Hoewel ze uit Lockport, New York komen is Handsome Jack een echte swampy boogieband. Net als Creedence Clearwater Revival, die uit Californië kwamen en zich erop voorstonden uit de Zuidelijke Bayou herkomstig te zijn, zo wil dit New-Yorkse trio ons doen geloven dat ze uit de omgeving van Muscle Shoals, Alabama komen. Helemaal niet waar, maar het dondert niks. Het debuut van Handsome Jack, Do What Comes Naturally, verscheen in 2014 in een nogal modderige productie. Opvolger Everything’s Gonna Be Alright (Alive Records/V2) klinkt meer…

Het was een al lang gekoesterde wens van Dawn Landes om eens een echt country-album in Nashville op te nemen. Het lukte de 37-jarige singer-songwriter om daarvoor de legendarische Fred Foster als producent te strikken. En met diens hulp werden tal van ervaren studio-muzikanten gevonden om haar muzikaal te ondersteunen op Meet Me At The River (Yep Roc). Het levert een gedegen, maar niet zo heel belangwekkend album op. Een aantal leuke liedjes zoals de midtempo meezinger Traveling en de sterke Jimmy Driftwood-cover meer…

Richard Thompson overstijgt de genres. De Britse folkrocker ontving vorig jaar een Lifetime Achievement Award van de Americana Music Association in Nashville. Rolling Stone nam hem op in de lijst van 20 beste gitaristen en volgens de Los Angeles Times is hij na Dylan de beste songschrijver en sinds Hendrix de beste gitarist. Op 13 Rivers (Proper Records) laat hij het allemaal weer horen. Hij drukt op de snaren en brengt een storm tot bedaren (The Storm Won’t Come). Wat speelt de man toch gepassioneerd elektrische gitaar, zonder meer…

‘I want to be like Woody Guthrie / Ride the rails sing a song / Take the highway across the USA / Make this world a better place.’ Woody’s Shoes zijn misschien een maatje te groot voor Rob McHale, daarvoor zit er te weinig venijn in de liedjes op Prophets On The Boulevard (Wooden Door Records). De goedmoedige liedjes van de singer-songwriter uit North-Carolina zullen daarentegen vele harten verwarmen. Verloren zielen die zich afvragen hoe ze nog iets van het leven kunnen maken. Ze hebben aan McHale een betere dan aan de profeten op de meer…

Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! meer…

Karma For Cheap (New West Records/PIAS) van Aaron Lee Tasjan is een heerlijke plaat waarop Amerikaanse en Britse popmuziek nauw verbonden zijn. De melodieën zijn zo zonnig dat je er maar beter een zonnebril bij op de neus zet. Door het van een hamerende piano voorziene If Not Now When waart de geest van David Bowie. Heart Slows Down is grotestadsrock in het spoor van Lou Reed. De jengelende gitaren van Set You Free herinneren aan Tom Petty (en dus ook aan The Byrds). Songbird is duidelijk geïnspireerd door George Harrison. Met Dream Dreamer begeeft meer…

Nergensland ligt niet in Amerika. Het ligt in Canada. Met 36 miljoen inwoners heeft het land 3 miljoen minder inwoners dan Californië. De oneindige hoogvlakten zijn er dunbevolkt. Colter Wall komt er vandaan. Op Songs Of The Plains (Young Mary’s Record Co./Thirty Tigers/Bertus) doolt hij over de prairie. Met een stem als Johnny Cash in zijn laatste levensfase neemt de twintiger ons mee terug in de tijd. En niet alleen op Saskatchewan In 1881. Vormen zijn liedjes een anachronisme of heeft de tijd er stilgestaan? Op de stoffige wegen door meer…

Na 48 jaar verkent Ray Benson (gitaar, zang) nog altijd New Routes (Bismeaux Records/Thirty Tigers/Bertus) met Asleep At The Wheel. Al te letterlijk moeten we die mededeling niet nemen. Het nieuwe album bevat western swing, rockabilly en country. Tot zover niets nieuws voor de band dus. Het nieuwe moet komen van Katie Shore (fiddle, zang), maar eerlijk gezegd doen haar bijdragen nogal belegen aan. De oude stijl jazz van haar hand swingt nou niet bepaald de pan uit. Jack I’m Mellow is ook niet bepaald een titel die hoge meer…

Het is donker als de hel in de liedjes van Malcolm Holcombe. Dankzij het almaar uitdijende oeuvre van de Amerikaan hebben we een aardig idee hoe het er zal zijn. Toch schrik je af en toe van de bliksemflitsen. Heeft de hel een hemel die verlicht wordt door de donder? Come Hell Or High Water (Gypsy Eyes Music) roept bekende vragen op. Hoe het hoofd boven water te houden met al die ellende? It Is What It Is en dat is niets bijzonders. De zon gaat onder In The Winter. Holcombe zingt nog altijd als een door het Leger des Heils van de straat geplukte meer…

Meestal gaat het in de muziekstroming American primitive om gitaarmuziek, maar Nathan Bowles verkiest de banjo als hoofdinstrument. Op Plainly Mistaken (Paradise of Bachelors/Konkurrent) bespeelt hij het instrument anders dan de meeste countrymusici. Bowles slaat regelmatig op de snaren alsof hij nog altijd de drummer is in de band van Steve Gunn. Krachtig en percussief is zijn spel. En verder pakt hij regelmatig een strijkstok om andere tonen uit de banjo te halen. Niet alleen razend knap, maar ook uitermate begeesterend. Net als meer…

We moeten het nodig eens over The Bony King Of Nowhere hebben. Bram Vanparys is een Gentenaar die onder die naam al jaren aan de weg timmert. Bij zijn vorige werk, het in Los Angeles opgenomen Wild Flowers (2015) deed hij een beroep op allerlei studiomuzikanten van naam. Nu wilde VanParys het heel anders doen. Hij trok zich met zijn vrouw terug in een caravan op het erf van een door hem gekochte vervallen boerderij op het platteland en begon te schrijven. Het lot wilde dat zijn jarenlange relatie met zijn echtgenote daar ook ten einde meer…

Wie in 2016 Mosey van Daniel Romano op vinyl aanschafte, kreeg er een elpee bij van diens band Ancient Shapes. Die muziek was nog wel een paar stappen verder verwijderd van de country van de voorgangers dan de vernuftig in elkaar geknutselde retropop van Mosey. Met het louter op vinyl verkrijgbare Silent Rave (You’ve Changed Records/V2) knalt Romano er nogmaals tien nummertjes powerpop uit. De plaat draait op 45 toeren en de beide plaatkanten zijn in 19 minuten voorbij. De tien punknummers van het debuut namen overigens nog geen meer…

Het nieuwe album van Marlon Rabenreither, oftewel Gold Star, heet Uppers & Downers en is gestoken in een vrij fantasieloos hoesje. Maar het gaat natuurlijk om de inhoud. Het vorige album, Big Blue, vonden we, met zijn aan Neil Young en Ryan Adam refererende songs, fantastisch (en nog steeds). Op Uppers & Downers zijn ook de Stones (Dani’s In Love) en de Beatles (Babyface) als inspiratiebronnen te horen. Het album wordt daardoor wat eclectischer. Maar ten opzichte van zijn voorganger blijken de liedjes ook wat minder puntig. Misschien komt meer…

Een dubbel-lp in een klaphoes, met op de voorkant een wat getroebleerde man in een gestrand treinstel. Aan de binnenkant dezelfde man in de herfstige, Amerikaanse natuur. Dit is geen vrolijke frans, nee, dat is Ryan Martin zeker niet: ex-verslaafde, ex-bajesklant en overlever van een zwaar auto-ongeluk. Allemaal materiaal voor een doorleefd americana-album, want dat is Gimme Some Light (High Moon Records/V2). Martin groeide op aan de Westkust, maar voelt zich meer thuis in Upstate New York, in de bossen, in de velden. Het meer…

Grappig dat ik bij Hyperspeed (eigen beheer) van deze Daniel Markham de naam van Collin Herring als referentie wilde laten vallen. Maar toen zag ik dat ik dat ook al in mijn vorige recensie van een album van Markham had gedaan. Wel, het betekent in elk geval dat zowel hij als ik consistent zijn. Op dat eerdere album, Disintegrator, haalde Markham nog wel een paar keer de drieminuten-grens in zijn nummers. Op dit nieuwe album niet. Sterker nog, van de 14 liedjes halen 6 de tweeminuten-grens niet eens. Het maakt Hyperspeed zeker niet minder meer…

Als ik u vraag om DE Nederlandse, in het Engels zingende mannelijk americana-artiest te noemen dan zegt u…? Dikke kans dat dan JW Roy genoemd wordt, of Tim Knol (of Douwe Bob, Gods wegen zijn tenslotte ondoorgrondelijk). Maar een enkeling zegt misschien wel Maurice van Hoek. En dat is na het verschijnen van zijn tweede album Traveling Man (Dox Records) wel te begrijpen. Dat is namelijk een dikke prima plaat. Van Hoek is nog jong (26), in elk geval voor americanabegrippen, maar dat belemmert hem niet om volwassen liedjes meer…

Zo’n vijf keer per week staat Mathijs Leeuwis op de pedalen van zijn racefiets. Als hij thuiskomt verruilt hij zijn wielerschoenen voor cowboylaarzen en trapt hij op de pedalen van zijn steelgitaar. Op het album Galibier (eigen beheer) komen zijn beide passies samen.
De Brabander Mathijs Leeuwis was een singer-songwriter die platen uitbracht op zijn eigen label Bastaard Platen, dat zich richtte op ‘Nederlandstalige artiesten met teksten die er wél toe doen’. Op het in 2014 verschenen Alweer Geen Revolutie staan liedjes over het lief en leed van alledag. Muziek om meer…

Dandelions (eigen beheer) is het tweede album van de Tilburgse band The Jaydees. Een band waarvan de nummers geschreven worden door J. (Joop) van der Kuip en D. (Derrick) van Schie. J en D, en dat op z’n Engels, comprende? Zij zijn ook de twee verschillende zangers van de groep. Dat heeft tot gevolg dat je wel een afwisseling aan liedjes zult aantreffen op de platen van The Jaydees. Dat bevalt goed. Beide maken trouwens toegankelijke nummers die, niet in het minst door de lekkere koortjes, al na een paar keer draaien uitnodigen tot meezingen. Het meer…

Liefst vier jaar werkte de Duitse band Garda aan Odds (KF Records/Hometown Caravan) en het resultaat is ernaar. De complexe structuren zuigen de luisteraar op. Met de ruggensteun van orkestrale elementen (snaarinstrumenten en blaasinstrumenten) wordt een donkere laag neergezet, waaruit gitaar, percussie, vibrafoon, piano en steelgitaar oplichten en dan weer doven. De band speelt graag met contrasten. Als we hier voor de gemakkelijke weg kiezen, dan halen we er simpelweg American Music Club bij om een idee te geven meer…

The Dirty Truckers. Die naam waren we wel eens tegengekomen, al struinend over de achterafweggetjes van het wereldwijde web. We hadden ze laten rijden zonder er echt aandacht aan te schenken. Zullen wel volgen in het spoor van Drive-By Truckers, zo veronderstelden we. Een misvatting. ‘Best Of’ (Rum Bar Records/Sonic Rendezvous) laat namelijk een ander geluid horen. The Dirty Truckers volgen het spoor van The Replacements. En verdorie, ze zijn een geweldige vervanging. Maar liefst 22 nummers staan er op deze compilatie. Als 18-wheelers donderen meer…

Rolling Stone nam Lynn Taylor & the BarFlies in maart van dit jaar op in de maandelijkse lijst van 10 nieuwe countryartiesten die je moet leren kennen en beschreef de muziek als volgt: Jimmie Dale Gilmore and Wayne Hancock honky-tonk fused with electrified Neil Young-meets-Deer Tick alt-folk. Wij houden het op Johnny Dowd die zijn verhuiswagen naar Nashville heeft gereden. Taylor zingt namelijk net zo beroerd als de voormalige verhuizer en dat vinden we hier helemaal geweldig. Staggered (eigen beheer) klinkt hoekig als een scharende aanhanger die meer…

Carl Broemel doet na 4th Of July opnieuw iets anders dan in zijn rol als multi-instrumentalist bij My Morning Jacket. Het titelnummer van Wished Out (Thirty Tigers/Bertus) is witte soul. Omfloerste zang. Slaggitaar. Bluesy gitaar. Discobubbels. En door die witte wolken prikken flarden jazz. Op Malibu Shadow zingt de Amerikaan als een Engelsman. Starting From Scratch is tamelijk onweerstaanbare, moderne popmuziek. De soepele zang van Broemel houdt het midden tussen Marlon Williams en Robbie Williams. De gitaren lopen kriskras door het meer…

The Devil Makes Three kan meer dan rauzen. Zoveel wordt duidelijk op Chains Are Broken (New West Records/PIAS). Het trio uit Santa Cruz, Californië, nodigde deze keer ook drummer Stefan Amidon uit in de studio. Live was hij er al vaak bij, maar niet op de platen. De ritmes die hij neerlegt hebben het geluid meer naar de pop opgeschoven. Dat pakt bijzonder goed uit. Zoals gezegd, de band kan meer dan rauzen. Direct al op het titelnummer, waarmee wordt afgetrapt, valt het ruimtelijk opgenomen gitaarspel op. En ook al draagt een van de liedjes de meer…

Pakkende melodieën. Pakkende teksten. Instrumentalisten die daar wat mee kunnen. Een bezielde zanger. Dat is genoeg voor een geslaagde plaat in het rootsgenre. Tom Peterson levert dat met zijn begeleiders allemaal in ruim voldoende mate op Black Hills Gold (MoonHouse Records). De uit South Dakota afkomstige singer-songwriter is er een in de meest letterlijke betekenis van het woord. Peterson zingt en schrijft de liedjes; de instrumenten laat hij aan anderen. Chris Gage heeft daarbij de hoofdrol als multi-instrumentalist en producer. Dat van meer…

Jason McNiff is hier nog niet eerder besproken, hoewel hij toch al vier albums (en een compilatie) op zijn naam heeft staan. Het is waarschijnlijk te wijten aan zijn nieuwe label, At The Helm, dat zijn nieuwste schijf ook hier op de burelen belandde. McNiff is een Engelse folkie die op Joy & Independence overwegend alleen met zijn akoestische gitaar te horen is. Dat levert, zeker op de eerste helft van de plaat, nummers op waar de geest van Dylan doorheen te beluisteren valt. Dat, en het feit dat het best eenvormig is, maakt dat mijn aandacht nogal snel wegvliet. In het meer…

Voor fijne indiepop moet je nog altijd in Portland, Oregon, zijn. Subterrene (Incident Recordings) van Casey Neill & the Norway Rats is weer eens zo’n plaatje dat herinneringen oproept aan R.E.M. en dat is misschien ook niet zo raar, want een van de gasten is Peter Buck. Neill heeft al heel wat albums gemaakt en hij is ook actief bij Minus 5. Daar trof hij Buck en Scott McCaughey, die met Young Fresh Fellows Portland mede op de kaart zette. Chet Lyster (Eels) produceerde deze gelaagde plaat, waaraan ook leden van Decemberists en Death Cab For Cutie meer…