Gwil Owen is een uitstekend songschrijver die het wel prettig vindt om af en toe samen te werken met vakgenoten. Zo vinden we op Ahab’s Birthday (Rambler Records) de namen terug van David Olney, Will Kimbrough en John Hadley. Kimbrough behalve liedjesschrijver ook als gitarist op dit door Richard Ferreira geproduceerde album. Het vorige album van Owen, het bij tijden behoorlijk funky Gravy, werd ook al onder leiding van Ferreira opgenomen. Die voorganger bracht iets meer soul. Ahab’s Birthday moet het doen zonder meer…

Swagger is zo’n moeilijk uit het Engels te vertalen woord. In het Prisma Engels-Nederlands woordenboek dat nog dateert uit mijn middelbare schooltijd staat iets als branieachtig lopen. Helemaal niet zo verkeerd eigenlijk. Want als er iemand zo kon lopen, dan was het wel Rod Stewart. En diens Faces bezaten ontegenzeggelijk swagger. Yardsale heeft het ook en om misverstanden te voorkomen, rock-’n-roll heeft die swagger nodig. Zodat er platen verschijnen als Exile On Main Street. Of dit Knock Alley West (eigen beheer) van het meer…

Leopold and his Fiction is een van de vele interessante nieuwe bands uit San Francisco. Daniel James – er is geen Leopold – experimenteert er op los, maar altijd met rootsrock als uitgangsbasis. En als dat niet het geval is, dan toch zeker sixtiesspul. Want Leopold and his Fiction kan ook heerlijk ouderwets klinken. Ain’t No Surprise (eigen beheer) is het tweede album van de band. Af en toe horen we een beetje punkblues zoals Sixteen Horsepower. Andere momenten horen we heel veel Doors, vooral als dat lekkere orgeltje klinkt. Meng de energie meer…

Een daverende verrassing is het toch wel, dit tweede album van Dirtmusic. De samenwerking tussen de Amerikanen Chris Eckman (Walkabouts), Chris Brokaw (Come, Codeine, Steve Wynn) en de Australiër Hugo Race (Nick Cave) leverde op het in Tsjechië opgenomen titelloze debuut grijze beelden op, waarop geen streepje licht te ontwaren viel. Hoe anders klinkt dit BKO (Glitterhouse/Munich)! De opvolger is het resultaat van een reis in 2008 naar Mali, waar de rockveteranen optraden tijdens meer…

Een van de fraaiste nummers op Luna Turista (Floating World Records/Rough Trade) van de Amerikaanse Eileen Rose & The Holy Wreck is het samen met fiddle-speler Joshua Hedley gezongen Silver Ladle. Het heeft beslist iets van Song For You van Gram Parsons. Eileen zegt over Joshua dan ook gekscherend: he’s my Emmylou. Luna Turista is het vijfde album van Eileen Rose, wiens debuut in 2000 verscheen. De artieste uit Nashville beslaat een behoorlijk spectrum van de countryrock. Ze kan goed uit de weg met meer…

De uit Chicago afkomstige Dave Ramont wenste zich niet af te laten schrikken door de recessie en dus is Taw (Clayhead Records) een dikke dubbel-cd. Dat was nodig ook, want zo kon Ramont eindelijk ruimte maken in zijn hoofd, zichzelf bevrijdend van de 23 liedjes die daar al veel te lang rondzoemden. Weliswaar kan hij zijn nummers ook kwijt bij Dick Smith, een gezelschap dat is gespecialiseerd in swillbilly en swampgrass, maar ja, wat moet je als het maar ideeën blijft stromen. De licht experimentele rootspop met meer…

Misschien heeft Billy Gewin nog nooit van Jack Tempchin gehoord, zou best kunnen, in dat geval zou hij toch eens naar diens muziek moeten luisteren. Of misschien juist ook niet. Wellicht is het voor een artiest vervelend, altijd die vergelijkingen; toch ben ik wel benieuwd wat hij zelf zou zeggen van de overeenkomsten in stem en manier van zingen. River Of Stone (eigen beheer) maakt bovenal duidelijk dat Billy Gewin net zo’n vaardig songschrijver is als Jack Tempchin, die ondermeer Already Gone schreef voor de Eagles. Dus is het meer…

Het leuke van How We Survive (Laughing Outlaw) van het Australische Grand Atlantic is dat het zowaar een lichte weemoed teweeg brengt naar eind jaren tachtig. De jaren tachtig waren niet zo bijzonder voor de rock-’n-roll, maar natuurlijk werd er wel degelijk leuke muziek gemaakt. En de leuke bands van die tijd vormen blijkbaar de inspiratiebron voor Grand Atlantic. Wie? The Posies bijvoorbeeld, die op hun beurt natuurlijk Big Star als voorbeeld hadden. Het titelnummer How We Survive… begint met piano en drums als van een mars meer…

Dan Krikorian heeft zo’n lichte bibber in zijn stem, waarmee hij wel eens groot zou kunnen worden. Dat Colors And Chords (eigen beheer) zoveel positiviteit uitstraalt (het plaatje werd opgedragen aan mom and dad), kan ook aardig helpen. Een relaxte groove, daar gaat Krikorian voor. Dat doet hij met simple songs and singalongs, een strofe uit het liedje Bobby Jones. Het is niet dat er geen enkel drama schuilt in de songteksten van deze uit het zuiden van Californië afkomstige singer-songwriter, maar die nogal vervelende meer…

Hij is nog veel te onbekend, deze Mark Ambrose. Met dit Troubadour (Redbird Records) mag daar wel eens verandering in komen. Troubadour is een op vier lokaties opgenomen live-album, dat ondanks het feit dat het een samenraapsel van diverse optredens is, toch de sfeer van Live At The Old Quarter, Houston, Texas van Townes Van Zandt benadert. Ambrose is al even bezig met zijn loopbaan, maar ondanks een door David Rawlings geproduceerd album getiteld Put The Hammer Down (uit 2005 met Gillian Welch als gast) is hij toch meer…