Jonny Fritz: een voltreffer. Foto’s: Erik de Wit
Dat was het dan weer: het Rotterdam Bluegrass Festival. En het bijwonen van dit feest was wederom geen zware opgave. De omstandigheden waren dan ook uitstekend om er een geweldig weekend van te maken. Alle dagen droog en qua temperatuur beheersbaar: zo’n 21 à 23 graden. Prima meer…
Op zijn zestiende verliet Joe Ely het ouderlijk huis op zoek naar de bron van al die liedjes die hij op de radio hoorde. Reizen werd zijn leven. Hij sprong op goederentreinen om over de horizon te trekken, die strakke streep aan de einder die overal in West Texas te zien is. Wat was daarachter te vinden? Ely hobbelde als een hobo over het spoor dwars door het uitgestrekte landschap. Naar het oosten. Naar het westen. De zintuigen meer…
De laatste zin van de recensie van Drive & Cry van Emily Nenni eindigde met een kanttekening. Want ook al viel er veel te genieten op dat album uit 2024, het kindstemmetje dat ze opzette temperde uiteindelijk het enthousiasme wat. Op Movin’ Shoes (New West Records) valt dat puntje van kritiek weg. Nenni voert op haar nieuwste een lichte stijlverandering door. De honky tonk heeft plaats gemaakt voor countrysoul. Weliswaar heeft ze het nog steeds over het nachtleven en doet ze een cover van Honky Tonkin’ van Delbert McClinton, de sound met toetsen en blazers voert haar deze keer verder. Met meer…
Ouray was in de negentiende eeuw een indianenhoofdman van de Ute, die zich hadden gevestigd in het noorden van wat nu Colorado en Utah is. Naar dit opperhoofd vernoemde de countryrockband Ouray zich, al is dit kwintet wel, zo’n duizend mijl verwijderd daarvan, afkomstig uit Chicago, Illinois. Eind jaren zeventig produceert Ouray twee albums – de tweede overigens in 1981 –, waarvan het debuut Chrome on the Range alleszins de betere is.
Chrome on the Range speelt zich af op het snijvlak van de countryrock van Poco en The Eagles, zoals overduidelijk in Stronghold, en de meer…
Zelf weet Rodney Crowell niet meer precies waarom hij deze opnamen uit 2005 destijds niet uitbracht. De liedjes die nu als Then Again (New West Records) alsnog verschijnen bevielen hem om de een of andere reden niet, maar toen hij ze onlangs op de plank terugvond en had beluisterd was zijn oordeel flink bijgesteld. Nu was het tijd voor dit album, zo oordeelde hij, ook al maakt hij niet echt duidelijk waarom. Vond hij de nummers wellicht iets te sentimenteel en gladjes? Zou kunnen na The Houston Kid (2001), Fate’s Right Hand (2003) en The Outsider (2005), albums waarmee hij daarvoor indruk had meer…
Xander Hitzig en Nicole Olney vormen het duo Desert Hollow. Hij komt uit West Virginia en zij uit Californië. Ze ontmoetten elkaar als castleden van een musical waarin oude countryhits ten gehore werden gebracht. Music For The Folks (eigen beheer) is een debuutalbum nadat ze in 2021 voor het eerst van zich lieten horen met een ep. Sindsdien verhuisden de geliefden naar Hawaii, waar ze zijn doorgegaan met het verfijnen van hun op folk en bluegrass gebaseerde sound. Verfijnen betekent in dit geval niet gladstrijken, daarvoor houden ze teveel van oldtime. Ouwelijk klinken ze overigens geenszins; levendig meer…
Over de onwaarschijnlijke combinatie van conceptuele kunst en countrymuziek van Terry Allen ging het al heel vaak op deze site. Altijd met een waardering van vier of vijf sterren. Blood Sucking Maniacs (Paradise Of Bachelors) scoort minder hoog. De Texaan heeft zijn hele familie opgetrommeld voor dit nieuwe project. Zelfs meer dan dat, want ook zij die er niet bij waren, zijn toch present. Het album begint met de hartslag van de op dat moment nog ongeboren Lucky Marlo Allen, een opname die overgaat in een archiefopname van het pianospel van de al in 1984 overleden Pauline Allen, de moeder meer…
Vluchtstrook amerika
Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing.
© Alt Country NL