Hill Country Records is een alleraardigst label uit Mississippi met een kleine catalogus. Cd’s met funk voor in lange gewaden gestoken woudbewoners staan naast albums vol blues van knakkers die lui rondhangen op oude vervallen veranda’s of schijfjes waar Hank Williams trots op zou zijn geweest. Het titelloze debuut Taylor Grocery Band kwam in 2003 uit op Electric Catfisch Records en bij Hill Country Records hebben ze dat album opnieuw onder de aandacht gebracht. Ed Dye (dobro & singing), Ted Gainey (rhythms & meer…

De Amerikaanse folkrocker Chris Eckman (Walkabouts) blijft vanuit zijn huidige woonplaats Ljubljana (Slovenië) bijzondere samenwerkingsverbanden aangaan. Onlangs verraste hij met het prachtige album BKO van Dirtmusic, waarop hij met de Amerikaan Chris Brokaw en de Australiër Hugo Race musiceerde met het uit Mali afkomstige Toeareg-gezelschap Tamikrest. Het nieuwste project van Eckman is L/O/N/G en op American Primitive (Glitterhouse/Munich) is het de elektronica van de Oostenrijker meer…

Antsy McClain is cool. Op dezelfde manier zoals Ben Vaughn cool is. Too hip to be true, zogezegd. Er is in de lage landen nog niet veel aandacht aan de man besteed, terwijl dit Heroes Last Forever (The Sun Studio Sessions) (DPR Records) toch echt bijna aan zijn tiende werkstuk toe is sinds 1998. Er is ook een live-dvd en verder is McClain schrijver van enkele boeken waarin hij met humor leven in een trailerpark beschrijft. Antsy McClain and the Trailer Park Troubadours komen uit Florida en namen dit album op in Memphis, Tennessee, wat het meer…

Ach ja, wat kan dit soort door The Byrds beïnvloede muziek toch heerlijk zijn, dat is onmiddellijk de vaststelling bij Glide, het eerste nummer op There’s No Denying Josephine (eigen beheer) van The Lonesomes. Een nummer overigens dat ook wel iets van REM in zich heeft. Het derde album van deze band uit Portland, Oregon volgt vijf jaar na het op deze site enthousiast ontvangen Quick Fixes And Power Trips. De vier heren van The Lonesomes schrijven ambachtelijke liedjes met fraaie melodielijnen waarin meerstemmige meer…

Op de voorkant van het kartonnen klaphoesje staat slechts Dead Setters, maar op de zijkant is het wel degelijk Mark Lucas & the Dead Setters. Putting On The Dog (Laughing Outlaw Records) is weer een lekker losjes ingespeeld album. De Australiërs lijken door om de tradities heen te spelen, juist te definiëren waar het in rootsrock om draait: het ontbreken van pretenties. Alleen op die manier kom je tot waardevolle muziek. Een kwestie van het juiste gevoel. Zoals in Rainbow’s End waarin steelgitaar, fiddle en mondharmonica meer…

Het duurde even, maar draaibeurt na draaibeurt wint The Long Weight (Ridisculous Records) van Kip Boardman aan kracht. Die hoge, dunne stem is niet bepaald de norm in rootsmuziek. In 2007 stond Boardman als lid van de Spoolies naast onder anderen Ramsay Midwood op het podium van Take Root en een groter contrast van stemmen is nauwelijks denkbaar. De toetsenist Boardman heeft een behoorlijke staat van dienst in alternatieve Californische countryrock, maar dit meer…

Op de achterkant van de hoes van Flesh & Bone (eigen beheer) van C.B. Smith staat ‘12 songs about love, loss, trains and other universal themes’. Met name die trein brengt ons op het juiste spoor. Something ‘Bout A Train heet een van de nummers en het is een heerlijk door dobro en fiddle gedomineerd werkje waarop Smith veel weg heeft van Fred Koller. Andere artiesten waarmee deze niet zo jonge nieuwkomer is te vergelijken zijn Greg Brown en Lyle Lovett. Van Brown heeft hij het soms heel lichtjes grommende en naar meer…

Paul Coady is een veteraan uit Chicago die al zo’n twintig jaar actief is geweest met de band Prairie Town. Driftin’ Years (eigen beheer) is het soort rock-’n-roll dat nooit verloren zal gaan zolang er mensen zijn die geloven in het heilige vuur van ongecompliceerde popmuziek. En dat doet Coady, dat is overal aan te merken. Zijn manier van zingen bijvoorbeeld. Een ruige rockstem als Mick Jagger en op Another Lost Night klinkt hij zelfs wat als Kurt Cobain. Show You How is een ijzersterke opener. Het straalt dezelfde energie uit als het meer…

Behoefte aan een portie stimulantia om kwaaltjes te lijf te gaan en het leven in zijn algemeenheid met groot enthousiasme te omarmen? Dan is dit Love Potions And Snake Oil (Shut Up & Play) van harte aanbevolen. De Amerikaan D.B. Rielly beweert weliswaar dat We’re All Going Straight To Hell, maar de reis daar naartoe mag best plezierig verlopen. Dat kan met dit soort rootsrock waarin zydeco het hoofdbestanddeel is. Het belangrijkste instrument van Rielly is de accordeon, maar daartoe beperkt hij zich allerminst. Bovendien heeft meer…

Kaal drumwerk. Een fiddle die op de achtergrond klinkt. Fijne gedoseerde extraatjes van percussie. En dan die stem van Shanna Underwood die nauwelijks moeite doet om die fijne basis te overstemmen. Het heeft bijna de sfeer van het betere werk van Townes Van Zandt. From Appalachia To The Himalayas heet het nummer en het is te vinden op het uitstekende Fieldnotes From A Caravan (eigen beheer). Een interessante vrouw, deze Shanna Underwood. Ze geeft Engelse les en is archeologe en reist meer…