Dead Winter Carpenters is een band uit het noorden van Californië die met het enthousiast klinkende D.W.C. (eigen beheer) debuteert. De sound heeft ouderwetse folk en bluegrass als uitgangspunt, met vooral een prominente rol voor de fiddle van Jenni Charles. Het merendeel van de nummers vliegt in hoog tempo voorbij en is uitermate geschikt om wild bij te dansen. Overigens is de rustige afsluiter Elijah een van de hoogtepunten van deze cd. De nummers werden geschreven door de gitaristen Sean Duerr en Jesse Dunn en Charles. Alledrie meer…

Marisa Yeaman is een Australische die het stoffige landschap van haar continent verruilt heeft voor de Nederlandse kust. Van het woestijnzand naar het strand van Scheveningen, waar ze een appartement bewoont, is misschien ook niet zo’n grote stap. Voices From The Underground (Deep Pearl Records/Sonic Rendezvous) is haar derde cd. Voor het album vloog ze terug naar Australië waar ze met een band twaalf eigen composities opnam. De mastering gebeurde in de studio van BJ Baartmans. Het eerste nummer Warm Night In Austin meer…

Annie Keating wordt door recensenten wel vergeleken met Lucinda Williams. De artieste uit Brooklyn, New York, is daarmee wel in haar nopjes en zette een vriendelijke quote uit Village Voice, waarin ook nog de naam van Gillian Welch valt, op haar website. Water Tower View (eigen beheer) is een niet onaardige cd, maar die vergelijkingen slaan nergens op. Op een nummer als het verleidelijke Long Shot komt ze in de buurt van Williams, maar dat niveau houdt ze niet vast. On ‘The Loose is een ander hoogtepunt, maar dat heeft in dit meer…

Mickey Newbury nam ooit een song op van de Canadees Cris Cuddy en dat is op zich al een prima aanbeveling. Diamond Shine (eigen beheer) is een album van een singer-songwriter die zijn vak verstaat. De invloed van Newbury is goed te horen en dat is best knap, omdat diens stijl niet zomaar te kopiëren valt. Dat gebeurt ook niet op Diamond Shine, een album dat melancholie paart met optimisme. De liedjes over bekende thema’s zijn vooral fris. De gebroken tenor van Cuddy geeft zijn sound een licht jazzy touch mee. Lucky Charm is een meer…

Net als op het twee jaar geleden verschenen For The Mission Baby klinkt To Drink The Rain (Music Road Records/Munich) van Malcolm Holcombe behoorlijk opgeruimd. De Amerikaan die een groot deel van zijn loopbaan zelf zijn grootste vijand was, slaagt er tegenwoordig in om de zaken aardig helder te bekijken. In zijn nog altijd donkere countryblues, dat kan nou eenmaal niet anders met zo’n grommende voordracht, breken voldoende streepjes licht door om van optimisme te kunnen meer…

Mooie titel is dat, Barn Doors And Concrete Floors (Continental Song City/Munich). Daarin komen platteland en stad samen; country en rock. Israel Nash Gripka groeide op in de Ozark Mountains van Missouri en woont tegenwoordig in het drukke New York. De invloeden van het rurale Amerika vinden hun weg in zijn grotestadsmuziek. Van een hybridegeluid is eigenlijk niet eens sprake, daarvoor klinkt het te origineel. Barn Doors And Concrete Floors is de uitstekende opvolger van het verpletterende debuut New York Town. Direct vanaf de scheurende meer…

Met haar schorre stem zingt Joanne Mackell over begeerte en teleurstelling en dat zijn toch wel de ultieme thema’s van countrysoul. Wanderlust (eigen beheer) is een en al passie. Het titelnummer gaat over het zwerven naar onbekende oorden, oftewel het leven zelf. Daarin is niet alles vanzelfsprekend, zeker niet voor een countryzangeres die er geen geheim van maakt dat ze lesbisch is. Uit sommige teksten valt dat op te maken, maar het verkondigen van dat feit is niet een doel op zich. Joanne Mackell is de dochter van de meer…

Die stem van Kimmie Rhodes is als de streep waterdamp achter een vliegtuig op grote hoogte die uiteen valt en verdwijnt. Het is bijna zuchtzingen wat ze doet, maar dan toch ook weer heel anders. Omdat Rhodes niet alleen maar zucht, maar verder juist heel helder zingt. Toch eindigen alle woorden in softfocus. Op het titelnummer van Dreams Of Flying (eigen beheer) doet Rhodes niet onder voor het erotische genot van de zingende Jane Birkin, ook al is zulks totaal onbedoeld. Turnin’ My World heeft het lieflijke van Hope meer…

Een gitaar die bijna het hele liedje vooraf gaat aan een fijne golvende melodie, het heeft veel weg van de ondanks alle wereldellende toch altijd optimistische folk die in de jaren zestig gemaakt werd. Na dat eerste nummer Steal The Heart volgt Long Gone dat iets zwaarder wordt aangezet. In dat liedje komen vooral de Texaanse roots boven. Art & Lisa vormen sinds 2007 een stel en Healin Time (eigen beheer) is hun tweede cd. Lisa heeft een licht breuklijntje in haar stem en daarmee kun je natuurlijk prima over een gebroken meer…