Na drie weken Tour de France op tv blijven we hier enigszins in de ban van Denemarken. Want na de Tourzege van Jonas Vingegaard is het nu genieten van de verrichtingen van diens landgenoot Jan Olsen. Die heeft met Spirit Chant (eigen beheer) een heerlijk album afgeleverd voor liefhebbers van zangers met een ruige strot. Hij begint met het titelnummer met iets dat ergens in de buurt komt van het werk van Robbie Robertson, Daniel Lanois, John Trudell en Mystery Slang. Tijdens de andere nummers noteerden we nog veel meer namen. Elliott Murphy bijvoorbeeld (Here & Now Forever). En Jake LaBotz bij meer…

Met Bones stond hier al wat van Slink Moss and The Flying Aces in de kast. Leuke cd uit 1995 op Rattlesnake Records met wrakke rockabilly. Met de elpee Floating Ghost Hotel (Hi-Style Records) gaat de artiest uit Chicago op dezelfde voet door. Nu als Slink Moss Explosion trouwens. Honey Bee Bop is precies wat de titel belooft. Het knettert uit de luidsprekers. Wat een heerlijk enthousiasme toch altijd bij dit soort muziek. Geen betere manier om de zorgen even te parkeren. ’Baby we’re rockin’’, roept hij op Pass It Around en zo is het maar net. Met de staande bas van Jimmy Sutton, die we kennen van meer…

Bij Teddy and The Rough Riders denk je misschien aan nogal ruige rock, maar dat is niet precies wat dit viertal uit Nashville laat horen op hun tweede, ongetitelde, album. Nee, dit is ouderwetse cosmic countryrock. Swingend in de bruin-oranje zitkuil. In Hey Richard bedanken ze zowel Hank (u weet wel welke) als Richard (de kleine). In Living In The Woods (Appalachia Record Co) klinkt onder meer “If the farmers don’t get funds / There won’t be very much to eat; het zou zo maar een strijdkreet kunnen zijn bij de boerenprotesten hier. Het is echter meer een nummer dat kleinschaligheid meer…

Op platgetreden paden zul je James Combs niet tegenkomen. De Amerikaan stippelt op Falling Under Spells (High Pine Steeple Recordings) mede dankzij de bijdragen van zijn begeleiders een originele route uit langs de randen van americana. Zo begint Ruleless Games met omfloerste trompettonen in wat een vakkundig gecomponeerd stukje popmuziek blijkt te zijn. Denk aan mensen als Don Dixon of Matt Keating. Strange Signs voert naar Laurel Canyon in de jaren 70. Daar vertoeft hij nog enkele malen op dit album, dat grotendeels tot stand kwam door de bijdragen die als bestanden binnenrolden aaneen meer…

Trots en schaamte. Die tegenstelling vormt de basis van Southern Currency (eigen beheer) van de uit Atlanta afkomstige Jefferson Ross. Met het album wil hij aantonen dat het zuiden van de Verenigde Staten niet te vangen valt onder een cultuur. Elke streek heeft zijn eigen gewoonten. Dus schreef Ross elf liedjes over evenzoveel staten. En met de quote uit het Bijbelboek Galaten ‘It is for freedom that Christ has set us free. Stand firm then and do not let yourselves be burdened again by a yoke of slavery’ op een van de zes panelen van de cd-hoes maakt hij duidelijk hoe hij denkt over het meer…

In alle opzichten een prachtige uitgave, dit Brave (Roots And Ramblers Records) van de Zweedse Su Andersson. Een album gestoken in een hardcover met bij alle liedjes op de linkerpagina een grafische voorstelling en op de rechterpagina de tekst. Andersson zingt op een meeslepende manier als Marianne Faithfull op opener Japanese Tea. Met simpele pianoaanslagen, maar doeltreffende pianoaanslagen van Jonas Abrahamsson. Het snarenwerk op mando gitaar en sitar gitaar van Henning Hernsede op Southern Belle is zeer fraai. Scissors is jazzy en Andersson krijgt er meer…

Vier Amerikaanse singer-songwriters vormen samen Fantastic Cat. Geen idee of ze in de toekomst nog meer muziek gaan maken onder die naam. Als het bij dit ene album blijft, dan is het in ieder geval The Very Best Of Fantastic Cat (Blue Rose/Proper/Bertus). Dat blijft ook zo, zelfs als er later nog betere albums verschijnen. Don DiLego, Anthony D’Amato en Brian Dunne brachten eerder soloplaten uit en Mike Montali kun je ook horen als zanger in Hollis Brown. Afwisseling verzekerd natuurlijk met zo’n bezetting. C’Mon Armageddon klinkt als Bob Dylan, of misschien nog wel meer als Jerry Leger. New Year’s Day begint meer…

Al eens gehoord van The Damn Quails? De verdoemde kwartels, in goed Nederlands. Vreemde naam, maar dat gold natuurlijk ook voor De Kevers of de Gouden Oorring. De Damn Quails is een gezelschap uit Oklahoma met Gabe Marshall en Bryon White als kern. Ze brachten in 2011 een eerste album uit, maar na een tweede plaat (2015) gaven ze er de brui aan. Een en ander liep uit de hand met de vreemde verdwijning van hun tourmanager als dieptepunt. Bryon White schudde een alcoholverslaving van zich af en Gabe Marshall ging als soloartiest verder. Maar nu ligt er toch opeens een derde album, Clouding Up Your City ( meer…

Er is waarschijnlijk geen recensie van Neon Blue (New West Records/PIAS) waarin niet geciteerd wordt uit het nummer Country & Western. Daarin noemt Joshua Hedley zichzelf de zingende professor van countrymuziek. Blijkbaar neemt iedereen dat serieus, want hij krijgt louter positieve recensies. Nou ja, niet helemaal waar. Dit stukje wijkt af. Want Hedley stapelt cliché op cliché. En dan krijg je iets dat je zou kunnen omschrijven als country volgens de methode paint by numbers. Maar laten we hem eerst even zelf het woord geven. ‘They say I’m neofolk, a traditional outlaw americana meer…

Songs My Friends Wrote (New West Records/V2 Benelux) is een tussendoortje van Corb Lund. Tien liedjes geschreven door collega’s en vrienden. Op de hoes zijn dat van links naar rechts Tom Russell, Mike Plume, Hayes Carll, Ian Tyson, John Evans, Fred Eaglesmith, Todd Snider en Geoff Berner. Lund staat zelf in het midden. Op het inlegvel vertelt de Canadees over zijn vriendschappen. Over Carll die hij ontmoette in Canada tijdens een kaartspel. Twee liedjes doet hij van de Texaan. Met Berner speelde hij repertoire van de Stones voor nauwelijks geïnteresseerde Noren in Bergen. Ian Tyson beschouwt hij meer…

Best lastig om iets zinnigs te zeggen over Welcome 2 Club XIII (ATO Records), het nieuwe album van de southern rockers Drive-by Truckers. Niet dat het slecht is, maar bij de vorige drie platen sprong direct het politieke karakter van de songs in het oog. Dat is nu veel minder het geval. Van de negen nummers zijn er twee geschreven door Mike Cooley. De andere, als vanouds, door Patterson Hood. Vooral in de nummers van Hood wordt het verleden onder de loep genomen. In het titelnummer blikt hij terug op het begin van de band, toen ze nog door het leven gingen als meer…

Over Aske Skat is op het wereldwijde web niet zo heel veel te vinden. Hij komt uit Denemarken, heeft het uiterlijk van een hippie, zijn volledige naam is Aske Skat Nielsen en The Highland (eigen beheer) is, na Riding Silver Mind uit 2020, zijn tweede album. Daar moeten we het qua achtergrond bij deze plaat van Aske Skat and his Psychedelic Country Band mee doen. Laten het dan verder over de muziek hebben. Die is eigenlijk precies zoals je die van een psychedelische countryband kunt verwachten. Acht intrigerende nummers die je misschien wel terug katapulteren naar meer…

Lang niet alles wat we bespreken op deze site is altcountry, een term die voor het eerst in de jaren 90 werd gebruikt. Say Zuzu is dat wel. De nummers op Here Again: A Retrospective (Strolling Bones Records/V2) stonden op vijf albums van de band die verschenen tussen 1994 en 2001. Een erg fijne compilatie die zich laat beluisteren als een gewoon album uit de glorietijd van het genre. Met 12 nummers en een speelduur van 51 minuten is nu eens niet gekozen voor een tot de rand gevulde schijf en dat is eerlijk gezegd wel een slimme zet. Want bij cd’s die langer dan een uur duren wil je toch wel weer eens meer…

Er staan prima liedjes op Paper Hearts And Broken Arrows (Welding Rod Records) van Rod Picott. Twaalf stuks zijn het er. Twee geschreven met Slaid Cleaves, met wie hij heel vaak samenwerkt, eentje met Mark Erelli en ook nog een met de onbekende Jennifer Tortorici. Neilson Hubbard verzorgde de productie. Er zitten natuurlijk liedjes tussen die meer aanspreken dan de rest, zoals er ook liedjes op staan die minder opvallen. Maar het verschil daartussen merk je nauwelijks op. Dat betekent niet alleen dat ze allemaal meer…

Ron Grigsby en Jennifer Moraca vormen The Odd Birds en op Tremolo Heart (eigen beheer) krijgt het duo op de meeste nummers gezelschap van een aantal begeleiders waaronder producer Bobbo Byrnes. Op Alright Now benaderen ze de sound van Roger McGuinn solo, terwijl er ook wat akkoorden zijn die herinneren aan The Byrds. Het duo uit Californië is al zo’n tien jaar samen actief. Tussen de tien nummers staan drie covers en dat zijn nogal bekende liedjes. Dat gezegd hebbende; de uitvoering van Wichita Lineman is schitterend. Ze doen zowel schrijver Jimmy Webb als uitvoerder Glen Campbell meer…

De Canadese mondharmonicavirtuoos Mike Stevens stond al 300 keer op het podium van de Grand Ole Opry. Tijdens een van die gelegenheden stond hij naast Roy Acuff, die zich verbaasde over zijn spel. De countryster had nog nooit iemand zo horen spelen op het instrument. Daar kun je je wat bij voorstellen, want Breathe In The World, Breathe Out Music (Stony Plain Records) valt niet onder te brengen binnen een genre. De roots van Stevens lopen van bluegrass naar West-Afrikaanse muziek en van country naar blues en daarbij kan hij zich soms ook nog eens uitleven in meer…

Binnen een jaar na het debuut is hier het tweede album van The Lucky Ones. Met negen nummers in 26 minuten. Bluegrass voor een saloon schreven we over de eerste plaat. Met een titel als Slow Dance, Square Dance, Barn Dance (eigen beheer) mag duidelijk zijn dat dit een logisch vervolg is. De Canadese band nam de liedjes op in vier dagen. Wederom akoestisch en tamelijk onopgesmukt. Met Kate And Dan wordt begonnen met een verhalend liedje over twee levens die eindigen aan de strop. Broken Bow Stomp is een instrumentaal nummer dat het feestje moet verbeelden dat na de meer…

De ondoordringbare noten uit het klavier van Terry Allen brengen je bij een kerkdienst. Maar niet heus, want met religie heeft de Texaan niet zoveel op. Zal wel te maken hebben met de lifter die hij oppikte op het tweede nummer van Bloodlines (Paradise Of Bachelors/Konkurrent). Op Gimme A Ride To Heaven Boy is het Jezus die zijn auto instapt. ‘He said ‘Thanks a lot for the lift / I forgive you of your sins / Yeah I just come from Jerusalem / Where things are going bad / Ahhh gimme a ride to heaven boy / I need to talk to my dad’.’ De twee hebben een goede conversatie, maar de sfeer verandert al snel. ‘Then right in the middle meer…

Zo bekend als zijn vijf jaar oudere broer Flaco Jiménez is de 78-jarige Santiago Jimenez Jr. niet. Maar met Still Kicking! (Hardcharger Records/Blue Élan Records/Shotgun House Records) zou hij zomaar eens een jong publiek aan zich kunnen binden. Want Garrett T. Capps produceerde de plaat van zijn stadgenoot uit San Antonio, Texas. En een enthousiaste Jesse Dayton besloot die opnamen uit te brengen op zijn eigen pas begonnen label. Dat betekent niet dat Jimenez opeens zijn stijl heeft veranderd. Hij speelt conjunto op een knoppenaccordeon in een stijl zoals zijn vader meer…

De passievolle rock van Michael McDermott speelt zich deze keer af op een fictieve straat die overal zou kunnen liggen: St. Paul’s Boulevard (Pauper Sky Records/Continental Record Services). De uit Chicago afkomstige singer-songwriter introduceert allerlei karakters die er een plek hebben gevonden. Jong en oud. Arm en rijk. Verloren zielen en lieden die als herboren weer nieuwe energie hebben gevonden. De beroemde auteur Stephen King is een verklaarde fan, dus een liedje schrijven kun je wel aan McDermott overlaten. En hij rockt nog altijd als een Springsteen. En als Little Steven, Southside meer…

De broers Pascal en Walter Wilhelm van de Nederlandse band Ticket West schreven voor het eerst alle nummers zelf voor het derde album 49 Park St. Blues (eigen beheer/Sonic Rendezvous). Dat is een belangrijke stap, want in de blues hoor je veel te vaak dezelfde liedjes. Ticket West geeft met deze elf nummers een slinger aan oude tradities die daarmee weer even kunnen voortbestaan. De groepsnaam werd enkele jaren geleden gekozen omdat de band vooral de blues van de Amerikaanse westkust wilde spelen, maar op dit album zijn invloeden uit alle hoeken van de VS te horen. Op het swingende I Did You Wrong beginnen meer…

Racine was in 1992 een album van Sass Jordan dat minstens zo stoer was als het ook dat jaar verschenen The Southern Harmony And Musical Companion van The Black Crowes. De Canadese met de ruige strot kan het nog steeds, zo maakt ze direct duidelijk met het hard rockende Still Alive And Well waarmee Bitches Blues (Stony Plain Records) opent. Drie eigen nummers en vijf covers heeft ze in petto. Vroeg Janis Joplin om een Mercedes Benz, Jordan wil een Chevrolet, een liedje uit 1959 overigens. Jordan kroop zo’n 20 jaar geleden in de huid van Joplin tijdens een musical; ze had (en meer…

In de jaren 70 leefden de vrienden Bobby Allison en Gerry Spehar het wilde leven van troubadours in Colorado en in de jaren 80 probeerden ze het als ambitieuze songwriters te maken in Nashville. Ze zijn eigenlijk nooit gestopt met wat ze deden, daarvoor hadden ze er veel te veel plezier in. Zonder hoge verwachtingen bleven ze in hun vrije tijd nauwgezet bezig met hun vak. Op Delta Man (eigen beheer) hoor je dat terug. Het plezier. En het geloof in de muziek. Met Kinda Like Love beginnen ze met een nummer dat ook op Love And Danger van Joe Ely had kunnen staan. Met een koortje als de Eagles. Bite The Bullet is meer…

Wat je van ver haalt is lekker, zegt men. Maar soms is iets dat van dichtbij komt even lekker, of zelfs lekkerder. We hebben het over het debuutalbum van Elephant, toepasselijk getiteld Big Thing (Excelsior/V2). De Rotterdamse band bestaat uit zanger-gitarist Frank Schalkwijk, drummer Kaj van Driel, gitarist Michael Broekhuizen en bassist Bas Vosselman. Allemaal hebben ze al een verleden in andere bandjes, maar op Big Thing lijkt alles samen te komen. Het kwartet grossiert in aantrekkelijke songs, tien stuks in een klein halfuurtje; laten we het Westcoast-indierock met meer…

Voor lekker vuige rockproducties moet je zijn in Mississippi bij Matt Patton en Bronson Tew van Dial Back Sound. De band Eleganza! zakte van de Twin Cities af naar het zuiden om daar in de studio in het plaatsje Water Valley dit Water Valley High (Dial Back Sound/Sonic Rendezvous) op te nemen. Eleganza! bestaat uit drie gitaristen, een bassist, drummer en toetsenist. Drie leden zingen. Of schreeuwen als het moet en Patton en Tew laten zich daarbij niet onbetuigd. Even If There’s One begint nog tamelijk rustig, met gast Jimbo Mathus op slidegitaar. Daarna trekt de band fel van leer op het punky meer…

Het nieuwe album van Wilco heet Cruel Country en dat is een beetje dubbelzinnige titel. Gaat het over de VS of over countrymuziek? Want Cruel Country zou het album zijn waarop Wilco het (art)rock-pad verlaat om terug te keren naar de (alt)country. Wel, wie een album als het debuut A.M. verwacht, komt bedrogen uit. Zo’n album is Cruel Country niet geworden. Dit twaalfde studioalbum is een plaat met grotendeels akoestische nummers, waarop Jeff Tweedy en de zijnen de country- en folkinvloeden wel sterker laten doorschemeren in de 21 nummers (ja, dit is ook al een dubbelalbum). Het titelnummer en meer…