‘Birmingham Birmingham / The greatest city in Alabam’ / You can travel ‘cross this entire land / But there’s no place like Birmingham.’ Dat zong Randy Newman in 1974 op zijn elpee Good Old Boys. Birmingham lijkt zo’n onschuldig liedje na het bijtende Rednecks, maar een grote, zwarte hond in de achtertuin boezemt toch angst in. ‘Get ‘em Dan.’ Naar dat Birmingham wilde Will Stewart graag terug na tien jaar Nashville. Want het zuiden van de Verenigde Staten met al die donkere karakters trok aan zijn ziel. Dus maakte hij met County Seat (Cornelius Chapel meer…

Met zijn band Cultivators haakte Dan Israel eind jaren 90 aan bij de stroming altcountry. Hij had nooit het succes of de exposure die sommige grondleggers toch wel hebben gekregen. Het weerhield de artiest uit Minneapolis er niet van om stug door te gaan. Sterker nog, onlangs gaf hij zijn baan op om zich volledig op de muziek te storten. Dat levert met You’re Free (eigen beheer) een sterk album op. Wat daarbij opvalt is dat Israel behalve van americana vooral houdt van ambachtelijke pop. Zelf noemt hij de FM-radio van weleer als startpunt, vandaar meer…

Wat maakt soul tot soul? Die vraag dringt zich op bij beluistering van People Are My Drug (Psychic Hotline/Thirty Tigers/Bertus) van Phil Cook. Is dat een soulplaat? Nou en of! En waar ‘em dat in zit? Misschien wel in die albumtitel. Phil Cook houdt van mensen. Dat betekent liefde voor het leven in alle facetten. Goede tijden, slechte tijden. En bovenal: positivisme. Pijn en onrecht omzetten in liefde en compassie. Zodat zelfs een nummer met de titel Steampowered Blues in werkelijkheid niets dan blije energie te bieden heeft, opzwepend als gospel. Cook schreef meer…

Op haar zesde had Mean Mary al een liedje geschreven. Samen met haar moeder, de auteur Jean James, pende ze Mean Mary From Alabam en nadat het door de pers werd opgepikt, had Mary James meteen ook een artiestennaam. Een verwend kindsterretje werd ze niet. Haar ouders sleepten het gezin met zes kinderen van het zuiden van Amerika naar de grens met Canada, waar ze geheel zelfvoorzienend in de wildernis leefden. De kleine Mary moest helpen met het handeltje in reptielen dat haar ouders hadden opgezet. Blazing (Woodrock Records) is meer…

Vijf jaar heeft het geduurd voordat er een nieuw album lag van I See Hawks In L.A., een periode waarin de band uit Los Angeles nogal wat voor de kiezen kreeg. Live And Never Learn (eigen beheer) draagt de sporen van verlies, zowel Rob Waller als Paul Lacques verloren ouders, maar we horen vooral een band die zich herpakt heeft. Zo rockt The Last Man In Tujunga als Chuck Berry, terwijl het toch handelt over de bosbranden die bassist Paul Marshall tot twee keer toe dwongen om zijn huis te verlaten, omdat de vlammen aan de poort likten. Op My Parka Saved Me blikt meer…

Parker Millsap heeft het stof van Oklahoma even goed uit zijn kleding geklopt. De 24-jarige artiest wil niet een rolmodel zijn voor andere jonge broekies die de folkzanger gaan uithangen. Op Other Arrangements (OkraHoma Records/Thirty Tigers) heeft hij de vrijheid gevonden en genomen. Dus is zijn vierde album anders dan de voorgaande. Minder folky. De stuwende ritmesectie die maar doorgaat op Fine Line; het lijkt verdorie Slade wel. Grommende gitaren en een rauwe strot, zo doen we dat. Millsap zingt met soul en speelt ondertussen meer…

Nadat Paul Messinger zich op America 2.0 – Assorted Tales And New Myth boog over de staat van zijn land dat net ten prooi was gevallen aan Trump, focust hij zich op Love Will Find You: 9 Degrees Of Relationship (eigen beheer) op de onderlinge verhoudingen van de mensheid. Nauwelijks minder gecompliceerd materiaal. Voor de duidelijkheid heeft de artiest uit North Carolina de negen nummers allemaal een thema gegeven: geloof; waan; volharding; vertrouwen; spijt; moed; verraad; geduld; tevredenheid. Just A Man begint met meer…

Bobbo Byrnes heeft vrienden bij de politie en hij heeft kameraden in de cel. Waar hij zelf hoort weet hij niet. ‘There’s two sides to this town / No one’s right, no one’s wrong.’ Te vinden op Two Sides To This Town (Songs and Whispers). Wat hij zelf wil, dat weet hij wil. Hij wil voorbij de neonlichten en de Texaco rijden en bij Angelia zijn. Hij wil dromen en doen alsof het weer de eerste keer is. Kijk, dat is materiaal om rootsrockend mee op weg te gaan. Belangrijke beslissingen nemen, dat is niet zijn ding. ‘I fuck ‘em up everytime’, zingt Byrnes op Heart Like Mine. Maar hij meer…

Voor Hellfire (eigen beheer) stond Ben Bostick met zijn band in een cirkel in de studio. Zonder koptelefoons werd er gemusiceerd. De microfoons werden door producer John Would door de hele ruimte opgehangen. Die werkwijze resulteert in een lekker rauw geluid zonder uitgekiende stereo-effecten. Dat past deze nummers wel. Voordat ze werden vastgelegd waren ze al talloze malen door Bostick (zang, gitaar), Luke Miller (piano, orgel), Kyle LaLone (gitaar, zang), Cory Tramontelli (bas) en Perry Morris (drums) op het publiek van de ruige meer…

Computergeluidjes op een festival als TakeRoot? Zou zo maar kunnen met de komst van Darlingside. Extralife (More Doug Records/Thirty Tigers/Bertus) is een conceptplaat over het leven na het leven. Gaat het hier slechts over de kans op een next level bij een computerspelletje zoals Super Mario of toch ook over het hiernamaals? Is het zware kost of valt dat reuze mee? Die elektronische bliepjes spelen in ieder geval niet echt een grote rol. Het draait bij dit kwartet van de Amerikaanse oostkust allemaal om de vierstemmige meer…