Niet buitengewoon origineel, maar wel echt goed. Dat was vorig jaar de slotzin van de recensie van Faithfull Satellite van The Black Sorrows. Laten we deze keer bij de bespreking van Citizen John (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) maar met die zin beginnen. Veel verandert er niet bij de band rond Joe Camilleri. Dat valt ook niet meer te verwachten na al die jaren gedegen werk te hebben afgeleverd. Vaak wordt de muziek van de Australiërs omschreven als bluesrock, maar daarmee doe je ze geen recht. Ja, Do I Move You is blanke blues. Maar meer…
In Nederland imponeren de bands Her Majesty en The Analogues met het buitengewoon knap naspelen van respectievelijk Crosby, Stills, Nash & Young en The Beatles. Louter positieve reacties. Terecht, want wat ze doen, doen ze erg goed. Maar vijf sterren? Is dat niet een beetje overdreven? Voor het naspelen van nummers? 
Ramblin’ Roots – TakeRoot
Het beste heb ik met u voor. En met mezelf. Daarom reis ik elk jaar af naar het niet te verre buitenland om een mooi country- folk- of americanafestival te bezoeken en onder jullie aandacht te brengen. Dit jaar kwam ik uit op het driedaagse 
Hondenliefhebbers opgelet. Altijd al een kunstwerk van uw trouwe viervoeter aan de wand willen hebben? Stuur een foto van het beest naar 
“Deze tour is geboekt om de excuses voor onze president persoonlijk over te brengen”, aldus Jeffrey Foucault bij zijn optreden in het Haarlemse Patronaat. Zoals bijna elke muzikant uit de Verenigde Staten ontkomt Foucault er niet aan te verwijzen naar de status in zijn thuisland. Maar bij Foucault gaat dat met de nodige dosis humor.
Luke Winslow-King
Het landschap op de hoes is opgebouwd uit blokjes. Zo kom je steeds dichterbij op de zoveelste reis naar nergens. Ever Closer (Continental Record Services) van 
Martha Fields
De regen blijft maar komen. De rivier treedt buiten zijn oevers. De dijk breekt. De rivier neemt bezit van de stad. Het gaat over Katarina en New Orleans op River Takes The Town. Als je huis door het water verzwolgen is, kun je een noodnummer bellen. Maar het leven zal nooit meer hetzelfde zijn. 
Zo’n tien jaar geleden stond John Mohead op een podium ergens in Florida en hij voelde geen enkele waardering voor waar hij mee bezig was. Als het publiek zo weinig interesse kon opbrengen voor zijn muziek, waarom zou hij dan nog de moeite nemen zich zo uit te sloven, zo vroeg hij zich af. En dus hield hij er maar mee op. Maar 
Als een paar bevriende muzikanten besluiten om eindelijk eens samen een plaat te maken, kan het twee kanten op gaan. Of het wordt onder invloed van drank en drugs een lam weekend waar niks goeds uitkomt. Of het wordt een geïnspireerde sessie waarin men elkaar tot grote hoogten weet te drijven. Het titelloze album (Nine Mile Records) van 
Het live-seizoen 2018-2019; de kop is er af met Once In A Blue Moon en de Sugar Mountain Presents-avonden op 1 en 2 september in Paradiso. Althans voor degenen voor wie Amsterdam geen brug te ver is. Hoe dan ook, een blik op de live-agenda leert ons dat het nu echt is losgebarsten. Een tiental artiesten waren het afgelopen weekend in Paradiso te zien. Wij bezochten de eerste avond en waren aangenaam verrast. Op zaterdag traden op: Luke Winslow-King, Gretchen Peters, Joshua Hedley, David Ramirez en de Ben Miller Band.
Een gedeukte Pontiac uit een voorbij tijdperk, zonder nummerplaat en met een over de grond slepende achterbumper, dat is het vervoermiddel waarmee de Scud Mountain Boys zich over de highways en byways bewegen van Massachusetts en Connecticut. Als je op basis van de afgetrapte auto en bandnaam een stelletje langharige rednecks verwacht, dan kom je bedrogen uit. De Scud Mountain Boys staan op Massachusetts namelijk garant voor fragiele countryliedjes, weliswaar met een niet al te opwekkende lading, maar altijd voorzien van uiterst sfeervol en diepmelancholiek klankbeeld.
Hebben we het leven in de hand of overkomt het ons? Iedereen kent het antwoord. Zelfs als we een vaste koers volgens en het doel bereiken kan het uiteindelijk toch anders uitpakken dan we verwacht hadden. Dat is ook het centrale thema op Pieces (Clubhouse Records), het derde album van de Engelsman 
Heftige buien trokken zaterdag over het Amsterdamse bos als om duidelijk te maken dat het nu echt voorbij was met die zonnige zomer van 2018. Maar dat zomereinde tekende ook een geboorte van een nieuwe mooie traditie: het festival Once In A Blue Moon kende zijn eerste editie.
Via Facebook kregen we een direct mail van een lezer die bij een optreden van 
In 2017 werd 
Aanstaande zaterdag (25 aug) wordt voor de eerste maal het Once In a Blue Moon festival georganiseerd in het Amsterdamse Bos. Met onder meer optredens van David Crosby, The Drive-by Truckers, The Mavericks, Courtney Marie Andrews, Hiss Golden Messenger en I’m With Her. De eerder aangekondige Marlon Williams heeft afgezegd. In zijn plaats komt de Amerikaanse folkrocker Carl Anderson. Het blokkenschema van het festival vind je 
Fijne combinatie, deze samenwerking tussen 
Een rustig orgelmuziekje gaat over in klassieke pianomuziek, het licht dimt, het publiek keuvelt rustig verder. Openingsact Jason Crosby zit wat verscholen achter zijn toetsenbord op het podium van Paradiso Noord. Er heerst een serene sfeer deze maandagavond in de Tolhuistuin zaal waar het balkon gesloten is. Als Crosby zich met zijn viool naar de voorkant van het podium begeeft en Christian Hutson zich met 
Life Is Good On The Open Road (Banjodad/Thirty Tigers/Bertus) voor 
Andy Stepanian en Mason Brent kennen elkaar al een tijdje van Wrinkle Neck Mules en zijn met 
In de americana-versie van De Slimste Mens:
In de zomer van de groten was het vanavond tijd voor de nestor, John Prine.
De naam waarmee 
Begin dit jaar verscheen al verscheen What’s It’s Like To Fly Alone, het in eigen beheer uitgebrachte derde album van de Texaanse countryzangeres 
Tegenover lichtjes brobbelende synthesizerklanken zet 
Eenzaamheid hoort bij een honky tonk als paarden bij een drinkbak. Country voor in de kroeg gaat meestal over de traan die in het bier valt. Maar het kan ook met een opgewekte melodie, zo blijkt op Sun That I Could Count On. The Heart, Regardless (eigen beheer) van 
