Brian Johnson and the Acquitted komen uit Bloomington, Indiana, en dat zal wel mede oorzaak zijn dat het vorig jaar verschenen debuut Cold Friday (eigen beheer) nauwelijks is opgemerkt. In Texas zouden ze weliswaar meer concurrentie hebben, ze zouden er ongetwijfeld ook meer aandacht krijgen. De met een lichte Stonesy swagger gespeelde nummers zijn namelijk helemaal niet verkeerd. De zang van songschrijver Brian Johnson blijft een beetje op een toonhoogte hangen, maar dat is juist wel lekker. Soms klinkt hij als Mick Jagger. Gitarist David meer…

De nog onbekende Texaan Mike Ethan Messick is heel overtuigend bezig op zijn tweede cd The Only Easy Day Was Yesterday (Mucho Bucho Records). Met de bekende stijlelementen weet hij een persoonlijk geluid neer te zetten. Messick (zang, akoestische gitaar) doet dat samen met een uitgebreide lijst aan musici waaronder Cody Braun en David Abeyta van Reckless Kelly, Scott Davis uit de band van Hayes Carll en de overal aanwezige Lloyd Maines. De licht nasaal zingende Messick kan met een kreet de boel lekker meer…

De cd Wapango Blues (eigen beheer) begint met de titelsong en die maakt direct duidelijk dat de Texaan Will Dunlap geen doorsnee cowboyhoedencountry maakt. Dit is funky stuff. Bluesy ook. Op het volgende nummer Pretty Little Woman begint Dunlap te zingen als een Texaanse Van the Man, schakelt dan over naar het Hawaii van Gabby Pahanui en voegt daar nog een snufje Garland Jeffreys aan toe. What Happened To The A? is een experimenteel werkje dat zowel Beck, Hayden als G. Love als referentiepunten oproept. Jammer meer…

Alsof de duivel moet worden uitgedreven, zo gaat Slim Cessna’s Auto Club wederom tekeer op Unentitled (Munich). Daar waar David Eugene Edwards met zijn band Sixteen Horsepower bloedserieus een religieuze boodschap te verkondigen heeft, is dat bij dit stelletje een stuk onduidelijker. Daarvoor lijken ze toch teveel in de ban van de zonde. Wat natuurlijk ook een stuk interessanter is. Of de leden van Slim Cessna’s Auto Club graag geziene gasten zijn in de witte houten kerkjes op het Amerikaanse platteland is dan ook de vraag. Dat de theatrale meer…

Met slechts een elektrische gitaar als strijdmakker gaat Chris Good op A Good Year (eigen beheer) tekeer tegen asociale weggebruikers in SUV’s, machtige casino’s en de Amerikaanse maatschappij die het gebruik en produktie van clusterbommen blijkbaar heel normaal vindt. En nog zo het een en ander. Chris Good is boos over zoveel domheid. Gelukkig verliest hij zelfs in teksten vol bijtend sarcasme niet zijn humor. Dat blijkt wel uit een songtitel als Ten Minutes Of Bullshit. In Short People Against The War doet hij meer…

Stilzitten is er niet bij voor Ad van Meurs. Nog niet zo lang geleden verscheen het vierde en laatste album van No Blues, het internationale gezelschap met Van Meurs dat Amerikaanse folk en blues met Arabische muziek mengt, en nu ligt er al weer een nieuw album van zijn alter ego The Watchman in de winkels. Over The Top (Continental Europe/Munich) van The Watchman & Friends wordt gekenmerkt door een Franse sfeer. Uitermate relaxed en jazzy is het. De cd opent met het instrumentale Valse Du Pont Des Amours, met meer…

Zet maar naast de cd’s van Sam Baker, dit Black Crow Blue (An American Album) (Stone Barn Records) van Nathan Bell. De liedjes van Bell hebben evenveel impact als de liedjes van Baker. En net als de Texaan heeft ook deze singer-songwriter uit Tennessee echt iets te vertellen. Hij is uitermate kritisch op de Amerikaanse maatschappij en laat niet na om dat uit te dragen. Zijn intelligente teksten komen vanuit het diepste van zijn ziel. Vaak baseert hij zijn nummers op andermans gedichten, literatuur of film. Niet door simpelweg meer…

De tempoversnellingen op Gotta Make It hebben een frisheid van de betere Engelse hitparadepop uit de jaren zeventig. Maar de singles uit die tijd hadden toch echt niet ook nog eens een mondharmonica als uit een western, alternatieve gitaren en ook nog eens een accordeonsausje. You Yeah Smokin’ Hot (Frogville Records) is dan ook een bijzonder plaatje van labeleigenaar Nathan Moore. Hij heeft een mooie stem waarin een lichte wanhoop schuilt, vormgegeven door wat bibberingen. Maar daarmee slaat hij wel laconiek het meer…

Lee Miles komt ergens uit het midwesten van de Verenigde Staten, verder maakt zijn website niet echt duidelijk wie hij is. Ook The Leaving (eigen beheer) roept meer vragen op dan worden beantwoord. Dat mysterie draagt in zekere zin bij aan de fascinatie die toch wel ontstaat tijdens beluistering van The Leaving. De man heeft het moeilijk gehad, dat maakt de soms hartverscheurende muziek wel duidelijk. Maar Lee Miles verschuilt zich nogal door erg dicht tegen de identiteit van anderen aan te kruipen. Zo klinkt het eerste meer…