De Zwitser Reto Burrell vertoefde een jaar in Los Angeles en Nashville om in deze tijden van crisis vol optimisme verder te werken aan zijn Amerikaanse droom. De cd-titel Go (Echo Park Music) drukt de daadkracht van Burrell uit en op het album vol Amerikaanse rock wordt dat overtuigend tot uitdrukking gebracht. De catchy liedjes kunnen zo op de radio, dit is de betere popmuziek voor ouderwetse FM. Burrell is schatplichtig aan Springsteen en Petty, maar het is zijn eigen verdienste dat zijn liedjes zo lekker rocken. Punky zelfs in afsluiter meer…

Allison Moorer begon zeven albums geleden met tamelijk veilige countrypop. Gaandeweg heeft ze steeds meer zeggenschap over haar muziek gekregen. Door haar huwelijk met Steve Earle werd ze ook geaccepteerd door liefhebbers van alternatieve country. Ook de soulplaten van haar zus Shelby Lynne wierpen een ander licht op de loopbaan van Moorer. Maar van dit alles is op Crows (Rykodisc/Rough Trade) weinig te merken. Dat wil zeggen, bij oppervlakkige beluistering. Want na meerdere draaibeurten valt toch wat twang en soul te ontwaren in meer…

Wat heb ik als Amerikaans artiest aan een recensie op een Nederlandse website? Dat vroeg Michael G. Batdorf zich in eerste instantie af na het verzoek om zijn album Love Just Love (eigen beheer) op te sturen. Het illustreert de kleinschaligheid die veel Amerikaanse musici in het rootsgenre eigen is. Af en toe optreden en daarna wat cd’s verkopen, daarbij blijft het vaak. Dat is prima natuurlijk, maar het zou toch ook wel zonde zijn. Voor Batdorf zelf, maar zeker ook voor geïnteresseerden in Nederland. Want Love Just Love is een plaat meer…

Op Wait… I Wasn’t Finished (CIA Nashville) doet Mark Wehner drie nummers die ik al ken van zijn cd That’s The Way That It Goes uit 2003. Na dat album was hij vooral druk met Americana Tonight, een wekelijkse radioshow waarin steeds vijf artiesten een kort optreden gaven. Wehner vond dat zoiets in Nashville nodig was, een programma waarin live-muziek centraal stond. Maar nu was het weer eens tijd voor zijn eigen muziek. Want hij was nog niet klaar als uitvoerend artiest. Een veelschrijver is Wehner meer…

Met de cd-titel With The Eye Of A Sceptic & A Few Other Likely Stories (Grass Magoops Records) maakt Bill Price al duidelijk dat hij wat te vertellen heeft. De singer-songwriter uit Indianapolis, Indiana, levert op zijn nieuwste album dertien nummers af, die liefst 67 minuten in beslag nemen. Beetje lang toch voor een cd, maar misschien is dat toch vooral gezeur van recensenten. Hoe dan ook, Bill Price slaagt er wel degelijk in om de aandacht vast te houden. Lichtjes akoestisch rocken is zijn stijl. Opvallend is het verzorgde gitaarspel en de zorgvuldig meer…

Voelen zonder na te denken, dat magische effect heeft muziek maken op Adrian St. John. Ze vergelijkt het met alcohol, adrenaline of een orgasme. De uit Los Angeles afkomstige Adrian St. John mag haar muziek beschrijven als een spirituele ervaring, de debuutplaat West (eigen beheer) is geenszins een zweverig geval. Ook niet een plaat van dierlijke lustgevoelens trouwens. De fijne liedjes getuigen van intellect en ze staat stevig in haar cowboylaarzen. Op haar MySpace-pagina staat een aardige wijsheid die meer…

Achter de naam van producer Jon Wood staat backing instruments. Wellicht heeft hij dat zelf zo gewild, maar het komt een beetje raar over. Want ook al is de instrumentatie niet opdringerig, wat een finesse wordt er aan de dag gelegd in dat spel. Dat moest eerst maar eventjes vermeld worden, want het zou zomaar vergeten kunnen worden in dit stukje over When We Learn The Things We Need To Learn (Northern Electric) van David Newberry. Die heeft namelijk een plaat afgeleverd vol knap geschreven nummers. Newberry komt uit Vancouver. Daar meer…

Een bezig baasje, die Sid Griffin. Binnenkort verschijnt er van hem een tweede boek over Bob Dylan. Eerder publiceerde hij een biografie over Gram Parsons, alsmede talloze artikelen over countryrock voor de Engelse muziekbladen. Zijn liefde voor het genre is groot, zoals ook weer blijkt uit Durango (Prima Records) van zijn band The Coal Porters. Hij houdt het deze keer overigens op een akoestische versie, waarmee hij vooral inspiratie lijkt te hebben gezocht bij Dillard & Clark. Dat heeft ook alles te maken met het virtuoze meer…

De liefde bracht de Australiër Lucas Dawson in Zweden. In dat voor hem onbekende land stond hij er helemaal alleen voor, nadat zijn Zweedse vriendin hem de bons had gegeven. Lucas Dawson rekent met haar af op Another Way To Say Goodbye (eigen beheer), een ronduit indrukwekkende plaat over het verbreken van een relatie. Dawson heeft een nogal omfloerste manier van zingen, maar dat betekent nog niet dat hij geheel en al wegkwijnt in zelfbeklag. I Hate You is een songtitel die niets aan duidelijkheid te wensen over laat. Het is een ontlading meer…