Bij moderne bluegrass gaat het nogal eens om twee uitersten: heel slordig of juist uiterst virtuoos. Het uit Canada afkomstige kwartet The Slocan Ramblers is het een, noch het ander. De band bestaande uit Frank Evans (banjo, zang), Adrian Gross (mandoline), Darryl Poulsen (gitaar, zang) en Alastair Whitehead (bas, zang) maakt muziek zonder pretenties. Queen City Jubilee (eigen beheer) is een onberispelijke oefening in het levend houden van deze muziekstijl. Alle leden schreven nummers, maar naast de negen eigen nummers doen ze enkele meer…
Alles is hartstikke retro aan de 
Bevrijd jezelf van alle regels. Voel je vrij. Trek je niks aan van alle verwachtingspatronen. Verlos jezelf en leef. Zet al je zintuigen open en je mobiele telefoon uit. Dat is zo ongeveer de boodschap die 
De mondharmonica blaast lange lijnen langs het landschap. De trage drums sjokkend er achteraan. Deja Vu and a Blue Moon is een goeie titel voor zo’n liedje. Het gevoel het allemaal al eens eerder te hebben gehoord, dat is hier namelijk toch wel een beetje het geval. 
De organisatie heeft vier namen van veelbelovende artiesten aan de affiche toegevoegd. Op zaterdag 3 november zullen ook optreden Marlon Williams (NZ), Gold Star (US/Oos), Sarah Shook & the Disarmers (US, foto) en Darlingside (US). Kaarten a €52,50 zijn al verkrijgbaar via de 
De ritmesectie maakt sprongetjes in de lucht. Het is geen probleem voor die staande bas. De melodie doet wonderen; maakt je een beetje duizelig. Op een prettige manier. Het is prettig toeven in de Hall Of Mirrors van 
Sinds 
Het Culberson County waarover 
Laurie Gallardo van radiostation KUTX in Austin, Texas, omschreef Buckley als ‘Crazy Horse by way of Parsons and Sahm’. Geen wonder dat we die quote terugvinden op het A4’tje dat de platenmaatschappij heeft gevoegd bij het recensie-exemplaar van Las Cruces (RumBar Records/Sonic Rendezvous) van de Amerikaan 
Uit North Carolina komt het duo 
Butter (eigen beheer) is de derde soloplaat, na Oklahoma Lottery (’14) en Country Songs (’16), die 
Starry eyed and laughing is een strofe uit het laatste couplet van Bob Dylans ‘Chimes Of Freedom’ – en de naam van een Britse band die in de donkere nevelen van de rockhistorie gehuld is. Dat Starry Eyed And Laughing tot de obscuriteit is veroordeeld is eigenlijk vreemd. Want het viertal produceerde in zijn – weliswaar korte – bestaan kristalheldere popmuziek, sprankelende rock met een hang naar de laidback Westcoast-popcultuur.
Chris Stapleton is een ster, zeker naar Americana-begrippen. Maar ook daarbuiten begint hij aan bekendheid te winnen. Hij won al 5 Grammy’s en zijn album Traveller werd zelfs genomineerd voor Album van het Jaar. Daardoor wordt ook de vraag: “waar komt deze man vandaan?” steeds vaker gesteld. Dat hij in het verleden veel hits heeft geschreven voor diverse country-artiesten was al wel bekend. En dat hij lid is geweest van het bluegrass-gezelschap The Steeldrivers ook. Maar wist u ook dat hij de dragende kracht is geweest van the Jompson Brothers? In 2007 ontstond deze band in een garage toen Stapleton aan 
Rotterdam Bluegrass Festival – Sugar Mountain Presents
De Ier 
Zet de volumeknop maar een streepje omhoog voor de twee trio’s en een duo in dit overzicht. Beechwood is een overdonderend bandje van drie hopeloze twintigers uit New York. Nou ja, vergeet dat hopeloze maar, want met Inside The Flesh Hotel (Alive Natural Sound/V2) hebben ze binnen een half jaar al een tweede album uit. En dat staat vol heerlijke rock-’n-roll die alle dwarsstraten van Manhattan inslaat. En 
Met Sparrow (Warner Bros) van 
Tom Russell is deze week voor concerten in Nederland. Daarom alsnog aandacht voor zijn vorig jaar verschenen album Folk Hotel (Frontera Records/Proper Records). Dat hotel wordt bevolkt door vogels van diverse pluimage. Up In The Old Hotel treffen we Joseph Mitchell, schrijver/journalist bij The New Yorker die dertig jaar lang in zijn kantoor zat met een writer’s block. Er komen nog meer schrijvers langs in de 14 liedjes met een speelduur van liefst 70 minuten. En andere artiesten, zoals Louis Armstrong, Lightnin’ Hopkins en Blind Lemon Jefferson. En 
Kent u dat, je loopt een paar uur door de hitte naar dat mooie afgelegen strand om er achter te komen dat het helemaal vol ligt met mensen die er met speedboten en waterscooters naar toe zijn gevaren. Niks geen idylle. En dan moet je ook dat hele stuk nog terug. Dat gevoel van teleurstelling overkwam me ook bij beluistering van Gran Pavo Real (Ropeadope) van 
Wie goede herinneringen heeft aan het VPRO-radioprogramma Stompin’ kan met een gerust hart Lonesome As A Shadow (Son Of Dave Records/Thirty Tigers) van 
Op Out From Under (Pauper Sky Records/Continental Record Services) is Michael McDermott uit het dal gekropen. Hij heeft een streep gezet onder een verleden vol drank en drugs. Begin jaren 90 leek de Amerikaan voorbestemd om de nieuwe Springsteen of Dylan te worden. Dat kwam er nooit van en wat is er dan makkelijker om jezelf kapot te maken met datgene waar het in de rock-’n-roll toch meestal om draait? Op Cal-Sag Road heeft hij het over die jaren. Prachtig door de beklemmende, atmosferische productie. Net zo donker is 
Zowel 
Met zijn Nederlandse begeleiders was 
Volgens Rolling Stone is 
Happy Songs For The Apocalypse (Forty Below Records) is een veel te goede plaat om het einde der tijden in te luiden. Want wat een geweldige ontdekking is deze 
Plutonic Friends (Voices of Wonder) van 
Ook het Ramblin’ Roots festival heeft de eerste namen bekend gemaakt van artiesten die daar in TivoliVredenburg (Utrecht) op 20 oktober zullen optreden. Fijne namen, het wordt zo met dit festival en TakeRoot een fantastische herfst. Nee, een fantastische nazomer èn herfst als we het Once In A Blue Moon festival ook meetellen, voor de americana- en rootsliefhebber. Terzake, op Ramblin’ Roots komen in elk geval Alejandro Escovedo, American Aquarium, David Luning (ja!), Pieta Brown, Chastity Brown (geen 
Naast de kosmische countryrock van de Amerikaanse westkust bestond er in de jaren 70 ook een rustieker variant. Bands als Barefoot Jerry, Ozark Mountain Daredevils en Pure Prairie League kozen voor houten veranda’s met uitzicht over the heartland. Dat soort mooie, ouderwetse countryrock met soulvolle samenzang maakt Mike Aiken op een groot deel van de nummers op Wayward Troubadour (Northwind Records). Met Bob Dylan heeft Nashville Skyline niets te maken, het is een nummer waarop Aiken de diverse invalswegen van de stad in 
John Prine
