Het is nu drie jaar geleden dat mijn hond overleed. Ik werd overvallen door het enorme verlies dat ik toen voelde. Ben maanden van slag geweest: geen gekwispel ’s morgens als ik de huiskamerdeur opendeed, geen kop op je knieën, en zelfs de wandelingen die we toch maar bleven maken voelden wezenloos. Precies dat verdriet beschrijft BJ Barham in Favorite Hello op het nieuwe album van American Aquarium, New Ways To Lose (Losing Sight Records).
Een ander verlies, dat van Barhams overleden moeder, is onderwerp van Just Like You, waarin hij vertelt hoe meer…

Dit jaar is Willow Avalon de headliner van TakeRoot. “Willlow Avalon, wie is dat?” zal menigeen zich misschien afvragen. Nee, zo’n naam past misschien niet in het rijtje Kris Kristofferson, Joan Baez, My Morning Jacket , Iron & Wine en Drive-by Truckers die veel bekender zijn bij het americanapubliek. Maar Willow Avalon heeft zich met een paar nummers die vooral via TiKTok veel bekendheid verwierven, in de kijker gespeeld. Onlangs bracht zij haar tweede album, Pink Pocket Pistol (Warner Music) uit, de opvolger van het vorig meer…

Michaela Anne werden we voor het eerst gewaar als support act (en later die avond ook bandlid) van Sam Outlaw. Ze was toen al met een succesvolle eigen carrière bezig, met nu als voorlopig hoogtepunt het bijzonder fraaie These Are The Days (eigen beheer/Georgia June Music). Michaela Anne’s meest prominente handelsmerk is haar fantastische stem, maar ook als songschrijver staat ze haar mannetje. Alle tracks zijn mede door haar gecomponeerd en hebben een uitgesproken autobiografisch karakter. Twee ingrijpende privégebeurtenissen, de geboorte van haar eerste kind en de ziekte van haar meer…

We moeten het er even over hebben. Deze plaat wordt op dit moment de hemel in geprezen: lovende recensies alom, en Zoh Amba staat dit najaar ook nog eens geprogrammeerd op TakeRoot. Maar ik snap oprecht niet waar die roem vandaan komt. Amba komt uit de freejazz, waar ze naam maakte als saxofoniste, en maakt op Eyes Full (Matador) een radicale ommezwaai naar gitaar en zang. Misschien zit daar een deel van de verklaring: een freejazz-avant-gardist die opeens singer-songwriter wordt, dat is nieuws, dat trekt aandacht. Maar nieuws is geen kwaliteit, en die twee worden hier volgens mij meer…

Vlak voordat zij deelnam aan de 4th Of July Picnic van Willie Nelson bracht Margo Price als verrassing een album op de markt met protestsongs: Days Of Unrest (Loma Vista Recordings). Het is in feite maar een klein album, negen songs in 29 minuten. En van die negen liedjes zijn er ook nog eens drie instrumentaal (opener San Marcos, San Marcos Theme en het afsluitende San Marcos El Fin). Vijf van de overige zes songs zijn covers. De klapper is Woody Guthries Deportee, een duet met Joan Baez. Mooi gedaan. Erg toepasselijk op de huidige tijd is haar versie van Oval Room van Blaze Foly waarin meer…

Het echtpaar Eleese en Matthew Meschery koos de songtitel Brand New Heartache als bandnaam. Met dat liedje van Boudleaux en Felice Bryant, in 1957 gedaan door The Everly Brothers, leggen ze een lijntje naar Gram Parsons en Emmylou Harris, die het ook coverden. Het duo Brand New Heartache weet op A New Alchemy (Mule Kick Records) echter geen moment de emotionele diepgang van Parsons en Harris te benaderen. De met sessiemuzikanten die doorgaans in de nabijheid van Chuck Prophet, Counting Crows en Aimee Mann verkeren opgenomen liedjes gaan vooral over het wel en meer…

Sam Platts was jarenlang de leadgitarist bij Wylie & The Wild West. Hij heeft inmiddels al een tijdje zijn eigen band. Op het in 2022 verschenen West Side gingen zijn begeleiders nog door het leven als The Plainsmen, maar op Right Where I Belong (eigen beheer) moeten ze het stellen zonder naam. Dat heeft hun rol niet minder belangrijk gemaakt. Platts speelt traditionele country, waarbij vooral de invloed van western swing belangrijk is. De viool van Lilly Platts is daarbij meer dan eens leidend. Ze speelt ongeveer tien jaar in de band van Sam en inmiddels zijn ze ook getrouwd. Het echtpaar verliet Montana in meer…

Ruim twee jaar terug waren we bijzonder te spreken over Revelations van (toen nog) Sarah Shook & the Disarmers. Een van die openbaringen was de naams- en waarschijnlijk ook identiteitsverandering van de frontpersoon, die voortaan als River Shook door het leven ging. River Shook (Blackberry River LCC) is de volgende stap: de begeleidingsband is nu zelf ontwapend – River doet het solo, zij het met brede ondersteuning van haar partner en voormalig Disarmer Blake Tallent (productie en allerlei instrumenten). Wat zich op Revelations al aandiende, geldt nu in toenemende meer…