogal sombere kijk op de dingen overheerst. Zoals blijkt uit het eerste nummer van de cd (de titelsong) en het slotnummer 2.974. De gebeurtenissen van 11 september 2001 en de reactie daarop brengt hij in verband met meer…
Wie: William Elliott Whitmore
Waar en wanneer: Paradiso, Amsterdam, 17 september
Tekst en foto’s: Peter Hageman
Mannen met baarden, armen vol tatoeages en stemmen als een boze dondergod boezemen angst in. Zeker als ze ook nog eens een donkere zonnebril dragen. Maar niet William Elliott Whitmore. Als hij meer…
Dj Bob Dylan – The Mississippi Sheiks
De compilaties op het Britse label Ace zijn bijna zonder uitzondering formidabel. Ze zorgen er voor een perfect geluid door alleen maar met originele opnamen aan het werk te gaan. Bovendien zijn het louter kenners die de popgeschiedenis in een juist perspectief weten te plaatsen. Met Theme Time Radio Hour – With Your Host Bob Dylan – Season 2 (Ace/Munich) hebben ze de regie tot op zekere hoogte uit handen gegeven. Op deze dubbel-cd (50 nummers, meer dan 150 minuten) staan meer…
Hayward Williams is te gast op Highway Specific (eigen beheer) van Matthew Davies. Zijn rol is echter nogal gering en fans van de getalenteerde singer-songwriter hoeven om die reden deze cd echt niet aan te schaffen. Geeft helemaal niets, Matthew Davies zelf is reden genoeg. Zijn eerste cd maakte hij als ingezetene van Chicago, tegenwoordig is hij actief vanuit Milwaukee, Wisconsin. Dit is zijn tweede plaat en de singer-songwriter (zang, gitaar, mondharmonica, piano) levert met Dan McMahon (gitaren, piano, accordeon, orgel) en meer…
Zorgvuldig gearrangeerde popsongs staan er op En Route (eigen beheer) van de uit Baltimore, Maryland, afkomstige Cameron Blake. Typisch muziek voor een singer-songwriter die vooral achter de piano zit. Blake zit ook achter een Hammond B3 en speelt verder viool en op één nummer een akoestische gitaar. Met zijn heldere stem voert hij een heel orkest aan begeleiders aan. Cello, klarinet, viool, tuba, percussie, steelgitaar, Franse hoorn, saxofoon, oboe, mandoline en niet te vergeten bas, drums en gitaren, het is meer…
Niet alle artiesten sturen direct een cd op als wij van altcountry.nl ze vragen om een recensie-exemplaar. Van Lowell Thompson kreeg ik in 2006 geen reactie nadat ik interesse had getoond in zijn debuut. Gelukkig kreeg ik wel zijn nieuwste. Heette zijn debuut gewoon Lowell Thompson, deze tweede is in feite opnieuw titelloos, maar met Lowell Thompson & Crown Pilot (Bunkbed Records) geeft Thompson terecht aan hoe belangrijk zijn band is. Ongeveer zoals Crazy Horse staat tot Neil Young, namen die ook in ruimer meer…
Het lijkt op de hoesfoto wel West Texas, maar in Canada hebben ze blijkbaar ook van dat door de hemel opgesloten land. Sky Locked Land (Riverdale) is de vierde cd van de hier nog onbekende Canadees Trevor Tchir. De mondharmonica die de cd opent past helemaal bij de hoes. Alsof dit een plaat is van Butch Hancock. Maar na die eerste noten wordt al snel een warm orgel toegevoegd. En dan is er het heerlijk felle en puntige gitaarwerk van Stephen Tchir dat de opener Are We There Yet? vaart geeft. Op In The Winter is het een banjo die meer…
Niet bijster origineel is het fenomeen coveralbum; velen hebben zich met wisselend succes gestort op het repertoire van anderen. Ook Joe Pernice waagt zich op It Feels So Good When I Stop (Ashmont Records/Bertus Distributie) aan liedjes van onder meer Del Shannon (I Go To Pieces), James en Bobby Purify (I’m Your Puppet) en Todd Rungren (Hello It’s Me), maar meer avontuurlijk en minder voor de hand liggend ook aan songs van Sebadoh (Soul And Fire), Plush (Found A Little Baby), The Dream Syndicate (Tell Me When It’s Over) en meer…
Het oeuvre van Nathan Holscher, singer/songwriter uit Ohio, bestond uit twee cd’s: Pray For Rain en Even The Hills. Americana melancholia in optima forma. Dat oeuvre wordt met het verschijnen van Hit The Ground (eigen beheer) ineens weer een stuk groter. Holscher is dus een volhouder, die voor deze plaat de hulp heeft ingeroepen van producer Ric Hordinski, die eerder achter de knoppen zat bij o.a. Over The Rhine. En is het wat geworden, die derde? Ja, ja, driewerf ja. Het is gewoon meer…
‘I’m moving into another, bigger arena.’ Het zijn Clarks eigen woorden ontleend aan de pers-bio die No Other begeleidde. En hoe waar waren die woorden. Gene Clark kende als solo-artiest geen grote commerciële successen. In 1969, kort nadat Clark ‘Eight Miles High’ schreef, verliet hij The Byrds vanwege nota bene vliegangst. Clark hield echter zowel manager als platenlabel CBS aan. Deze laatsten waren er dan ook verantwoordelijk voor dat Clarks werkelijk geniale solodebuut, Gene Clark With The Gosdin Brothers, meer…
Ze is slechts 18 en met Song Up In Her Head (Sugar Hill/Munich) plaatst ze zich meteen in de eredivisie van de bluegrass. Eerlijk gezegd ligt in die eredivisie wel eens teveel de nadruk op technisch kunnen. Met gasten als Tim O’Brien, Chirs Thile, Abigail Washburn, Darrell Scott, Jerry Douglas, Mike Marshall en Stuart Duncan had dit zomaar zo’n soort plaat kunnen worden. Doordat Sarah Jarosz (zang, gitaar, mandoline, banjo, piano) meeslepende nummers schrijft, is het niet nodig om de musici in de studio allerlei meer…
Er wordt kundig gemusiceerd op Fascination (Sugar Hill/Munich) van The Greencards. Zo wordt er veelvuldig gestoeid met het ritme, zijn er volop tempobuigingen en lijkt de drang naar avontuur altijd de weg te wijzen. De Australische Carol Young (zang, bas), landgenoot Kym Warner (mandoline, bouzouki, zang) en Engelsman Eamon McLoughlin (viool, cello, zang) geven beslist een moderne draai aan bluegrass op deze vierde cd. Van innovatief samenspel gaat het naar Norah Jones-achtige rustiger momenten. Van zigeunermelodieën meer…
Op de foto’s ziet hij er met zijn te krappe depressiekostuum onaangepast en weird uit; Scott Warrens muziek is echter sprankelend en weemoedig tegelijk. Warren, woonachtig in Los Angeles, is zanger en songschrijver van Signal Hill Transmission en kreeg onlangs de kans om een soloplaat te maken, met als resultaat Quick Fix Bandage (Jangular Music). Hij kreeg muzikale hulp van vele vrienden, maar staat zelf ook zijn mannetje op akoestische en elektrische gitaar, orgel, en lap steel. En ook zijn liedjes zijn dik in orde. Warren begeeft zich zo’n beetje meer…
Vergeving is het thema van Cotton (Music Road Records/Munich), na Mercy (2004) en Pretty World (2007) de derde briljante cd op rij van de Texaan Sam Baker. Het is een groots thema, dat snel tot moralisme zou kunnen leiden. Daarvan is echter geen sprake op Cotton, waarop Baker zoals we inmiddels van hem gewend zijn kleine vertellingen voor ons in petto heeft. Verhalen van weinig woorden over gewone mensen en de ups en downs van het leven. Vergeving; als geen ander weet Sam Baker (55) waar hij meer…
Over de vorige cd van Michael J Sheehy waren we nog enthousiaster: In het gezin waarin Michael J. Sheehy opgroeide was Jezus de God waar alles om draaide, maar Elvis Presley meer…
Vluchtstrook amerika
Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing.
© Alt Country NL