John Prine heeft een stem als een krakende schuurdeur. De keelkanker die twintig jaar geleden bij hem werd geconstateerd heeft daar niet eens zoveel mee te maken. Prine zingt al vijftig jaar als een oude man. Alsof hij tijdens de fotosessie voor zijn titelloze debuut uit 1971, waarop hij poseert op enkele pakjes hooi, op een strootje heeft zitten kauwen dat ergens is blijven steken. The Tree of Forgiveness (Oh Boy Records/Thirty Tigers/Bertus) is zijn eerste nieuwe album met eigen nummers in dertien jaar. Op slotnummer When I Get To Heaven kijkt Prine (71) met meer…
Hoe gaat het eigenlijk met de bluegrass in Nederland? Ja, we hebben natuurlijk de Blue Grass Boogiemen. En verder popt het Noordhollandse Oldtime Stringband in mijn gedachten op. Maar de jonge honden van Cannonball Johnson hebben het bijltje erbij neergegooid en van Herman Brock Jr. is na zijn briljante The Old World uit begin 2015 ook niet veel meer vernomen. Gelukkig zijn daar ineens 
Is dit de koning van Amerika? Nee, het is Elvis Costello niet. Maar die stem, goh, je zou het toch bijna zeggen als je luistert naar Temporary Crown. 
De huiskamerhelden uit Nijmegen hebben de tent opgezet bij Monument Valley. Op Welcome To The Circus (Butler Records/Bertus) zijn de Amerikaanse invloeden van 
Met de omschrijving desert bayou maken 
Bandnaam en albumtitel zijn goed gekozen. Mestizo (eigen beheer) van 
De leden van Durand Jones and the Indications ontmoetten elkaar op de universiteit van Indiana. Drummer Aaron Frazer (AF) en gitarist Blake Rhein (BR) studeerden daar geluidstechniek en Durand Jones (DJ) klassiek saxofoon. Hun liefde voor de soul bracht ze samen en in hun vrije tijd namen ze in de kelder de nummers op die op hun debuutalbum terecht kwamen. Ze zouden om dat te vieren één keer optreden, maar inmiddels hebben ze al veel optredens gedaan en staan ze 10 mei in de bovenzaal van Paradiso. Altcountry.nl vroeg hen naar hun invloeden en hoe de nummers zijn ontstaan.
Daar heb je de broers Steinhart alweer. Vorig jaar schreven we nog over 
Russ Pahl trekt met zijn pedal steel een gordijntje voor de wolken op het titelnummer van Stars For Eyes (Exodus Empire), de negende plaat van 
Elk land heeft op gegeven moment, als de oude hebben afgedaan, nieuwe helden nodig. Dat geldt ook voor Americana-land. Er is genoeg aanbod, elke maand zijn er wel tientallen nieuwelingen die zich aanbieden. Vraag is alleen: hebben ze “het”? En, zijn het geen eendagsvlinders? 
Wat is er leuker dan een vakantie combineren met een americana- of rootsfestival? Niets naar onze mening; ontspanning meets ontspanning. Vorig jaar waren we zelf al op het Tønder festival in Denemarken en dat beviel enorm. Daarom willen we jullie de volgende tips niet onthouden. We hebben ons wel beperkt tot festivals die vanuit Nederland makkelijk te bereiken zijn.
Gitarist Jon Diamond redde 
Van wanneer is dit Forever (Zooter Records) eigenlijk? Op het hoesje staat 2015, maar het lijkt er toch echt op dat deze cd pas nu de distributiekanalen heeft bereikt. 
Into The Woods (eigen beheer) is een sympathiek album van een onafhankelijke musicus, die op kleine schaal zijn dingen doet, maar er wel in slaagde om zo meer dan 150.000 dollar bijeen te spelen voor de strijd tegen autisme. 
Op Spotify luisteren er maandelijks meer dan een miljoen mensen naar 
Een stoofpotje met ingrediënten uit vele culturen, dat is gombo. In het Engels hebben ze het over gumbo, die tweetaligheid zegt alles over de multi-etnische samenleving in Louisiana. 
Settling Scores Vol. II (Gatorbone Records/Continental Record Services) van 
Met I’ll Make The Most Of My Sins (Last Chance Records/At The Helm Records) haalde 
Indierock verwacht je niet direct van iemand die zich heeft opgesloten in een hutje in de wildernis van Alaska. Toch is dat wat je krijgt op Left On Tri (Wilderhood Music) van 
All On Red (At The Helm Records) van 
Stoeltjes bij een optreden van een rocker, dat kan eigenlijk niet hè? Maar okay, bij een concert van een oude rocker hoort een publiek dat de stoeltjes wellicht wel kan waarderen. Een oude rocker is Garland Jeffreys zeker, hij is op weg naar zijn 75e verjaardag. Maar wat is oud, Jeffreys huppelt nog vrolijk over het podium en trakteert het publiek op een fijne bloemlezing uit zijn inmiddels ruim vijftigjarige carrière. Een carrière waarin hij altijd maatschappijkritisch is geweest. Zoals ook op zijn laatste album 14 steps to Harlem waarop hij zingt over zijn vader en diens strubbelingen om werk te vinden en te houden als man van een minderheid in het nog gedeelde Amerika van de jaren vijftig. Gezongen met die uit duizenden herkenbare stem die trouwens nog helemaal niet zo oud klinkt. Wild in the Street klinkt 
Joe Ely noemde ze de beste band die hem ooit begeleidde. Dat leek me nogal overdreven, want hoe was het nou mogelijk om ook maar in de buurt te komen van Lloyd Maines, Ponty Bone en Jesse Taylor, de mannen met wie hij in 1978 Honky Tonk Masquerade maakte, het album dat me het meest dierbaar is van alle platen die ik bezit. En beter dan David Grissom, Bobby Keys, Teye of Joel Guzman, begeleiders van de Texaan in latere tijden, dat leek me ook ondoenlijk. Maar na TX Jelly (New West Records/PIAS) van 
David Crosby komt naar het 
Fans van Robert Ellis zijn ook fan van Andrew Combs. Fans van Andrew Combs zijn ook fan van Robert Ellis. En fans van Robert Ellis en Andrew Combs worden ook fan van 
Alkmaar, zaterdag, vijf uur ‘s middags, de winkels in de stad sluiten en de mensen gaan naar huis. Maar sommigen gaan nog even wat drinken, bijvoorbeeld bij Café De Pilaren. Want daar is een trouwe gast weer present, Ben Reel is weer in het land. De sympathieke Ier maakt wederom een uitgebreide tour door de lage landen. Langs restaurants, kleine clubs en gezellige café’s zoals vanmiddag in Alkmaar. In een hoekje op een laag podium treedt Reel vanavond aan met zijn Nederlandse begeleiders, de Haarlem Boys, Ronald de Jong op de staande bas, Paul van Schaik op drums en Glenn Schwarzer op de elektrische gitaar.
Voor 
Full Tilt Boogie (Big Mavis Records) van 
Een soloplaat van 
