Nathan Evans Fox groeide op aan het eind van een doodlopende straat in Glen Alpine, North Carolina, in een gemeenschap die moest dealen met massa-ontslagen door fabrieken die de deuren sloten. Dat heeft wat gedaan met de manier hoe de singer-songwriter tegen het leven aankijkt. Op de twaalf liedjes van Heirloom (Free Dirt Records/Sonic Rendezvous) gaat hij vooral in op de keuzes die ons wachten op ons levenspad. Opener Lots Of Beginnings handelt over zijn verantwoordelijke rol als vader. Met een koortje dat de kinderstemmen op The Wall van Pink Floyd in meer…

Maya de Vitry gaat met haar vijfde soloalbum gewoon verder vanaf waar ze met The Only Moment (2024) gebleven was. (Kun je eigenlijk nog wel van een soloalbum spreken als de band waaruit ze voortkwam, The Stray Birds, allang uit het collectieve geheugen verdwenen is? Niet terecht overigens, dat verdwijnen, want de zwerfvogels maakten beslist mooie muziek.) All My Faith (Mad Maker Studio) bewijst opnieuw De Vitry’s ongebonden veelzijdigheid qua repertoirekeuze, én dat ze over een ongekend krachtige en elastische stem beschikt. Wellicht gaat sommigen die vocale reikwijdte wat te ver – een meer…

Zoals op de hoes van het nieuwe album van The Hanging Stars, Just A Day (Loose Music), te zien is, bestaat de band tegenwoordig nog uit vier leden. Daar moet meteen een kanttekening bij: drummer Paulie Cobra (wel op de foto te zien) doet niet meer mee bij optredens. De belangrijkste constatering is echter dat pedalsteel-speler Joe Harvey-Whyte de Londense band heeft verlaten. Dat heeft ook gevolgen voor de sound van het kwartet op dit nieuwe — inmiddels zevende, als je de plaat met folkzangeres meer…

De akoestische muziek van Jesse Appelman beperkt zich niet tot bluegrass. De snarenplukker op mandoline speelt ook choro, een instrumentaal Braziliaans genre waarin een hoog tempo en improvisatie centraal staan, en jazz. Op Where We Go (eigen beheer) blijft hij echter voornamelijk bij country. Van de elf composities zijn er zes van hemzelf en dat zijn allemaal instrumentale werkjes. Opener Valley Springs is een snel werkje, maar Lyell Fork daarentegen begint juist traag en wordt gekenmerkt door klotsende noten. En So Close is uitermate weemoedig. The Hills Of Isle Au Haut van meer…

De Amerikaan Johnny Delaware is niet te benijden. Hij is op On God’s Time (Normaltown Records/New West Records) constant bezig met vergankelijkheid. Weliswaar tilt hij daar zelf niet zo zwaar aan; sterker nog, hij omarmt het als een levensfilosofie. De onvermijdelijke dood betekent volgens hem maar een ding: ten volle leven. Maar die zoektocht naar een plaatsje in de kosmos pakt nogal vermoeiend uit. Vooral omdat hij nogal overtuigd is van zijn gelijk. Zo’n zalvende stem op Heaven’s Town, daar moet je tegen kunnen. ‘If I had a crystal ball / I’d put my hand on it for you’, klinkt het meer…

Deer Tick bestaat inmiddels meer dan twintig jaar, maar op hun negende studioalbum Coin-O-Matic (ATO) klinken ze alsof ze nou eens precies weten wat ze willen zeggen. Dat is niet vanzelfsprekend voor een band die de afgelopen jaren het nodige heeft doorgemaakt: een afkickperiode voor frontman John McCauley, de financiële klappen van de pandemie, en een noodgedwongen herbezinning op wat Deer Tick eigenlijk is. De wekelijkse bandvergaderingen in een café in Providence, Rhode Island, het zakelijk runnen van “Deer Tick Inc.” – het klinkt misschien weinig meer…

Zes jaar geleden prijkte Blue Eyes, the Harlot, the Queer, the Pusher & Me van Waylon Payne (zie recensie) hoog op mijn jaarlijst. Een monumentaal mooi countryalbum. En daarna werd het weer stil rondom Payne. Tot nu, twee weken geleden liet de Amerikaanse singer-songwriter een nieuwe plaat op de wereld los: Wayward (Big Loud). Ik kan jullie geruststellen: wederom een album van grote klasse, met 13 songs. Allereerst is Payne een Zanger met een hoofdletter Z. Fijn geluid en een geweldige timing. Daarnaast zijn de gevarieerde songs ook weer om door een ringetje te halen. Alsof je naar een meer…

Schuilde John R.Miller op zijn vorige album Heat Comes Down wellicht nog wat in de slagschaduw van vertrouwde meesters als Guy Clark, Townes van Zandt, Billy Joe Shaver en John Prine, op The Great Unknowing (Rounder Records) gooit hij onbevreesd alle remmen los en lijkt hij zijn ware identiteit gevonden te hebben, namelijk die van een bravoureuze alleskunner die zich niet tot een bepaalde stijl of traditie laat insnoeren. Het geluid is voller, de begeleiding uitgebreider, de inhoud scherper, de lengte langer (ruim een uur, zestien tracks). Niet voor niets heet meer…