Driestemmige vocalen en een glansrol voor de steelgitaar, dat is in het kort waar Tierra Del Fuego voor staat. Maar er valt nog wel meer te melden over Queen Of The Rendezvous (Scapular Winging Records) van deze band uit Phoenix, Arizona. Zo is de instrumentale opener Steel Guitar Swing In F Maj bijna countrypolitan in een modern jasje: een jazzy aanpak met rollende drums en een parmantig nootjes rondstrooiende gitaar als bodempje voor de steelgitaar. Die meestemmige vocalen hebben wel iets weg van Dillard & Clark op meer…

Net als Deer Tick komen Joe Fletcher & the Wrong Reasons uit Providence, Rhode Island. Daar houden de vergelijkingen niet op. Want ook dit stel speelt op het tweede album White Lighter (eigen beheer) vol overgave rauwe rootsrock van het betere soort. Ambulances is een nummer met snerende countryblues, een beetje als een boze Todd Snider, terwijl de mondharmonica zo van een plaat van Treat Her Right (de bluesy voorloper van Morphine) lijkt getrokken. Het gitaarwerk op Flat Tire is rockabilly met riedeltjes jazz en meer…

JD McPherson is een boerenkinkel uit Oklahoma die op Signs & Signifiers (Hi-Style/Sonic Rendezvous) de longen uit zijn lijf schreeuwt. Alsof Little Richard weer de geest heeft gekregen. Tjonge, wat heeft deze jonge Amerikaan een geweldige strot. Want ook in het gevoeliger werk overtuigt hij. Zijn stem klinkt ronduit zwart en dat is nou eenmaal een zegen voor dit soort werk. Toch doet dit schitterende Signs & Signifiers vooral ook denken aan James Hunter, de blanke Brit die ook al zo meer…

Nadat Jessica Lovell ging trouwen en The Lovell Sisters verleden tijd waren, besloten haar jongere zussen Rebecca en Megan door te gaan als Larkin Poe. Ze vernoemden zich naar een over-over-overgrootvader. Summer (Sonic Rendezvous) is na Spring het tweede deel waarin ze de jaargetijden langsgaan. Kinderboeken en sprookjes hebben de zussen geïnspireerd om ook verhalen te vertellen. De zang is bepaald niet erg verfijnd. Eerder schreeuwerig, waardoor de indruk ontstaat dat je op een meer…

Allereerst even aandacht voor de fraaie albumtitels van het Deense One-Eyed Mule, want na het debuut Hobo In The Land Of Love en de opvolger From The Beats To The Bible is ook de derde cd Drifting To A Happy Place (Artiscope) weer voorzien van een pakkende strofe. Aan dat titelnummer wordt nog tussen haakjes (The Perfect Summersong) toegevoegd. One-Eyed Mule werd in 2005 opgericht door Rasmus Dall en Uffe Ipsen. Dall leerde gitaarspelen tijdens zwerftochten door Spanje. Ipsen trok een half jaar in een bestelbusje meer…

Een uitgelezen stel musici begeleidt Jude Johnstone op Quiet Girl (BoJak Records), de vijfde cd van deze artieste die woont aan de kust van Californië. De aan de Amerikaanse oostkust opgegroeide Johnstone verhuisde in het discotijdperk naar de westkust om in Los Angeles te werken aan een loopbaan als singer-songwriter. Quiet Girl biedt kwalitatief hoogstaande en tot in de puntjes verzorgde aor waarmee ze erg neigt naar het werk van Linda Ronstadt. Het is trouwens Emmylou Harris die in het meer…

Manstein is een samenwerkingsverband tussen Jono Manson en Donald Rubinstein. Life Is Orange (eigen beheer) is ontstaan tijdens enkele sessies waarin de twee samen al improviserend aan het schrijven sloegen. Dat gebeurde in The Kitchen Sink, de studio van Manson in Chupadero, New Mexico. De in een voornamelijk akoestische setting opgenomen liedjes vormen samen een coherent geheel. De samenzang neigt naar organische countryrock uit vervlogen tijden, zonder dat er hier ook maar een moment sprake is van meer…

Wie James Moors nog niet kent van zijn prachtplaat Hush moet nu maar eens kennis maken met de man via diens nieuwe album Skyline (eigen beheer). De singer-songwriter uit Superior, Wisconsin, liet dit album produceren door Ed Ackerson, waardoor direct de overeenkomsten met de sound van Jayhawks op hun plaats vallen. Ackerson speelde ook nog eens mee op gitaren, toetsen en percussie. Een andere bekende naam is die van drummer Peter Anderson (Honeydogs, Golden Smog). Tjonge, wat is het gitaarwerk op meer…

Jeff Byrd & Dirty Finch komen uit Rhode Island en zijn bezig zich een naam te verwerven met optredens aan de Amerikaanse oostkust. Jeff Byrd & Dirty Finch (eigen beheer) is het geslaagde debuut van de band. Het gaat om altcountry waarin steeds meer te ontdekken valt. Songschrijver Jeff Byrd (zang, gitaar), Dan Simpson (gitaren), Steve Deltufo (drums, zang) en Shawn O’Brien (bas) spelen op zo’n aanstekelijke losse manier, een beetje zoals we het kennen van Deer Tick. Met name op het nummer Supercell hebben meer…

Op de in 1998 verschenen dubbel-cd Fantastic Voyage liep Susan James met een koffer in de hand een woestijnlandschap in. In werkelijkheid vertoefde ze daarna voornamelijk in Engeland, nadat ze producer Fulton Dingley (High Llamas, Stereolab) had ontmoet. Inmiddels wonen ze samen met kind in Californië, de Topanga Canyon om precies te zijn. Manlief is slechts zijdelings betrokken bij Highways, Ghosts, Hearts & Home (eigen beheer), dat door James zelf werd geproduceerd. Liep ze meer…