Een foto van een geborduurd handwerkje in een lijstje op de cover. Folk dus? Niets daarvan. Love Your Work (Tapete Records/Sonic Rendezvous) is verbeten pubrock. Je zou het ook gewoon punk kunnen noemen. Maar met de omschrijving hoekige rhythm-and-blues zal het met skinny ties uitgedoste viertal dat zich Eight Rounds Rapid noemt ook kunnen leven. Allemachtig, wat zal dit live een belevenis zijn. Het soort rock-’n-roll waarbij het zweet over het hele lijf jaagt. Ze komen uit het Britse Essex en met gitarist Simon Johnson hebben ze een geweldig meer…

Birth, School, Work, Death brulden The Godfathers in 1988. Dat was het leven volgens de Britse pubrockers. Voor The United State (Singular Recordings) schreef de Amerikaan Justin Wells ook liedjes die beginnen bij de geboorte en eindigen bij de dood. Het fatalisme van The Godfathers is hem vreemd, toch geeft ook hij zich in zekere zin over aan de onvermijdelijke loop der dingen. En daarbij heeft hij een positieve boodschap, want hij legt de nadruk op de gevoelens die in elk mensenleven langskomen, zoals vreugde, verdriet, opwinding, pijn, hoop, angst. Zoveel meer…

Het debuut, This Highway, van de Newyorkse klassieke countryzanger Zephaniah Ohora was overrompelend (recensie). Drie jaar later ligt opvolger Listening To The Music (Last Roundup Records) in de winkels. Dat had mogelijk wel eerder kunnen zijn maar de plotselinge dood van producer Neal Casal speelde daarin een rol. Bovendien liepen de opnames ook niet helemaal soepel. In elk geval lastte Ohora een Europese toernee af omdat hij meer tijd en energie in de nieuwe plaat wilde steken. Dat heeft echter niet kunnen voorkomen dat de nieuwe set liedjes toch net iets meer…

Down In The Den (eigen beheer) heet het nieuwe album van Ted Russel Kamp. The Den, dat is Kamp’s eigen huisstudio in Los Angeles, alwaar hij het grootste deel van het album heeft opgenomen. Maar niet alles, want van een aantal nummers waren de basistracks al op diverse andere plekken opgenomen. Dat heeft ook tot gevolg gehad dat er maar liefst 12 verschillende mensen elektrische gitaar spelen op dit 13^de soloalbum (met 14, zelfgeschreven, nummers) van de Amerikaanse singer-songwriter met Nederlandse roots. Kamp zelf speelt bas, dobro, meer…

Dit album had ook Blood On Blonde kunnen heten, maar Emma Swift koos voor Blonde On The Tracks (Tiny Ghost/Continental Record Services). Swift is een singer-songwriter uit Australië, die is neergestreken in Nashville, waar ze samenwoont met de Brit Robyn Hitchcock, die al in 1976 de band Soft Boys oprichtte. Nadat Swift een tijdlang geen inspiratie had, depressief was, en te lamlendig om haar creativiteit te laten stromen, ontstond het idee om een plaat met Dylan-covers op te nemen. Hitchcock is een protegé van de man, dus die zal ongetwijfeld met het idee zijn meer…

En daar is plotseling een geheel nieuw album van Tyler Childers. De singer-songwriter uit Kentucky, die doorbrak met de indrukwekkende albums Purgatory (2017) en Country Square (2019), levert onaangekondigd ineens Long Violent History (Hickman Holler) af. Maar pas op, dit is geen gewoon Childers-album. De man heeft de afgelopen tijd toen hij noodgedwongen thuis zat nuttig besteed door zich toe te leggen op zijn fiddle-spel. En dat is inmiddels op een heel behoorlijk niveau gekomen. Het album bevat dan ook 8 instrumentals waarin de fiddle de hoofdrol speelt, te beginnen met de meer…

De albums die ik nog moet recenseren draai ik het meest. Als ze erg goed zijn, duurt het soms wat langer voordat een stukje online verschijnt. Dat is het geval met Among The Faceless Crowd (eigen beheer) van Ben Bostick. Die plaat heb ik al heel vaak gehoord en nog steeds valt er van alles te halen. En het is weer een heel ander geval dan de titelloze plaat uit 2017 of het een jaar later verschenen Hellfire. Toch noemt Bostick, die na tien jaar Los Angeles heeft verlaten en weer is teruggekeerd naar het zuidoosten van de Verenigde Staten, dit nieuwe meer…

Op de beste momenten legde H.C. McEntire de ziel van countrymuziek bloot op Lionheart. Op dat album vocht ze voor haar identiteit en zette ze zich af tegen haar afkomst. Maar tegelijkertijd trachtte ze haar religieuze achtergrond en haar identiteit te verenigen. Geen sinecure voor een tomboy omgeven door fundamentalisme in de kerkleer. Op Eno Axis (Merge Records/Konkurrent) keert McEntire niettemin terug naar North Carolina, waar ze opgroeide. Op opener Hands For The Harvest geeft ze er blijk van terug te willen vallen meer…

De wind komt als een zucht. Dan voegt de ritmesectie zich bij Kris Delmhorst en komt er al wat meer beweging in Wind’s Gonna Find A Way. Als er dan nog meer stemmen klinken naast Delmhorst dan roept dat rillingen op. Long Way In The Milky Way (Big Bean Music) is het achtste album van Delmhorst. De singer-songwriter uit de Amerikaanse staat Massachusetts heeft een boodschap op dat eerste nummer: ‘Keep on pushing and you’ll find a way.’ Wat er ook gebeurt, er is altijd een reden om door te gaan. Omdat er niets anders opzit. Dat is het leven en daarover meer…

Na zestig jaar in het vak komt Dan Penn aanzetten met zijn derde reguliere album. Hij maakt nog precies dezelfde muziek als altijd. Dat laatste heeft niets met gemakzucht te maken. Het heeft alles te maken met soul. Als muziek soul heeft, behoeft het niet zoveel anders. En goeie genade, wat straalt de man uit Alabama weer een klasse uit. Natuurlijk ligt luiheid ook aan de basis van Living On Mercy (The Last Music Co./Bertus), want waarom zou de 78-jarige singer-songwriter nog zo nodig? Ook hier is het antwoord: soul! Als het gevoel goed is, dan kan er niet meer…

Op Country Doesn’t Sound The Same richt John Baumann zijn pijlen niet alleen op de verwaterde klanken die tot hem komen via de countrystations, het nummer gaat ook over het veranderende landschap. Het mag duidelijk zijn; het wordt er allemaal niet beter op. De singer-songwriter uit Lubbock, Texas, houdt zijn ogen gericht op de horizon op Daylights Burning totdat het er oranje wordt. Met nostalgische beelden beschrijft Baumann zijn omgeving en zijn gevoel. Het titelnummer van Country Shade (eigen beheer) begint als volgt: ‘I recall the good old days, growing meer…

R.B. Morris, die naam zal misschien nog wel een belletje doen rinkelen bij de allertrouwste lezers van deze site. In 2005 bespraken we al eens een album van hem, mede naar aanleiding van een aantal optredens die hij in Nederland zou doen. Daarna: vergetelheid. Niet dat de in Knoxville, Tennessee wonende Morris afscheid had genomen van de muziek. Nee, zo af en toe bracht hij, in eigen beheer, nog wel eens een plaat uit, maar die kwamen niet meer op onze burelen terecht. Dat geldt wel voor het eerder dit jaar verschenen Going Back To The Sky (ook eigen beheer). Een meer…

Cary Morin heeft zijn spirituele countryblues op Dockside Saints (Continental Song City) ondergedompeld in het moeras van Louisiana. Direct op de zydeco van Nobody Gotta Know is goed te horen dat hij het avontuur is aangegaan in een nieuwe omgeving. Op Jamie Rae trekt hij over een modderige weg met accordeon, viool en slidegitaar in zijn spoor. Klinkt als John Hiatt op de cajuntoer. Chosen Road heeft de sfeer van het werk van Bo Ramsey. Op nummers als Prisoner en Because He Told Me So blijkt wederom zijn maatschappelijke betrokkenheid. Op meer…

Bijzonder: op drie van de negen liedjes van The Tango Bar (Hemifrån/Paraply Records) doet Greg Copeland zelf niet eens mee. Zo begint het album met zang van Inara George en muzikale inbreng van producer Tyler Chester op piano en bas op I’ll Be Your Sunny Day. Die twee zetten direct wel een geweldige sfeer neer. Een ietwat deftige ambiance die veel wegheeft van het eerder dit jaar besproken prachtalbum van Bonny Light Horseman. Op Let Him Dream zingt Copeland wel zelf. De bezetting is hier uitgebreider: David Garza, piano en citer; Rob Burger, accordeon; Tyler meer…

Met een paar woorden weet Jerry Joseph een verhaal te vertellen. Met ‘all I see is project housing, chicken bones and broken bricks’ schetst hij een allesbehalve rooskleurig portret van Alabama op Dead Confederate. Drive-By Truckers zijn de begeleiders op The Beautiful Madness (Decor/El Cortez/Bertus) en op dat nummer over Alabama speelt Jason Isbell een partijtje mee op slidegitaar. De aan de westkust van de Verenigde Staten opgegroeide singer-songwriter reisde voor de opnamen naar Mississippi. Patterson Hood van DBT produceerde de meer…

Dat Tommy Keene in 2017 is overleden was me totaal ontgaan. He Doesn’t Know He’s Gone gaat over zijn einde; hij overleed onverwacht in zijn slaap. De cultheld in powerpop-kringen werd slechts 59 jaar. Het nummer staat op Cardinal In The Snow (eigen beheer) van My Girl The River. Spil in die band is Kris Wilkinson, een zangeres die de noten ietwat nasaal naar beneden drukt. Door die manier van zingen zit je als toehoorder als vanzelf in het zuidoosten van de Verenigde Staten. Na een tijdje in Nashville te hebben vertoefd, woont ze nu in Louisiana. Haar Britse meer…

Karen Jonas komt uit Virginia, de staat in het zuidoosten van Amerika, maar voor The Southwest Sky And Other Dreams (eigen beheer) trok ze naar de andere kant van het continent. In een omgebouwde Greyhound reisde ze door de woestijn en tussen de concerten door noteerde ze haar indrukken. Dat resulteerde in liedjes die handelen over de grote romantische droom en de ontnuchterende werkelijkheid. En alles daar tussenin. The Last Cowboy (At The Bowling Alley) handelt trouwens over een lokale held. Althans, dat was meer…

Er is geen beginnen aan. Je bent halverwege een zin om een liedje van The Texas Gentlemen te beschrijven en dan lopen ze alweer weg naar een totaal andere hoek van het muzikale speelveld, dat welhaast grenzeloos lijkt. Ze kunnen werkelijk alles. Zulks kan snel ontaarden in oeverloze jams. Daar is op Floor It!!! (New West Records/PIAS) evenwel geen moment sprake van. Dit zijn geen exercities om het technische vermogen te tonen, dit zijn avontuurlijke verkenningen van wat de jaren 70 zoal teweeg hebben gebracht. En wat we daar nu nog mee meer…

Op het eind van haar stembereik ontstaat een wat schrille klank, gek genoeg geeft het Coco O’Connor net dat beetje extra om zich te onderscheiden van de rest. De in een stadje in Alabama opgegroeide zangeres nam When I Was Your World (Bonfire Music Group) niet alleen op in Nashville, Tennessee, maar ook in Sheffield, Alabama, en Los Cerrillos, New Mexico. Producer Bill McDermott heeft het geluid blijkbaar aangepast op die bij tijden wat harde klanken in de zang van O’Connor, want ook de productie is scherp gehouden. Dat blijkt goed te werken bij meer…

Bijna 50 jaar geleden maakte John Cee Stannard met de band Tudor Lodge een hooggeprezen album vol Britse folkrock. Een kleine tien jaar geleden begon hij onder eigen naam platen te maken. Die bevatten eerlijk gezegd nogal standaard bluesmateriaal. Maar op Folk Roots Revisited (Castiron Recordings) keerde hij terug naar zijn startpunt. Het was een afscheid, want nog geen jaar nadat er leverkanker bij hem was geconstateerd overleed hij in maart van dit jaar. Met When The Time Is Right (Castiron Recordings) verscheen nog een tweede album van meer…

Jono Manson laveert handig tussen de genres door en zorgt er vrijwel continu voor dat zijn liedjes een dosis soul meekrijgen. Dat schreven we vier jaar geleden over The Slight Variations. Ook Silver Moon (eigen beheer) is het werk van een vakman wiens professie tot diep in de haarvaten is doorgedrongen. Vakwerk dus. En, heel belangrijk, geen moment wekt Manson de indruk dat het zijn intentie is om dat nu eens even te bewijzen. Soepeltjes komt het een en ander bij elkaar. Byrdsgitaren larderen de rootsrock van Home Again To You. Het met de Britse meer…

Ook de tournee van Jake La Botz ging niet door wegens Covid-19. Dus bleef They’re Coming For Me (Hi-Style/Sonic Rendezvous) langer op de stapel liggen dan de bedoeling was. Na een heroïneverslaving blijft La Botz al twintig jaar af van de middelen. Dat betekent niet dat hij zich niet meer ophoudt langs de rafelige randen van de maatschappij. Hij vertoeft daar nog steeds. Voor inspiratie. Omdat het nu eenmaal zijn wereld is. En soms ook om via meditatie andere mensen die nog in de penarie zitten te helpen. In gevangenissen bijvoorbeeld. Blues en gospel gaan meer…

Het was best een tijd geleden dat ik Dinosaur Jr. uit de kast had getrokken. Ik deed het onlangs weer eens nadat ik elke keer tijdens het beluisteren van Long Lost Solace Find (Paradise Of Bachelors/Konkurrent) van Mike Polizze aan J Mascis moest denken. Het weerzien met de oude held was prettig. Net zoals de kennismaking met deze Polizze dat is. Eigenlijk best verwonderlijk die associatie met Dinosaur Jr., want van gitaarerupties is hier geen sprake. Maar wacht even, deze Polizze kan dat wel. Hij ragt doorgaans op zijn elektrische gitaar bij de bands meer…