Peter Rogan is een elektricien in een staalfabriek in Pennsylvania. Hij verkocht zijn Honda motor om de opnamen van Broken Down Love (Melt Shop Records) te bekostigen. De vijftiger ontmoette Phil Madeira op een cursus songschrijven en dat contact leidde tot meer. Madeira speelt toetsen en lap steel op het tweede album van Rogan, die ook verder niet te klagen heeft aan hulp van meer ervaren krachten. Will Kimbrough (elektrische en akoestische gitaren, slidegitaar en mondharmonica), Chris Donohue (bas) en Dennis meer…

De sinds 2007 in Amerika wonende Brit Rupert Wates keert op For The People (Bite Music) terug naar zijn roots die in Engelse folk liggen. Het van tokkelende gitaar voorziene titelnummer trekt naar de jaren zestig. Het is geschreven voor allen die vechten voor hun leven. Dat is alles wat hij kan doen, zingt hij. En misschien is dat wel genoeg, omdat je hoort dat hij het meent. Zo af en toe moet je denken aan Nick Drake. Soms is zijn muziek voorzien van een wollen deken, maar dan prikt de hoge stem van Wates daar doorheen. De liedjes gaan over vroeger en nu. Ze spelen zich af in de Spaanse kuststad Cadiz en meer…

David Christian verliet Engeland wegens de brexit en vertoeft sindsdien op het platteland van Frankrijk. Na 29 jaar moedwillige mislukkingen met zijn band Comet Gain was het tijd voor iets anders. Hoewel, hij had wel de hulp nodig van zijn Britse vrienden voor For Those We Met On The Way (Tapete Records). Op dit werkstuk onder de naam David Christian And The Pinecone Orchestra krijgt hij hulp van mensen van zijn vorige band en andere bands zoals The Clientele, Teenage Fanclub en Hanging Stars. Het verhuizen naar een ander land betekende dat Christian juist dieper in zijn verleden dook. Hij bekeek meer…

Mariposa Gold (Perpetual Doom) is het debuutalbum van Tommy & The Ohs. Bij beluistering lijkt het erop dat Tommy And The Ohs een typisch studioproject is. De nummers kennen teksten die weinig voorstellen maar die uitstekend gebruikt kunnen worden als kapstok voor 9 psychedelisch klinkende uitspattingen. Dat klinkt erger dan het is, want de uit Nashville afkomstige Thomas Oliverio (zang, gitaar en theremin!) houdt het wel allemaal binnen de perken. Het blijven liedjes. Je hoort puntige gitaarloopjes (met reverb en wah wah), jengelende orgelpartijtjes, en solo’s op meer…

Elke Europese tournee brengt de Canadees Jerry Leger in Groningen. Het is een pleisterplaats geworden voor hem. Leger maakte er vrienden, maar een van hen is er niet bij op 29 april als hij weer in de stad is voor een concert in het Der Aa-theater. Dat is de vorig jaar overleden Jan Kooi van platenzaak Elpee. Leger droeg zijn nieuwe album Nothing Pressing (Latent Recordings/ Bertus) op aan hem. En aan een eveneens overleden Canadese vriend. Liedjes met vragen over het bestaan, doodgaan, hoop, vertrouwen en hartzeer zijn het geworden. Toch is het niet een werkstuk in meer…

Ha, een nieuw album van Clementine Was Right, het songwriting-verhikel van Mike Young. Can’t Get Right With Darkness (eigen beheer) heet het jongste werk. Bij de bespreking van de vorige plaat merkten we al op dat de teksten van Young redelijk onnavolgbaar zijn. Dat is op deze nieuwe plaat niet anders maar er zitten wel interessante vondsten tussen, zoals Your heart is just a tenant and that’s all that it is / Like a bluebird with a shotgun underneath your chin, gezongen in The Blood In Your Face. Young (gitaar, meer…

De Amerikaanse Kendra Morris zou de nieuwe Amy Winehouse kunnen worden. En dan zonder de ellende van aftakeling door alcohol en drugs. Want de in New York wonende soulzangeres loopt al een tijdje mee. En ze heeft al met wat demonen afgerekend. Op Nine Lives (Colemine Records/Konkurrent) staat bijvoorbeeld een liedje met de titel Dry; over haar worsteling om de drank te laten staan. Het album omvat een periode van zo’n tien jaar die niet de meest gelukkige waren in haar leven. Ze was zelfs even van plan om geen platen meer te maken. Want zulks is toch ook maar een uitputtingsslag. Maar meer…

Voor de reeds lang trouwe lezers van deze website is Kelly Pardekooper geen nieuwe naam. De singer-songwriter maakte vooral in het eerste decennium van dit millennium indruk met de albums die hij uitbracht. Het is, denk ik, ook 15 jaar geleden dat ik in een sneeuwstorm een optreden van hem bezocht in de wouden van Hollandse Rading. De man is echter altijd muziek blijven maken, hoewel hij de laatste jaren zijn aandacht wat meer verlegde naar liedjes voor tv-series. In dit nieuwe voorjaar brengt hij echter weer een mini-album uit, getiteld Autumn (eigen beheer). Daarop 7 nummers, als vanouds meer…

Met het coversalbum Introcing Karl Blau had de muzikant uit het in de staat Washington liggende Anacortes veel succes in 2016. Hij kon er zelfs uitgebreid mee door Europa touren. Het was wel een afwijkend album in het oeuvre van de do it yourself-artiest, dat inmiddels al meer dan 50 albums omspant. Love & Harm (eigen beheer) is een soort vervolg op Introducing, ware het niet dat het hier een om album met hoofdzakelijk originele nummers gaat. Maar wel duidelijk met dezelfde sfeer, een sfeer die je zou kunnen krijgen door Charley Crockett deel te laten uitmaken van het oude Lambchop meer…

Margot Merah noemt Take Heart (eigen beheer/Sonic Rendezvous) een nooit gekoesterde wens die in vervulling ging. Haar drukke leventje met Sophie Janna als folkduo The Lasses was door de coronapandemie tot stilstand gekomen. Enthousiaste reacties op enkele onlineconcerten die ze solo deed, brachten haar op het idee voor deze plaat. Samen met de Schotse multi-instrumentalist Alan McLachlan, bekend van The Scene en Sjako!, begon ze eraan. Maar Merah werd ernstig ziek en ging een onzekere tijd tegemoet. McLachlan werkte ondertussen door aan de opnamen en voegde banjo, mandoline, piano, dobro en meer…

Met haar trillende stem die hoge registers zoekt, zal Anna Ash niet iedereen kunnen bekoren. En met doorsnee country heeft Sleeper (Black Mesa Records) weinig van doen. Ook niet van het alternatieve soort. De capriolen van haar kopstem zijn eerder te vergelijken met het volstrekt unieke oeuvre van de Peruaanse zangeres Yma Sumac (1922-2008). Niet alleen de manier van zingen van Ash is bijzonder. De instrumentatie sluit daar naadloos op aan. De blazers en het kantige spel brengen op Popularity een niet alledaagse vorm van soul. Orgeltje eronder. Ash komt uit de noordelijke staat Michigan, maar meer…

In de recensie van Eric Bolander’s vorige plaat, The Wind, schreven we dat de strijkers die hij in zijn songs gebruikt in eerste instantie helemaal niet opvallen. Op zijn nieuwe plaat, Can’t Get There From Here, ligt dat iets anders. An Introduction, waarmee afgetrapt wordt, is namelijk een kort stukje puur cello. En ook op andere nummers is het strijkwerk van Seth Murphy uitdrukkelijk(er) aanwezig, zoals in een van de prijsnummers Cold Men, dat Bolander schreef in protest tegen de slechte behandeling van mijnwerkers in zijn thuisstaat Kentucky. In het uitbundige en meeslepende Beggin’ For Change meer…

Tony Kamel, een naam waar je, als je ‘m op z’n Nederlands uitspreekt, best om kan lachen. Maar met Back Down Home, het debuut van Kamel, hoef je niet te lachen, hoor. Dit is heel degelijke southern americana, uitgebracht op het label van Bruce Robinson, The Next Waltz. Doet wel denken aan iemand als Grayson Capps. Een beetje hese stem en opererend in een reeks van stijlen, maar iets minder intens als Capps. Gulf of Mexico-muziek. De in Houston geboren Kamel zingt er ook over in Slow On The Gulf. Er wordt op die kustwateren ook gesurft natuurlijk, maar wat doe je als je dat met het meer…

Hé, een nieuw album van Sarah Borges. Ditmaal zonder haar begeleiders The Broken Singles. Tsja, die pandemie, hè. Voor dit nieuwe album ging Borges thuis in Boston, met een akoestische gitaar, in de kast zitten voor de rudimentaire opnames van 10 nummers. Die stuurde ze naar haar vaste producer Eric Ambel met het verzoek er echte songs van te maken. Hij zocht er de juiste mensen bij die hun bijdrages instuurden. Zo kwam met het nodige knip- en plakwerk het toepasselijk getitelde Together Alone (Membran) tot stand. En het is op deze manier nog best wat geworden. Je meer…

Kijk nu alleen al eens naar die hoes van The Architect (Garment District Records), die is toch prachtig? Alleen daarom al verdient David James Allen een ster. Nee hoor, die vier sterren komen de Canadees voor dit album volledig toe op grond van de songs die hij ten gehore brengt. Die zijn stuk voor stuk (10) de moeite waard. Laten we het rootsy pop noemen, maar dan wel behoorlijk rootsy. Allen had in zijn twintiger jaren behoorlijk wat met zichzelf te stellen, in psychisch opzicht. Die tijd ligt nu achter hem, hij is gelukkig, maar hij weet die ervaringen uit het verleden wel goed meer…

De Zweedse Sofie Livebrant heeft acht gedichten van Emily Brontë op muziek gezet. Oude Britse folk past het best bij dat vaak in wanhoop gedrenkte werk van de Britse schrijfster die leefde van 1818-1848. Weep The Time Away (Rootsy Music/V2) is een uiterst sfeervol werkstuk geworden. Livebrant (zang, gitaar) werkte nauw samen met producer Johan Lindström (gitaar, pedal steel, bas, synthesizer, orgel, piano, zang). Na het als een zucht voorbijtrekkende Mayflowers, valt op Shall Earth No More Inspire Thee vooral het fraaie gitaarspel op. Het voelt aan als oudere folk, maar de combinatie van meer…

Na Mariosa Delta uit 2017 weer eens een nieuw album van Fred Wickham. Als Fred Wickham Caravan deze keer. Met zijn oude maatje Richard Burgess met wie hij ruim twintig jaar geleden al altcountry maakte in de band Hadacol. Town Without Soul (Black Site/Sonic RendezVous) biedt wederom country van het alternatieve soort, met af en toe fijne scheuten soul. Dat laatste vooral als er blazers om de hoek komen kijken. Zoals dat het geval is in Just Because You Can. De gastrol van zangeres Angela Hacker helpt daarbij ook. En met een trage tik op de rand van het drumstel weet je ook altijd precies meer…

Sam Lewis heeft zich bij Martin Harley en Daniel Kimbro gevoegd voor een aangenaam en vooral uiterst relaxed album. Op Harley Kimbro Lewis (eigen beheer) duiken de drie vooral in het verleden. Op Grey Man doen Harley Kimbro Lewis dat zoals Ry Cooder het ook kan. Met respect voor oude tradities en andere culturen. Geen moment oubollig. Het album herinnert ook aan het werk van iemand als Brendan Croker. Neighbors is een grappig liedje over buren die het niet leuk vinden dat ze buren hebben. De Engelsman Harley bracht zijn blues de hele wereld over tijdens avontuurlijke reizen. Kimbro komt meer…

De titel van Neon Dream (eigen beheer) komt uit het liedje Austin Motel, waarmee het album opent. Audrey Spillman kijkt op het nummer terug op de tijd dat ze haar man Neilson Hubbard leerde kennen. De twee reden van Nashville naar Austin om daar wat gerepareerde apparatuur voor in de studio op te pikken. Spillman kende de stad nog niet en ze hadden er een geweldige tijd. De akkoorden glijden langs het neonlicht. Een en al warmte. De intieme sfeer blijft op de meeste nummers behouden. Alleen met de stampende jazzrock van Breakthrough breekt ze daar even doorheen. Ze besluit met meer…

Kees Prins, Paul de Munnik en JP den Tex trekken door het land met het theaterprogramma De Vertalingen. Ze spelen dan nummers van Bob Dylan, Joni Mitchell, Lou Reed, Tom Waits, Robbie Robertson en Neil Young. In het Nederlands dus. Die nummers staan ook op het op Vlieland opgenomen De Vertalingen – 11 iconische popsongs (Cavalier Recordings/Comme Les Chansons). Elf stuks op lp en eentje extra op cd. The Weight van The Band heet hier De Last. En Cinnamon Girl van Neil Young komt langs als Meisje Kaneel. Toch raar dat je pas met zo’n vertaling beseft meer…

Het had zo maar helemaal verkeerd kunnen aflopen met Duquette Johnston. Nadat hij even na de millenniumwisseling uit het redelijk succesvolle Verbena stapte, een band die ooit met Foo Fighters tourde, verloor hij zich in drugsgebruik. Hij belandde in de gevangenis en besefte dat al die shit niet nodig was om goede muziek te maken. De uit Alabama afkomstige Johnston kreeg na drie soloalbums echter te maken met nieuw onheil. Zijn vrouw werd in 2014 na de geboorte van een zoontje ernstig ziek. The Social Animals (Single Lock Records) gaat over hoop houden. Johnston zorgde voor zijn gezin dat hij door meer…

De naam van Roman Giberson staat op een affiche voor het Wild Hare Music Festival in Oregon, waar verder alleen maar interessante artiesten optreden. Die moest dus even gecheckt worden. Blijkt dat hij vorig jaar een album heeft uitgebracht dat de moeite zeker waard is. Op het festival staat hij als Roman Giberson & the Long Haul, maar het ongetitelde album (Loaded Trucker Music) staat gewoon op naam van Giberson zelf. Daarop staan 12 songs waarop hij laveert tussen country, rock en ja, ook countryrock. Een klein beetje zoals Chris Stapleton dat doet. En gelijk Stapleton zit er meer…

De wereld staat in brand. Turn Up The Heat, zo heet het nieuwe album van het Amsterdamse gezelschap Tennessee Studs. Het titelnummer dat begint als de soundtrack van een spannende western* maar al gauw overgaat in een soort Appallachian countryfolknummer, ziet meer op de ecologische uitdaging voor de aarde maar zou evengoed kunnen gaan over de manier waarop we de beschaving bedreigen met oorlog en terreur. Een mooie binnenkomer. De Studs bestaan uit een Zweed, een Amerikaan en drie Nederlanders. Na hun vorige album, See You Around (2016), heeft er één meer…

Ook distributeurs en promotors hebben enorme last van de nieuwe regelgeving voor postpakketjes uit landen buiten de EU. Zo bleef een doos vol exemplaren van You Don’t Really Know Me (Black Mesa Records) van de Amerikaan Tim Easton maanden ergens bij PostNL opgeslagen. Kan de politiek geen einde maken aan deze waanzin? Artiesten zijn de dupe. Muziekliefhebbers zijn de dupe. Onbekende artiesten opsporen en die dan vragen om een exemplaar om te recenseren is er niet meer bij. Dat kost veel te veel geld namelijk. Het is ronduit absurd dat je moet betalen om post uit het buitenland in ontvangst meer…

Twee jaar geleden bespraken we hier het 5-sterren soloalbum van Benjamin Tod. Nu is het de beurt aan Glory (Anti-Corporite Music) van de Lost Dog Street Band. Dat is de groep die Tod vormt met zijn levenspartner Ashley Mae (fiddle en zang) en Jeff Loops (staande bas). De 10 nummers, in 40 minuten, zijn allemaal van de hand van Tod en beschrijven zijn wederopstanding na diep in de put te hebben gezeten. Dat het geen makkelijke gang is geweest mogen wel duidelijk zijn. Uit het openingsnummer Until I Recoup (Glory 1): Hey say it ain’t easy I know that’s the truth/ That hard livin’ crown meer…