De eerste gitaaraanslagen maken direct duidelijk dat hier iets bijzonders gaat volgen. Dan klinken een mandoline, een piano, drums en trompet. En een prachtige gebarsten stem: Bury me in East Texas caliche / Return me to my father’s father’s soil. Kijk, dat is nou rootsmuziek! Kirk Van Praag is de naam en hij doet echt niet alles perfect op Town Crier (eigen beheer), maar dat maakt het dus zo echt. En memorabel. Na dat eerste liedje getiteld East Texas volgt Everybody Sins dat heel bijzonder is door een lichtjes fluitende mellotron. Deze Kirk meer…

Puur op basis van het hoesje had ik al besloten dat dit een recensie met slechts een ster zou worden. Een gladjakker op het strand gevangen in de laatste zonnestralen van de dag. Fout, fout, fout. Natuurlijk krijgt Jon Strider wel degelijk een kans en verdwijnt Fresh Tracks (New Sky Records) in de cd-speler. Het eerste nummer heet Apple Pie Song, omdat de ogen van een meisje daar zo op lijken. Tja. Het onbezorgde liedje heeft, en dat is op zich positief, toch ook wat van een Tim Knol of Michael Miller, ook al zouden die meer…

De naam Mike Coykendall zal niet iedereen iets zeggen, toch gaat het hier om een niet te onderschatten persoon in de wereld die altcountry heet. Met zijn in de jaren negentig vanuit San Francisco opererende band The Old Joe Clarks maakte hij met Town Of Ten (1997) een standaardwerk. Sindsdien verhuisde hij naar het noordelijker gelegen Portland, Oregon, waar hij platen produceerde voor Richmond Fontaine, M. Ward en andere artiesten. Met dit The Unbearable Being Of Likeness (Field Hymns) brengt hij meer…

In het boek Vinyl Hayride (Country Music Album Covers 1947-1989) kon ik niet een hoesfoto vinden als dit Wild And Free (eigen beheer) van Rebecca Jed. Dames als Jeannie C. Riley, Bobbie Gentry en Wanda Jackson stonden toch altijd net iets stijlvoller op de foto. In dat brutale bekkie en die blote buik in dat door de parmantig vooruitstekende borstjes hoog opgetrokken roze hesje met franje schuilt een zekere bekoring, dat geef ik wel toe. Beetje poor white trash, dat is de eerste indruk. Dat blijkt overigens nogal mee te vallen. Deze dame meer…

Artiesten uit Scandinavië zijn meesters in het kopiëren. Meer dan eens weten ze ons compleet te verrassen met platen die uit een ander tijdperk lijken te komen. Prachtige westcoastprodukties of knappe altcountry, het lijkt wel of die bands uit Zweden, Noorwegen, Finland en Denemarken altijd alles goed doen. Hoe zit dat met Born 53? Foreign Accent (Big Note Production) heet de cd van dit gezelschap uit Stockholm. Eerlijk gezegd valt het nogal mee met de uitspraak van de Zweed Anders Lindh, de aanvoerder van Born 53. Het probleem meer…

Al sinds de debuutplaat Tell It To Yourself uit 1993 ben ik een fan van Matt Keating. Zijn van melancholie doordrenkte teksten zijn spitsvondig; zijn softe benadering van powerpop vol menselijke warmte. Met die woorden opende ik vier jaar geleden de recensie van Summer Tonight en ach, waarom zou ik die niet gewoon herhalen voor Between Customers (Keaton Records)? Immers, nog steeds is er niemand die zo fraai zingt dat hij lonely blue and jealousy green is. Ook dit nieuwste album staat weer vol fraaie songs die meer…

Met Mobile After Dark begint Burden Of Proof (Crushproof Records) van Michael Shane Borden sterk. Een beetje als een stoere Steve Earle klinkt hij. Op het nummer Courage Or Southern Comfort blijkt dat rokerige honky tonks en sterke drank zijn stem niet echt hebben aangetast. Want de Texaan heeft behalve die stoere voordracht toch ook soepele stembanden als wapen. In 1998 maakte Borden al een vrijwel onopgemerkt door Lloyd Maines geproduceerd titelloos album en in 2004 liet hij The Modern Sounds Of meer…

Artiesten uit Scandinavië zijn meesters in het kopiëren. Meer dan eens hebben ze ons compleet verrast met platen die uit een ander tijdperk leken te komen. Prachtige westcoastprodukties of knappe altcountry, het lijkt wel of die lui uit Zweden, Noorwegen, Finland en Denemarken altijd alles goed doen. De Zweed Nicolai Dunger heeft al op vele platen bewezen dat hij met stijlkenmerken uit de popgeschiedenis een eigen origineel geluid kan neerzetten. Op Play (Fargo/Munich) doet hij het wederom. Het ontbreekft in zijn vernuftige meer…

We jangle. We twang. We rock. Meer kun je toch niet wensen als liefhebber van altcountry. Maar wacht even, er is wel degelijk meer. De Canadezen van The Alco Beat roepen op hun debuut, simpelweg The Alco Beat (eigen beheer) getiteld, namelijk vooral ook de oude tijden op van countryrock met soul en ballen. Zo grijpt het schitterende Come Back To Haunt You terug op zowel The Flying Burrito Brothers als een nummer als Wild Horses van The Rolling Stones. Kenners zien de combinatie hier wel. Steve Corbett (zang, gitaren, accordeon), meer…

Zijn zakelijk vertegenwoordiger Carter Fox overdrijft een beetje als hij Kevin James Devine naar voren schuift als de nieuwe Bruce Springsteen, de toekomst van rock-’n-roll. Bij zijn platenmaatschappij ToFo Records hebben ze geen last van valse bescheidenheid, ze presenteren zich doodleuk met de strofe The Best Music. Peroid. We zullen niet lullig doen en het Kevin James Devine aanrekenen. Zijn Through The Fields (ToFo Records) is namelijk een zeer genietbaar album. Maar toch veel meer folkrock dan je op basis meer…