Ooit besprak ik hier, in het hoekje powerpop, al eens een album van The Vapour Trails, een band die bestaat uit de Schotse vader en zoon Kevin en Scott Robertson. Pa Robertson brengt ook onder eigen naam muziek uit. En nu ligt er het titelloze debuut van Robertson, dat gemaakt is door vader en zoon Robertson met de Amerikaanse drummer/toetsenist/producer Nick Bertling uit West Lafayette (Indiana, VS). Tussen de albums van de diverse samenstellingen waarin vader en/of zoon optreden zijn slechts nuanceverschillen op te merken. Op het hier besproken album gaat meer…

Los Cenzontles (‘de spotvogels’) staat voor een Californische folkband en tegelijk voor een muziekacademie en cultureel centrum, gericht op het in stand houden en promoten van de traditionele Mexicaanse muziek. De groep is in 1994 opgericht door Eugene Rodriquez, heeft inmiddels zo’n dertig albums gemaakt en in de loop van de jaren samengewerkt met grote namen als David Hidalgo, Linda Ronstadt, Los Lobos, Ry Cooder, Taj Mahal, Jackson Browne, The Chieftains en Flaco Jimenez. Op Adios Ke Aloha – Waves Of The Same Sea (eigen beheer) komen we onder anderen David meer…

Voor de derde keer reisden The Snarlin’ Yarns van Ogden, Utah, naar Water Valley in Mississippi om daar tien nummers op te nemen in de Dial Back Studio. Op The Remedy (eigen beheer) weten ze wanorde eerlijk gezegd heel gestructureerd in te kapselen, zodat ze gewoon een feestje kunnen vieren. Van echte chaos is dan ook geen sprake. Is ook niet het doel. De ongepolijste klanken zijn er om te dansen, springen en zingen. Zulks is namelijk heel simpelweg de remedie om onbehagen op afstand te houden. En dat alles totdat je er bij neervalt. The Edge klinkt als oude blues van het onaangepaste soort. Muziek voor meer…

Als voormalig psychotherapeut heb je natuurlijk wel wat onderwerpen om liedjes over te schrijven. En Happiness & Misery (eigen beheer) is dan een albumtitel die de lading wel zal dekken. Dat de singer-songwriter Kenny Shore uit North Carolina over de ups en downs van het leven zingt, is ook al niet verrassend, want eigenlijk gaat het daar altijd over. Lees het niet als kritiek, deze opmerkingen, want met de soepele rootsrock met een soulrandje is weinig mis. Shore (zang, akoestische gitaar, mondharmonica) heeft een goede stem (met een licht kraakje) om de liedjes te voorzien van meer…

Jarrod Walker (je kunt de link aanklikken, maar ook net zo goed niet – wat een verschillen zie je toch in de manier waarop artiesten zich op het internet presenteren) is al jarenlang mandolinespeler in dienst van Billy Strings en daarnaast begeleider van onder anderen Claire Lynch en Missy Rainey. Nighthawk (eigen beheer) is zijn eerste eigen album. Uiteraard is de traditionele bluegrass het uitgangspunt, zoals meteen in het openingsnummer Miles On My Shoes, met het virtuoze tempo dat we ook kennen van Billy Strings zelf. Maar al gauw zoekt Walker het ook verderop. In Leaving Canaan’s meer…

In 2013 schreven we in de recensie van Seeds And Stems dat Bill Kirchen al 45 jaar de wereld rondreisde op dieselbilly. Het is nu dertien jaar later en dat betekent dus dat hij inmiddels al 58 jaar de podia in vuur en vlam zet met zijn Honky-Tonk Hellfire. Op de Highway To Heaven heeft hij heel wat collega’s verloren, dus misschien is het helemaal niet zo gek dat het titelnummer van Cat Out Of The Bag (The Last Music Company) juist een loflied op het leven is. Het album is opgedragen aan Austin De Lone. Kirchen schreef meerdere liedjes met De Lone met wie hij door de jaren heen vaak samenwerkte en die meer…