Misschien dat ik in slaap was gevallen met het licht nog aan. Misschien was er een andere oorzaak. Hoe dan ook, een recensie van het al in maart verschenen Sleeping With The Lights On (eigen beheer) van June Star zag maar niet het licht. Terwijl de band rond Andrew Grimm toch altcountry uit het boekje maakt. Dat deden ze al in 2000 en dat doen ze nog steeds. Veel ontwikkeling zit er niet in. Dat hoeft ook niet. Want wie destijds verslingerd is geraakt aan Uncle Tupelo en andere alternatieve cowboymuziek uit punkholen, die zal ook nu nog plezier beleven aan meer…

Amelia White nam Rhythm Of The Rain (White-Wolf Records) op in de vier dagen die lagen tussen de begrafenis van haar moeder en haar eigen huwelijk. Het verdriet overheerst niet. De blijdschap evenmin. De Amerikaanse maakt altijd al liedjes die duidelijk maken dat ze door zal gaan, ondanks alles. Omdat liedjes schrijven een uitlaatklep is. Met een gitaar op een plakkerig podium staan en zingen in een naar rook stinkende microfoon, dat is haar leven. Wie dat vol weet te houden, die heeft het in zich. De nummers voor dit album schreef ze meer…

De plaat van het jaar 2017 komt in Nederland pas uit op 5 januari 2018, maar verscheen in Amerika al afgelopen zomer. Het is een album van een jonge gast uit het oosten van Kentucky, die bergen moet verzetten op zijn tocht naar volwassenheid. Iemand die helemaal gek wordt tijdens de jacht op zijn Honky Tonk Flame. Tyler Childers is pas 26 en zijn enige hoop om aan het vagevuur te ontsnappen is te trouwen met een katholiek meisje. Purgatory (Thirty Tigers/Bertus) is zo country als een slingerende weg door de Appalachen. De liedjes van Childers hebben meer…

Zeven van de twaalf nummers op Wild And Reckless (Lojinx/Bertus) komen uit een door Blitzen Trapper geschreven rockopera. Dat klinkt erger dan het hier uitpakt. Voor liefhebbers van countryrock valt er namelijk veel te genieten op de nieuwste van deze band uit Portland, Oregon. Het niveau van Richmond Fontaine haalt Blitzen Trapper niet, daarvoor is de band teveel een zeefdruk van patronen. De melodieën deugen, de instrumentbeheersing is prima en op de zang valt weinig aan te merken. Een beetje stof op de stembanden, dat noemen we in meer…

De grond is droog en ondoordringbaar. Het beeld van de hoesfoto geeft goed de betekenis weer van het woord Hardpan. Zo noemen de vier singer-songwriters Chris Burroughs, Terry Lee Halle, Joseph Parsons en Todd Thibaud zich als ze samenwerken. Dat is niet zo dikwijls. Het debuut van deze gelegenheidsformatie kwam vijftien jaar geleden uit. Heette simpelweg Hardpan. De opvolger heet weer gewoon Hardpan (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous). Droog en ondoordringbaar, dat past deze vier heren wel. Ze blazen de droge akkoorden over meer…

Het uit Los Angeles afkomstige trio Mojo Monkeys bestaat uit de veteranen David Raven (zang, drums), Taras Prodaniuk (bas, zang) en Billy Watts (gitaar, zang). Musici die te horen zijn op een enorm aantal albums. Op Swerve On (Medikull Records) doen ze hun eigen ding. Ze kunnen er elke drinkgelegenheid van Californië tot Louisiana mee in vuur en vlam zetten. De honky tonk van het trio is afwisselend funky, jazzy of bluesy. Zo heeft het titelnummer soul op een manier zoals John Hiatt het ook in zich heeft. All The Wrong Things springt van barkruk meer…

Lilly Hiatt vecht zich op Trinity Lane (New West Records/PIAS) naar een uitweg door de pijn en ellende. Dat is een kwestie van hard werken, moed houden en je zegeningen tellen. Wat dat laatste betreft: de dochter van John Hiatt heeft het niet makkelijk gehad. Haar moeder pleegde zelfmoord toen ze nog een baby was. Dat heeft zijn weerslag gehad op haar leven. Alcohol, drugs en verbroken relaties; het vorige album Royal Blue was als gevolg een en al afstandelijke kilheid. Op Trinity Lane straalt ze hoop uit. Op het schitterende Imposter maakt ze meer…

Eric Bolander, onthoud die naam maar, want deze man uit Kentucky heeft met The Wind (zijn tweede album, eigen beheer) een plaat gemaakt die klinkt als een klok. Denk John Moreland, Jon Latham en de inmiddels alweer een beetje vergeten Josh Nolan. Type ruwe bolster, blanke pit. De zwaar bebaarde leraar uit Lexington weet echter hoe je een liedje met zeer aanstekelijke refreinen schrijft. Na twee keer draaien is het al van uit volle borst meezingen geblazen. En het gekke is dat die nummers worden uitgevoerd met strijkers die je in eerste instantie helemaal niet opvallen, zo goed meer…

Matthew Ryan rekent af met alle poseurs in de rock-’n-roll. Hij was er bijna zelf een geworden. Want ja, zo geeft hij toe, als je een beetje succes hebt, word je toch een ander mens. En wil je die situatie continueren, dan kun je maar het beste het publiek geven waar het om vraagt. Zodat je een kopie van jezelf dreigt te worden. Ryan zag dat het fout dreigde te gaan, maar hervond zijn plezier met het uitstekende Boxers. Op Hustle Up Starlings (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) legt hij op het nummer Battle Born uit wat er aan de hand was: ‘And all the crowds meer…

Daybreak Over Jackson Street (At The Helm Records) is Steph Cameron’s tweede plaat. De Canadese singer-songwriter (uit Saskatoon) debuteerde in 2014 met het goed ontvangen Sad-Eyed Lonesome Lady. Ik ken dat album niet, maar ik denk dat deze tweede worp liedjes er niet zo heel veel van zal afwijken. Immers, ook op dit album hoor je Cameron alleen zingen en op haar gitaar spelen. En een heel enkele keer hoor je trouwens nog een mondharmonica. Daybreak Over Jackson Street is vooral een plaat die de echte folkliefhebbers zou kunnen aanspreken. Het meer…

Op moment van schrijven dwarrelen de sneeuwvlokken naar beneden. Veel mensen zetten rond deze tijd van het jaar hun favoriete kerstmuziek op. Ik houd het liever bij The Last Great Country Swindle (Bendix Records/PIAS) van Bendik Braenne. Waarom? Ik houd niet zo van kerstmuziek. En Bendik Brænne biedt op zijn derde album 10 zomers melancholieke nummers aan die op mij hetzelfde effect hebben als lichttherapie op een lijder aan winterdepressie. Brænne begint zijn derde soloplaat slim met een prima cover van Del Shannon’s Runaway. Daarmee pakt hij meer…

Fijn plaatje uit Nashville dat op vinyl verschijnt: Tennessee Beach (eigen beheer) van Eagle Johnson & Clean Machine. Johnson groeide op in Florida en dat valt nog te horen in de zonnige melodieën. Die worden verpakt in een alternatief rockgeluid. Op opener My Best Girl lijkt het verdorie wel of we te maken hebben met Grateful Dead ten tijde van American Beauty. Daarmee kunnen we ook wel de vergelijking doortrekken naar tijd- en stadgenoten Promised Land Sound. De slaapdronken sound van Push Pin Jane heeft dan weer meer van meer…

Nora Jane Struthers is me er eentje. In Lets Get The Day Started Right windt ze er geen doekjes om: Let’s get the day started right / I want to feel your body next to mine. Ze bezingt de geneugten van het frisse huwelijksleven dat ze heeft met Joe Overton, die ook diverse instrumenten bespeelt in haar ondersteunende band The Party Line. Het is echter niet alleen maar leuk in een relatie. Soms zitten de woorden in de weg, zo wordt op fraaie wijze uiteengezet in The Words (waarin Overton ook zingt). Een ander thema op Champion (Blue Big Music), deze vierde schijf meer…

Het is alweer december. De oproep voor eindejaarslijstjes staat alweer online. Ik wacht altijd tot de laatste week voordat ik de oogst nog eens overzie. Eerst moet ik zorgen dat ik een beetje bij ben met recensies. Op dit moment ben ik dat nog niet. Zo heb ik nog steeds geen aandacht besteed aan Old Tenement Man (Tonic Records) van Rodney DeCroo. De releasedatum van dat album was 5 mei… Dat het dan in Nederland bevrijdingsdag is, is toeval, maar passend is het wel. DeCroo groeide op met een vader die als 18-jarige naar Vietnam werd gestuurd en meer…

Op Feels Like Religion (eigen beheer) maakt Peter Gallway een buiging naar de muzikale nalatenschap van Laura Nyro. Gallway is blij dat hij met haar heeft gewerkt en mist haar nog elke dag. Met name het album New York Tendaberry uit 1969 is hem dierbaar. De donkere sfeer van die plaat is ook een kenmerk van het werk van Gallway. Stadse folk van de Amerikaanse oostkust met een flinke scheut jazz zijn de constanten in de ruime discografie van deze man die toch altijd een beetje onder de radar is blijven hangen. Zo is zelfs het overzicht op meer…

Na de bluesy punk van Black Diamond Heavies gaat Mark ‘Porkchop’ Holder onder eigen naam wat traditioneler te werk. Rauw is Death And The Blues (Alive Natural Sound/V2). En ja, de dood en de blues horen bij elkaar. Maar voordat het zover is, kun je magere Hein maar beter op afstand houden. Met een gemeen potje slidegitaar bijvoorbeeld. Het onheil komt vanzelf wel. Holder weet niet hoe het zit met God en de duivel, maar de dood en de blues zijn echt. Zoveel is zeker. Misschien helpt het om zo gemeen te klinken. Zijn God en de duivel daar meer…

De boerenkinkel JD McPherson verhuisde van Broken Arrow, Oklahoma, naar Nashville, Tennessee. De wetenschap dat hij een echte artiest was geworden, maakte hem vreemd genoeg juist onzeker. Hij deed dingen die hij voorheen verfoeide en was bang dat de ziel uit zijn muziek zou verdwijnen nu hij de zaken professioneler kon aanpakken. Undivided Heart & Soul (New West Records/PIAS) maakt duidelijk dat hij zich heeft herpakt. En hoe! McPherson heeft een geweldige plaat afgeleverd waarop hij garagerock en soul op goddelijke wijze meer…

Enkele weken voor het overlijden van Lou Whitney (Skeltons, Morells) in 2014 werd Mariosa Delta (Thirty Day Records/Sonic Rendezvous) van Fred Wickham alsnog afgerond. De ziekte van de producer had het opnameproces al enkele keren in de wacht gezet. Voor Wickham betekende het afronden van de plaat dat hij meer tijd kon doorbrengen met Whitney, die ook al betrokken was bij de rond de millenniumwisseling uitgekomen platen van zijn voormalige band Hadacol. Op Mariosa Delta 1940 vertelt Wickham het verhaal van zijn meer…

Tja, Jim White. Ooit natuurlijk een kroonprins van de country noir met z’n Wrong Eyed Jesus, een geweldige plaat die bovendien ook nog een fascinerende film opleverde. Maar die plaat verscheen al wel in 1997. Acht jaar later verscheen ook nog het fascinerende Drill A Hole In That Substrate And Tell Me What You See. Maar daarna? Met de albums die sindsdien verschenen sloeg hij geen deuk meer in een pakje boter. En met Waffles, Triangles & Jesus (V2) is dat helaas niet anders. De inmiddels 60-jarige White is een inventieve componist, maar op deze nieuw meer…

Sam Beam heeft Iron & Wine teruggebracht bij Sub Pop, het label waar hij in 2002 begonnen is. Die terugkeer gaat gepaard met het afschudden van alle ballast. Geen grootse arrangementen met orkest en blazers op Beast Epic (Sub Pop/Konkurrent), maar terug naar de eenvoud van de beginjaren. In het geval van Iron & Wine zijn die stappen terug naar de basis in feite stappen voorwaarts. Want juist in het kleine is Beam, die debuteerde met een in zijn slaapkamer opgenomen album, een meester. De zoete melancholie en zonneschijn van meer…