De muziek op Springtime In The Heart (Five By Nine Recordings) van Heath Cullen past goed bij het zwart-wit van de hoes. Stemmig. Sober. Sterke gelijkenis ook met het artwork op albums van producer Joe Henry, die dit millennium de hoezen ook voornamelijk in zwart-wit steekt. Net als veel albums van diens voorbeeld T Bone Burnett trouwens. En met een nummer van die laatste besluit de Australiër Cullen zijn vierde album. Deze artiest van down under heeft al behoorlijk naam gemaakt, zijn vorige album kwam tot stand met The Imposters, de meer…

Heather Reid en Jonny Miller vormen samen Peach & Quiet. Ze wonen op Pender Island, gelegen voor de kust van British Columbia, aan de westkant van Canada dus. Het debuut Just Beyond The Shine (eigen beheer) van het paar is een fijne vorm van folkrock, te vergelijken met Buddy & Julie Miller en Sarah Lee Guthrie & Johnny Irion. Het eerste nummer Empty To Fill jengelt als The Byrds. Multi-instrumentalist Steve Dawson speelt op de meeste nummers mee en produceerde samen met het duo. Op For My Love neemt Adam Dobres die dubbelrol waar. Het meer…

Een goede stamp en een voorwaartse rol. Alles wat Sam Morrow nodig heeft is zijn gitaar en zijn ‘shitkickin’ band’. Je gelooft hem als hij dat zingt op Money Ain’t A Thang. Het staat op Gettin’ By On Gettin’ Down (Forty Below Records). En dat biedt wederom een heerlijk potje southern rock. Morrow gaat op pad met een Wicked Woman die maar amper het spoor tussen de lijnen op het wegdek weet te houden. Dus buigt hij mee in het vertrouwen dat zijn slidegitaar erger weet te voorkomen. Op Make ‘Em Miss Me klinkt een koebel. Altijd goed. Helemaal meer…

Een Tinfoil Hat (Dixiefrog/Bertus) is een hoofddeksel van tinfolie. Dat materiaal is in onbruik geraakt en vervangen door aluminiumfolie. Het verhaal gaat dat tinfolie beschermt tegen hersenspoeling. Een Tinfoil Hat was volgens Popa Chubby nodig om het bizarre jaar 2020 door te komen. De wereld kreeg te maken met Covid-19 en Amerika moest ook nog afrekenen met een narcist als president. Nee, de bluesrocker uit New York is echt niet gek, hij gelooft zelf die onzin ook niet. Maar zo’n hoofddeksel was wel makkelijk geweest om aan alle chaos te ontkomen. Helemaal meer…

Jason Ringenberg steekt deze maand met kop en schouders uit boven de concurrentie. Met een flinke voorsprong aan punten staat hij op nummer 1 in de Euro Americana Chart. Terechte waardering, want de oude held heeft met Rhinestoned (Courageous Chicken/Sonic Rendezvous) een formidabel album afgeleverd. Een paar keer schiet zijn stem in een hik weer flink de hoogte in als tijdens de hoogtijdagen van Jason & The Scorchers. En dat komt geen moment geforceerd over. Belangrijker nog: Ringenberg schrijft liedjes die er toe meer…

Met My People (Single Lock Records/Konkurrent) brengt de band Cha Wa de traditie van de Mardi Gras Indians uit New Orleans een paar stappen verder. Als er iemand is die dat kan en mag doen, dan is het Joseph Boudreaux Jr. wel. De zanger en bandleider van Cha Wa is de zoon van Big Chief Monk Boudreaux, die sinds de jaren 60 van de vorige eeuw dertig jaar lang furore maakte met The Wild Magnolias. Daarnaast begon senior ook de band The Golden Eagles. Alles draait bij deze Afro-Amerikanen die zich verkleden als indianen om een wilde vorm van meer…

De Italiaanse Giulia Millanta woont al zo’n negen jaar in Austin, Texas. Met Tomorrow Is A Bird (Ugly Cat Music) is ze toe aan haar zevende album. Het leven in al zijn facetten komt aan de orde in de liedjes van de singer-songwriter, die zich omringd weet door fijn volk. Gabriel Rhodes produceerde samen met haar de tien liedjes en als multi-instrumentalist laat hij zich ook niet onbetuigd. Millanta houdt de luisteraar voor te blijven dromen. Ook als je geen Castle In The Clouds in het vooruitzicht hebt. Ze klinkt er af en toe een beetje als Marianne meer…

Zoeken. Het leven dwingt je te blijven zoeken. Onverwachte wendingen, tegenslagen; Brigitte DeMeyer had het een en ander te verstouwen. Seeker (BDM Music) is de weerslag van die tijd. ‘Some got the struggle / Some got the ease’, klinkt het op Salt Of The Earth. ‘What I find / Is I’ve gone blind to / Where I do belong’, zingt DeMeyer op het titelnummer. Een tamelijk rustig liedje is het. Het is geschreven vanuit de wetenschap dat je moet blijven zoeken en dat je vertwijfeling geen kans moet bieden. De angst voor het onbekende wil ze ombuigen in kracht. Ze heeft soul en meer…

In sommige kringen wordt de in Virginia opgegroeide Morgan Wade als the next big thing beschouwd. En daar was, gelet op wat zij liet horen op het album dat zij in 2018 als Morgan Wade & the Stepbrothers maakte, Puppets With My Heart, best wat voor te zeggen. Er werd dan ook met grote verwachtingen uitgekeken naar het eerste echte solo-album van Wade. Dat is er nu: Reckless (Thirty Tigers) getiteld. En er staan een paar heerlijke songs op, maar volledig overtuigen doet het niet. Het is een soort countrypop met ruige randjes, zoals je dat kunt horen van iemand als Ashley McBryde. Dat meer…

My Last Storm (Continental Song City) van Douglas Greer is een boodschap aan de ontkenners van klimaatverandering. De Texaan leeft aan de Golf van Mexico en dat gebied overstroomde in vijf jaar liefst drie keer. Terwijl zoiets volgens de berekeningen eens in de 500 jaar voorkomt. Op het titelnummer heeft hij het over de duivel die met al dat water vooral onheil over de armen uitstort. Hij heeft het over slachtoffers die zich voornemen nooit weer terug te keren naar de Golfkust van Texas, maar als de storm is gaan liggen toch weer gaan. Want misschien valt het allemaal meer…

Wat een bijzonder album is Daddy’s Country Gold van Melissa Carper. Who needs de teletijdmachine van professor Barabas, als je ook gewoon naar dit album kunt luisteren om terug in de tijd te reizen? Zo overtuigend worden hier de jaren 40 en 50 neergezet door deze in Nashville wonende Carper. Dit is haar officiële solodebuut, na een paar platen met een muzikale partner (o.a. als de Buffalo Gals Band). Ik zie omschrijvingen als  ‘the bluegrass Billie Holiday and a country Janis Joplin’ en dat is eigenlijk een erg treffende vergelijking. Het is jazz, het is western swing en meer…

Bart de Win en Arianne Knegt bleven noodgedwongen in Eindhoven voor de opnamen van One Lifetime (Shine-A-Light Records/Coast To Coast). Samen vormen ze Tip Jar en meestal vlogen ze naar Texas om er een plaat op te nemen. En om daar op albums van andere artiesten mee te spelen. Dat zat er vorig jaar niet in. Helemaal zonder Amerikaanse inbreng is ook deze nieuwe worp nummers niet. Ron Flynt, Walt Wilkins en Bill Small namen hun bijdragen op in Texas. Net zoals Gilad Atzmon klarinet toevoegde vanuit Griekenland. En BJ Baartmans meer…

De begin deze maand overleden cabaretier en beeldend kunstenaar Jeroen van Merwijk maakte de tekeningen voor Finally (Coast To Coast) van de Nederlandse band The Secret Combination. Dwars tegen de trend van streamen en downloaden in is dat een uiterst verzorgd vormgegeven dubbelalbum. Bandleider Jeff Mitchell schreef alle veertien nummers, die overigens ook op een enkele cd hadden gepast. Als zanger brengt hij countrysoul van het beschaafde soort. Eigenlijk is alles beheerst en kundig aan Finally; toch is het eindresultaat beslist boeiend. Solo’s meer…

Artiesten uit Scandinavië zijn meesters in het kopiëren. Meer dan eens weten ze ons compleet te verrassen met platen die uit een ander tijdperk lijken te komen. Prachtige westcoastproducties of knappe altcountry, het lijkt wel of die bands uit Zweden, Noorwegen, Finland en Denemarken altijd alles goed doen. Hoe zit dat met Love On Drugs? De bandnaam zit verstopt in de titel meLODies (Paraply Records/Hemifrån). De band van de Zweedse Thomas Pontén begeeft zich op het snijvlak van pop en rock. Let The Banner Wave zou je bijna toeschrijven aan een band meer…

Nul (0) sterren voor de lelijke hoes en nul (0) punten voor de supersaaie bandnaam. Maar vier sterren voor de heerlijke liedjes die de vijf mannen uit Memphis ons voorschotelen. Your Academy levert namelijk een titelloos debuut (eigen beheer) af waar we dan maar gewoon U tegen zeggen. Tsja, en debuut? Dat klopt wel maar de mannen hebben met andere bands in het verleden al menig plaatje op de markt gebracht. Geen jonkies dus. Het zit zo: bassist Johnny Norris zat in het powerpopbandje Crash Into June dat rond de eeuwwisseling plaatselijk flink bekend was in Memphis. Sindsdien meer…

Dat Bones Owens een tijdje op het podium stond met Bon Jovi vergeven we hem. Zijn debuut Bones Owens (Black Ranch Records/Thirty Tigers/Bertus) is veel te lekker om hem dit aan te wrijven. Owens verbergt op de hoes zijn hoofd onder een cowboyhoed, dus de vrees voor hair metal is ongegrond. Wat is het dan wel? Wel degelijk een soort hardrock, maar niet van de opgepoetste soort. De cd begint met een flits: Lightning Strike. Dat klinkt als een combinatie van rockabilly met glamrock; als Jon Spencer Explosion met New York Dolls. Een stuiterende meer…

De bandnaam Soo Line Loons is ontleend aan een spoorlijn door het zuidoosten van de Amerikaanse staat Minnesota. Het derde album van de formatie uit Minneapolis heet simpelweg Soo Line Loons (eigen beheer). Door de stem van zanger Grant Glad valt meer dan eens te denken aan Sixteen Horsepower. Dat is bijvoorbeeld het geval op de moordballade Old Mill. Ook Don’t Let Me Go gaat die kant op, waarbij door de bibber in de stem van Glad ook Tragically Hip genoemd kan worden. Onheilspellend als het moeras. Funktry is misschien ietwat een stijlbreuk zo halverwege het meer…

Beth Lee heeft gebroken met haar begeleidingsband The Breakups. Die naam staat althans niet vermeld op het album Waiting On You Tonight (eigen beheer), zoals bij twee voorgaande platen. Dat betekent niet dat ze er alleen voorstaat. Vicente Rodriguez produceerde en kroop achter de drumkit, James DePrato speelde gitaar. Beiden komen uit de band van Chuck Prophet. Verder speelt Julie Wolf (Ani DiFranco) orgel. Ze doen alle drie nog wel meer op deze plaat, maar laten we het over Beth Lee hebben. Die laat direct krachtig van zich horen met het titelnummer meer…

De hippie-ouders van Jesse Brewster trokken van Californië naar Hawaï en weer terug. Op zijn twaalfde had Jesse op tien scholen gezeten. Een constante was er vooral in de vorm van muziek. Zijn ouders draaiden Willie Nelson, Rolling Stones, Beatles, Tom Petty, Fleetwood Mac, Bob Marley en Eagles. The Lonely Pines (Crooked Prairie Records) biedt dan ook vertrouwde klanken. De Californische countryrock klinkt niettemin fris genoeg. Brewster heeft een soepele stem, die hij makkelijk om hindernissen slingert. Die volstrekt natuurlijke wijze van zingen doet meer…

Even herhalen: Tommy Oberon schrijft de muziek, Rebecca Rose de teksten. Daarmee houdt het voor haar op. De groepsnaam Oberon Rose benadrukt haar belangrijke rol. Wat een lekkere liedjes leveren ze samen af. Pure pop. Holographic Blues (ThouArt Records) is een must voor liefhebbers van powerpop. Net als hun vorige plaat Tell Me All About It trouwens. Een gitaar snijdt door Sinner, Miss Lonely Heart heeft dubbellaagse zanglijnen. Er zijn heerlijke koortjes en gitaarakkoorden die je meenemen over American Avenue. Het is een wereld waar Falling Up de meer…